🪙.• mei ❥ 沈先生

ช่วงนี้อ่าน 重回我爸的高中时代 บรรยากาศตอนสามจ๋องอยุ่ด้วยกันนี่น่ารักจริง ๆ น้า tvt //เอาจริง พอโตขึ้นแล้วมาอ่านจริงจัง ก้ะรุ้สึกว่า — อืม ทุกคนยังเด็กมาก 555554 เป็นเด็กที่มีปัญหากับครอบครัวกันทั้งนั้นเลย บ้านนึงก็ระเบียบจัดจนลูกไม่โอเค บ้านนึงฐานะดีแต่ขาดความเอาใจใส่ เป็นเหล่าเด็กน้อยที่ได้รับผลกระทบกันทั้งนั้น ;—;

/ยังไงก้ตาม เจ่เจ้รักลู่ถงกับน้องสืออู่เหมือนเดิม เจ้าพวกน่ารัก 😭🤏

เวิ่นเว้อในนิมากมาย นุเข้าทวิตไม่ได้อ้ะ โหลดช้ามาก ๆๆๆ ใกล้เจ๊งบ้งแร้วมั้งนั่น t--t กดเข้าทีต้องทำสมาธิที นานอะไรขนาดนั้น

มานับดูแล้ว ปีนี้ก็นับว่าเป็นปีที่รองานคุณเกาไถมีแปลไทยย่างเข้าปีที่สี่ 🥹

มานึกดูแล้วก้รุ้สึกว่า กับว่านหมี่นี่กลับไปฟังตอนเค้าทะเลาะกันได้ รุ้ว่ามันเป้นการปรับจูนชีวิตคู่ แต่กับเชียนเปย .เหม่อ ถามว่าชอบมั้ย ชอบเหมือนกัน แต่ช่วงแรก ๆ ต้องผ่านซีนที่เค้าทะเลาะกันไปให้รอดก่อน 55555 หมอเม่ยฟันธง ฟังตอนแรกแล้วร้อยทั้งร้อยเชียร์ให้เลิก 555555 คบแล้วทุกข์จะคบทำไม!

จริง ๆ ควรย้ายว่านหมี่กะเทลฮุกมาลงก่อน //กับว่านหมี่นี่มะไหร่หงหงจะประกาศแอลสีอย่างเปนทางการฤๅ T--T อยากแจกกะตังแล้ว

กะจะทยอยย้ายรีวิวเรดิโอของปีที่แล้วมาไว้ก่อน พวก 奇洛李维斯回信，欲言难止，谁说老二次元不能结婚 อะไรงิ

เธรดนี้ทุกคนได้อะไรเนี่ย 5555555 คิดว่าไม่ได้สปอยล์อะไรเลย แต่ก็ไม่ได้พูดถึงเนื้อเรื่องเลยเหมือนกัน .เกาหัว เอาเป็นว่า ไปฟังกันเถอะค่ะ 😭

เรื่องนี้ happy ending นะทุกคน ถึงเนื้อเรื่องมันจะชวนคนคิดตีความมากมาย แต่ท้ายที่สุดทุกอย่างจบลงด้วยดีค่ะ 55555 ใด ๆ ก็ตาม ข้างบนเป็นการฟังและตีความจากเราเพียงคนเดียวนะคะ คนอื่นฟังแล้วอาจเห็นเป็นอีกอย่างก็ได้

ยังไงก็รอแปลไทยเสมอต้ะ!

((ซีนที่ประทับใจที่สุด น่าจะเป็นซีนที่ถ่ายหนังเสร็จ ตอนเจียงโม่บอกว่าไม่รู้จะอธิบายสิ่งนี้ยังไงดี คือเป็นซีน iconic มาก ๆๆๆๆ T---T เป็นท่อนที่ร้องเชี่ยแล้วพุดกับตัวเองเลยว่า อยากอ่านท่อนนี้เป็นภาษาไทย!!! ฮือออออ))

อันนี้เป็นอีกท่อนที่ตอนเราฟังเราชอบมาก ๆ ค่ะ 🥹

"ความรักที่ฉันเข้าใจ คือการยอมสละตัวตนบางส่วนไป คงนับว่าเป็นการมอบสิทธิบางอย่างให้กันในความสัมพันธ์ชิดใกล้ล่ะมั้ง ฉันยินดีมอบสิทธิในการทำร้ายฉันให้กับนาย"

"เจียงโม่ บางครั้งฉันก็เกลียดนายมาก นายรู้ดีที่สุดว่าจะทำร้ายฉันยังไง"

ความรู้สึกตอนฟังคือเหมือนนั่งดูหนังชีวิตของใครสักคน ความประทับใจมากมายจนรู้สึกว่าตัวอักษรบรรยายไม่หมด

เป็นนิยายที่มีซีนประทับใจหลายซีนมาก ชอบเป็นพิเศษตอนเจียงโม่ลูบรอยสักดอกถานฮวาบนตัวเสิ่นเจาเหวิน กับตอนอ่านเจ้าชายน้อยให้ฟัง

/เจ้าชายน้อยเองก็มีบทบาทในเรื่องเหมือนกัน หยิบมาเปรียบเปรยได้แยบคาบมาก บางทีเขาอาจจะเป็นคุณจิ้งจอก หรือบางทีเขาอาจเป็นกุหลาบดอกนั้นเสียเอง

เราเลยมองว่าเชียนเปยเป็นทั้งนิยายรัก และเป็นหนังอาร์ตเรื่องนึงที่ต้องค่อย ๆ เก็บรายละเอียดไปจนหยดสุดท้าย ทุกการเดินเรื่องนำไปสู่การตีความบางอย่าง พูดตามตรงว่า เกินคาดในทุก ๆ ความหมาย

เราชอบสตอรี่ท้ายเรื่องมากจริง ๆ นะคะ อารมณ์มันผสมปนเปไปหมด รัก เกลียด สิ้นหวัง เพ้อฝัน ยืนกราน ต้องต่อสู้ทั้งกับความต้องการของตัวเอง หรือกระทั่งต้องต่อสู้กับความรู้สึกอยากยอมจำนน

เขาอยู่กับความรู้สึกที่ว่าอาจจะต้องสูญเสียตลอดเวลา เลยทำให้หลาย ๆ การกระทำมันไม่ได้เหมาะสมนัก /ตัวละครเรื่องนี้ไม่มีใครสมบูรณ์แบบทุกด้านเลยค่ะ ต่างคนต่างต้องเรียนรู้ที่จะฟัง เรียนรู้ที่จะปรับตัวเพื่อกันและกัน ที่สำคัญที่สุดคือเรียนรู้ที่จะรักตัวเอง

เราชอบที่ตัวละครทั้งสองคนมีมุมมองต่อความรักที่แตกต่างกัน เหมือนกันกับนิสัยที่ต่างกันสุดขั้วของทั้งคู่ เจียงโม่คือว่าวที่พร้อมจะโผบินตามลม ส่วนเสิ่นเจาเหวินคือคนที่พยายามรั้งเชือกเอาไว้ แรก ๆ อาจจะมองว่าเจียงโม่พร้อมจะไป ไม่ได้ทำให้เสิ่นเจาเหวินรู้สึกถึง 安全感 แต่จริง ๆ แล้วเสิ่นเจาเหวินเองก็ปล่อยไม่เป็นค่ะ ด้วยประสบการณ์ในอดีตด้วยที่ทำให้เขารู้สึกว่าการปล่อยมือหรือการเว้นระยะห่างมันยาก

ชีวิตคือความผกผัน ผ่านพ้นเขาลูกนี้ไปก็มีเขาอีกหลายลูกให้ก้าวข้าม ในตอนที่เราคาดหวังว่ารักจะเยียวยาทุกอย่าง เรากลับลืมไปว่าความรักเองก็เป็นหนึ่งในบ่วงพันธนาการเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าไม่รักแล้ว แต่ในความรักเองก็มีความรู้สึกมากมายอยู่ในนั้น มันคือความรู้สึกที่อธิบายได้ยาก บางครั้งก็ทำให้คนสุข บางครั้งก็ทำให้คนหลงทาง และบางครั้งก็แสนโดดเดี่ยว..

จริง ๆ พล็อตเรื่องไม่ได้เกินความคาดหมาย แต่ทรมานใจค่ะ y--y เราเห็นเจียงโม่ที่มีแพสชั่นแรงกล้า เป็นลูกชายที่ถูกปกป้องและได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวเสมอทั้งเรื่อง เราก็หวังว่าเขาจะเป็นอย่างนั้นไปตลอด เป็นว่าวที่มีลมหนุนให้ลอยสูงตลอดเวลา แต่ชีวิตไม่ได้ง่ายขนาดนั้นอยู่แล้ว 55555

แต่ก็นั่นแหละค่ะ เขาไม่ได้เป็นแค่นิยายรัก แต่เป็นนิยายที่บรรจุการไขว่คว้าเส้นทางแห่งจิตวิญญาณ ภาพฝัน หรือกระทั่งการพยายามรักษาอัตตาของตัวเองผ่านชีวิตของเจียงโม่ ตัวละครที่เรามองว่าเป็นตัวแทนของคำว่าอิสรเสรี ชีวิตช่วงก่อนหน้าราบรื่นไร้กังวล อยากบินก็ได้บิน อยากทำอะไรก็มีฟูกรองรับ

ทั้งคู่ผ่านช่วงพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิด ผ่านช่วงเวลาตกหลุมรักในชั่วพริบตา กลายเป็นนิยายแอบรักที่ตัวละครค่อย ๆ ขยับเข้าหากันด้วยจังหวะและการบรรยายแสนมีเอกลักษณ์ เรดิโอทำเนื้อเรื่องช่วงนี้ได้จับใจมากเลยค่ะ เป็นอีกครั้งที่ขอชื่นชมสตู จังหวะซาวน์ประกอบ เพลงปิดตอน หรือการวางเพซเรื่อง มันสุดยอดมาก เหมือนเราได้ดูหนังเรื่องนึงอยู่เลย เห็นภาพตามเป็นฉาก ๆ

แรกเริ่มเราเข้าใจว่านิยายเรื่องนี้ก็คงเหมือนนิยายรักทั่วไปที่อธิบายเฟสการปรับตัวระหว่างกันของคนสองคนที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง มีอุปสรรคร่วมจับมือฝ่าฟัน เชียนเปยเองก็เป็นแบบนั้นค่ะ เพียงแต่ไม่ใช่ทั้งหมด

เส้นเรื่องรักเป็นเรื่องเด่นก็จริง ความสัมพันธ์ของเจียงโม่กับเสิ่นเจาเหวินเริ่มจากการเป็นคนรู้จักห่าง ๆ คนนึงเป็นหลานของเพื่อนย่าที่เพิ่งเข้ามหาลัย อีกคนเป็นพี่ปีสี่สายปรัชญาที่อยากเป็นผู้กำกับในอนาคต

—《千杯》by 静安路1号
#千杯 #เชียนเปย
เจียงโม่ x เสิ่นเจาเหวิน

"ตกลงหนังของนายถ่ายเกี่ยวกับอะไรกันแน่ เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ"
"..ถ่ายเกี่ยวกับคนแบบนาย"

ยกให้เป็นหนึ่งในนิยายน้ำดีประจำปี 2025 ประทับใจมากเลย เชียนเปยคือนิยายรัก แต่ก็เป็นนิยายที่บอกกับเราว่าความรักไม่ได้มีแค่ความรู้สึกด้านบวก

อยุ่เวรเหลื่อม ตื่นสายได้ แต่ต้องเลิกสองทุ่ม สุดท้ายตาตื่นตั้งแต่แปดมงเพราะน้องข้างห้องกรี๊ด ฮือ ๆๆๆๆๆ เจ๊จะอายุสั้นเพราะเอ็งจริง ๆ นะเนี่ยไอ้หนู

#岁月间
จี้ชินหยาง x เซี่ยเมิ่ง

"งั้นอยู่ได้นานเท่าไหร่ก็รักไปนานเท่านั้นแล้วกัน ถึงแม้ว่าวินาทีถัดมาจะต้องตายตกไป วินาทีนี้ฉันก็ยังรักนายอยู่"

เซี่ยเมิ่งกับจี้ชินหยางพบกันครั้งแรกตอนม.ปลาย พัฒนาความสัมพันธ์จากเพื่อนที่เอาแต่มองกันไปมองกันมา ขยับเข้ามาสนิทชิดเชื้อ สู่การเดินเคียงข้างกันไม่ว่าจะกี่สิบปีผ่านผัน

ประโยคที่ชอบมาก ๆ ของเรื่องนี้คือ การอยู่เคียงข้างคือการสารภาพรักที่ยาวนานที่สุด

致你 王赫野 · 致你 · Song · 2021

มาร์กว่าเป็นนักร้องที่ชอบมากช่วงนิ (///▽///) เค้ารุ้หมดว่าหล่อนติดรายการเพลง ถถถถ
open.spotify.com/track/6XWRle...

กลับมาอินอีกเพราะนั่งอ่านปักหมุดตัวเอง ฮือออออออ ถึงจะเจอประเด็นติดใจมากขึ้น (อืม จริง ๆ ควรเอะใจแต่แรก) แต่ก็ยังเป็นนิยายที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกจริง ๆ หนอ y—y

ถังเฉิงเกอไม่ได้พูดตรง ๆ ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาคิดถึงอี้เจ๋อบ้างมั้ย บอกแค่ว่ากลางดึกทุกคืนที่สะดุ้งตื่น วินาทีแรก ๆ ยังไม่รู้ตัวเท่าไหร่ พอเริ่มตั้งสติได้มักจะมีความคิดเดียวที่แว้บขึ้นมาในหัว นั่นคือความคิดว่า “อี้เจ๋ออยู่ที่ที่แสนไกล” ಥ_ಥ ขอคน เข้า ใจ

นี่แบบ ชอบนิยายที่ทิ้งท้ายให้รู้สึกอะไรบางอย่าง อธิบายไม่ถูก แต่พูดได้แค่ว่าตอนจบของไป๋รื่อทำให้นิยายเรื่องนี้สมบูรณ์แบบ มากไปกว่านี้ไม่ดี น้อยไปกว่านี้ก็ไม่ได้ มันคือความลงตัวของเนื้อเรื่องอะ y y

//จริง ๆ ตอนจบของอวี้เหยียนให้ฟีลเดียวกับตอนจบถังเฉิงเกอเลย ทั้งขมทั้งหวาน นึกภาพตามแล้วน้ำตาคลอ ทิ้งท้ายอย่างน่าจดจำและทุ้มอยู่ในใจ 🥹

『易辙在好远的地方啊。』

ไม่ไปไหนสักทีเพราะชอบยุ่งจนลืมเนื้อหาก่อนหน้าไปหมด 🥲 เดินหน้าถอยหลังเป็นจังหวะชะชะช่า แต่ไม่เป็นไร หม่าม้ารักน้องจิงช่าน 🥹❤️‍🩹

🚲━✩ #เริ่มใหม่กับนายคงไม่เลวร้ายนัก

"ฉันอยาก... นั่งมองเผลอเพียงอึดใจก็ถึงยามแก่เฒ่า"

จบแล้วเต็มอิ่มมาก เรารู้สึกว่าเรื่องนี้ทำงานกับเราได้ค่อนข้างดีเลย ชอบตั้งแต่ไวบ์ดูเหงาๆ เคว้งคว้างในช่วงแรก ปมครอบครัว เรื่องราวมิตรภาพ ตอนอ่านคิดถึงตัวเองช่วงมัธยม คิดถึงเพื่อน คิดถึงอาจารย์ (1)
#SPpimกับกองนิยาย

😭😭😭 น้องซูหุย 😭😭😭

มีแอคออริละค่ะ @kaiijeaw-kl2.bsky.social