Ester Naomi Perquin

Onlangs ontving ik de 'Fluister Award', een glazen beeldje voor het beste luisterboek van 2025 volgens audioboekaanbieder Fluister. Hartstikke leuk! Ik dacht, nu zal de zilvervloot wel binnenvaren, dus ik vroeg hoeveel Fluister mij afgelopen jaar had opgeleverd.

Graag!

“Ooit, langgeleden, op een keerpunt in mijn eeuw,
 
piste ik mijn initialen in de sneeuw.”

Menno Wigman

Als ik vanavond doodga | Kom ik morgen terug | Zo graag, zo graag ben ik hier.

#Alleenzijn

#LeonardNolens (1947-2025) groot, nee, zéér groot Vlaams dichter is op Tweede Kerstdag overleden.

En mijn moeder is het toevallig volkomen met Nynke eens. Dus. Dan weet je het wel.

De fles is leeg, het boek is af en ik beweeg nog even heen en weer tussen kater en waakhond, qua stemming. Maar ze liggen er toch maar lekker bij met z’n tweeën. En dat is ook wat waard.

Bij binnenkomst op het stembureau direct al keihard beïnvloed. Het scheelde maar een haartje. #stemmen

We hebben het weer gehaald, het einde van de Nacht. Om 03.15 uur konden we het glas heffen. #volbracht

De vijfjarige heeft meestal een ochtendhumeur maar was opvallend vrolijk vanmorgen. Ze verheugde zich enorm op het ‘snotfeest’ op school; de ogen twinkelend van verwachting. Als iemand die ooit ‘snoep met stokbrood’ dacht te gaan eten voelde ik deernis. Deernis en plaatsvervangende teleurstelling.

Ik wil natuurlijk niet roddelen, maar los van de vele andere onthullingen rondom Raynor Winn schijnt dat zoutpad in het echt dus mierzoet te zijn geweest.

Er vóór. (Er na lukte niet omdat ze bij de uitreiking zo’n schitterende kaasplank serveerden dat ik rollend moest worden afgevoerd.)

Het is heerlijk. Ik ga er acuut opgewekter van lopen. Dank!

Nee! Niemand vertelt mij ooit wat!

Hier urenlang gestaan om te zien of het klopte. Het klopte. Men zweeg. Ik kan Sint Niklaas (BE) mede daarom van harte aanbevelen.

Het leven is hard.

Wie schreef deze parel?!

Dat ze op kerstavond je fiets jatten is ergerlijk. Maar dat de zoektocht naar een nieuwe, (eentje die op afstand tot ontploffing kan worden gebracht, zodat je in geval van diefstal alleen even op een knopje hoeft te drukken) wordt belemmerd door wetten en praktische bezwaren vind ik onuitstaanbaar.

Meestal vergeet ik gewoon dat ik er ben. Online. (En in het algemeen ook vaak). Maar dank!

En terecht!

Ik denk dat deze mensen gezegend zijn met een opa en oma die wèl willen. Die bestaan en dat is fantastisch. Reden te meer om te benoemen wat een enorme bijdrage zij leveren aan de draagkracht.

Ik gun iedereen zulke (schoon)ouders, maar geef ze dan ook de eer die ze toekomt (en doe niet alsof je levenshouding de reden is dat je de drukte zo goed aan kunt).

Het zou inderdaad kunnen dat deze drukbezette mensen het allemaal volhouden omdat ze ‘voor zichzelf durven te kiezen’ - maar het is ook niet ondenkbaar dat ze het allemaal volhouden omdat, ja, kweenie hoor, twee schatten van grootouders minimaal vier dagen per week voor hun kleinkinderen kiezen?

Laat ik het zo zeggen: mijn bloedsuikerspiegel zag er na afloop uit als een glinsterende eenhoorn.

Je kunt veel van Arnhem herkennen in steden die Arnhem niet zijn, denk ik, zoals je ook wel eens in oude liefde ziet lopen in een volstrekt andere gedaante. Da’s het voorrecht van een lezer.

Mijn vierjarige heeft zo’n oma die gewoon wéét hoe de ideale taart er uit ziet. En ‘em dan zelf maakt. #suiker(c)oma

Wie zou het tegenwoordig nog in zijn hoofd halen om een koelbloedige bankovervaller annex gijzelnemer neer te zetten als ‘overspannen moeder’? Tuurlijk, in het criminele circuit is er voor de vrouwelijke professional nog een wereld te winnen, maar toch. Veel verbeterd sinds 1991. #vrouwendag #winst

Gedicht in twee foto’s.

Ik schrijf wat ik denk en ik plak wat ik schrijf!

We wonen in een dorp, zo blijkt maar weer.

Heb nog getwijfeld of ik aan moest bellen om het fenomeen social media uit te leggen, maar nee. Zou zonde zijn. Morgen maar even een volgverzoek door de brievenbus gooien.