@mao-umn.bsky.social
#UMN_Commu 夏羅 舞桜 นัทสึระ มาโอะ | Y.1 , ห้อง B doc : https://surl.lt/fovtnv
🌸MINI EVENT 3 : ต้อนรับเทศกาลปีใหม่ และฉลองครบรอบต้นบ๊วย 100 ปี
[ทุกตัวละครสามารถเข้าร่วมได้]
และแล้วช่วงเวลาอันน่าอัศจรรย์และน่ายินดีสำหรับชาวอุเมะฮาระก็มาถึง เพื่อต้อนรับเทศกาลปีใหม่ร่วมกับเฉลิมฉลองต้นบ๊วยต้นใหญ่ที่สุดของเมืองซึ่งมีอายุครบรอบ 100 ปี . . .
อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม docs.google.com/document/d/1...
พลิกเคสโทรศัพท์ใสขึ้นดูแล้วก็เห็นรูปครอบครัวใบจิ๋ว ในนั้นทุกคนยิ้มให้กล้องอย่างมีสุข ทั้งเธอ พวกพี่ ๆ และพ่อแม่
คิด ๆ ไปแล้วก็รู้สึกโชคดีแทนรุ่นพี่ที่มีครอบครัวที่อยู่กันพร้อมหน้า สำรับเธอแล้วการอยู่กับพวกพี่ชายทั้งสามคน แม้ตะเรียกว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่ก็ไม่สามารถแทนความรักของพ่อแม่ได้เลย
ดูเหมือนเธอจะเหม่อไปไกลแล้ว
มาโอะพยักหน้ารับ สายตามองทอดตามหลังผู้เป็นรุ่นพี่เดินเลี้ยวไปที่บันได
เธอปิดน้ำ ซับมือเล็กน้อย แล้วเดินไปนั่งลงที่โซฟา จุดเดียวกันกับตอนที่นั่งทำแผลเมื่อราว ๆ ชั่วโมงที่แล้ว
นั่งแกว่งเท้าคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์บอกที่บ้าน ว่าเย็นนี้คงจะหาอะไรเข้าไปกินเอง รวมถึงเช็คข้อความอื่น ๆ อีกนิดหน่อยระหว่างรอบ
+
“ กลืนเลยน่ะค่ะ ไม่ได้เคี้ยว ”
เธอตอบหน้าตาเฉย มือเริ่มนำชามข้าวที่เกลี้ยงสะอาดไปแกว่งน้ำและเริ่มใช้ฟองน้ำขัด
แต่แล้วก็อดลอบยิ้มออกมาไม่ได้
” ล้อเล่นค่ะ ฉันก็กินปกตินั่นแหละ “
“ กับข้าวไม่ได้เยอะนี่นา ”
คงเพราะติดนิสัยรีบกินข้าวเพื่อไปทำงาน
สองมือหยิบจับข้าวของอย่างชำนาญ เพียงเดี๋ยวเดียวจากความร่วมมือของทั้งคู่ จานชามกระทะก็ถูกล้างจนเรียบร้อย
มาโอะพยักหน้ารับหงึกหงัก ก่อนจะตั้งใจลงมากินต่อ ใช้เวลาไม่นานมากเธอก็กินหมดทั้งข้าวและผัก
ว่าแล้วก็รีบเดินเอาไปสมทบที่ซิงค์ล้างจาน
ปกติไม่ได้กินข้าวไวอะไรหรอก แต่ตอนนี้กำลังตื่นเต้นต่างหาก
“ ให้ฉันช่วยล้างนะคะ ”
ถกแขนเสื้อขึ้น และเริ่มลงมือล้างทันที
ด้วยสีหน้าที่แน่วแน่จนหน้าเอ็นดูนั้น มาโอะก็ยกยิ้มตอบแล้วพยักหน้า
“ ได้เลยค่ะ แต่… ฉันผมสั้นนะคะ ”
พูดพลางใช้มือข้างหนึ่งปัดปอยผมตนเบา ๆ ข้างหลังไว้ยาวแค่เสมอไหล่ ส่วนข้างหน้าไว้ปอยปิดแก้ม
คงเพราะโตมากับพี่ชายขี้แกล้งบวกกำเอาแต่ทำงานจนแทบไม่ได้สนใจหรือทำเรื่องพวกนี้เลย จึงทำให้ความรู้ด้านนี้เท่ากับศูนย์
“ แต่ถ้ารุ่นพี่อยากทำ ฉันก็ยินดีค่ะ ”
“ นี่ไงคะค่าเรียน ”
เธอตอบยิ้ม ๆ ชี้ข้าวบนโต๊ะอาหาร
“ แค่คงต้องเข้าไปทำช่วงที่คุณน้าไม่อยู่… ไม่งั้นรุ่นพี่อาจจะโดนจับมาเป็นแรงงานหั่นผักปลาด้วย หึหึ ”
แค่คิดย้อนไปถึงตอนที่ฝึกงานกับคุณน้าก็ขนลุกแล้ว กับหลายตัวเองยังขนาดนี้ แล้วถ้าเป็นคนอื่น ๆ จะขนาดไหน…
“ แล้ว รุ่นพี่ล่ะคะ ” เธอถามต่อ มีความสุขกับการคุยไปเรื่อย ๆ
“ ปกติชอบทำอะไรเหรอคะ ? พวก เอ่อ.. งานอดิเรก ”
#UMN_สลับเพศ
( มาเปิดแท็กวาดเล่นค่ะ! เป็นแท็กสลับเพศที่ไม่เกิดขึ้นจริงคับ สามารถมาวาดเล่นกันได้ตามอัธยาศัยเลยค่ะ! )
( ไอนะจังกลายเป็นไอโตะคุงหนุ่มที่ชอบเสริมสวย/หล่อสะแล้ว!!😖 )
“ ไว้รุ่นพี่ลองมาที่ร้านสิคะ เดี๋ยวฉันจะสอนแล่ปลาเอง ”
พูดแบบมั่นใจมาก ประกายตาแวววาว
“ ไม่เป็นไรค่ะ ”
“ ฉันชอบตอบคำถาม ”
คงเพราะชวนคุยไม่เก่งแต่อยากคุย เลยมีความสุขกับการถูกถามเกี่ยวตัวเองหรือสิ่งที่ชอบ
ว่าแล้วก็คีบข้าวใส่ปากไปอีกคำ
“ แต่คุณน้าน่ะคุมร้านเข้มงวดมากเลย… เวลาอยู่ในร้าน ถึงจะเป็นหลาน แต่ก็จะปฏิบัติเหมือนลูกจ้าง ”
“ ที่จริง ตอนเด็ก ๆ เคยแค่เรียนทำอาหารกับคุณแม่ที่โอวาเสะค่ะ แต่อย่างอื่น ๆ มาฝึกที่นี่
“
ยกมือขึ้นจับคาง คิดย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ เธอโตมากับการตกปลาทำอาหาร จึงมีความคุ้นเคยมาตั้งแต่แรก
” พ่อของฉันเป็นชาวประมงค่ะ เลยรู้วิธีแล่ปลาเยอะมาก “
” ก็… ยากแค่แรก ๆ ค่ะ แต่ทำทุกวันก็เริ่มชิน “
นานมากแล้วที่ไม่มีใครถามเรื่องความสามารถของเธอ และมาโอะก็มีความสุขที่ได้เล่ามัน
“ เอ๋ ธุรกิจดำน้ำ ? ”
เธอกระพริบตาปริบ ดูจะสนใจขึ้นมา
“ ฉัน… จะเรียกว่าเป็นคนที่นี่ก็ได้ค่ะ แต่ก็คงไม่ใช่ซะทีเดียว ”
พูดไปก็ค่อย ๆ ก้าวขาไปทีละก้าว
“ ฉันเกิดที่จังหวัดอิวาเตะ แล้วก็ย้ายทาที่นี่ตั้งแต่เก้าขวบ “
” เลยอยู่มาซัดพัดแล้ว “
“ เนโกะโคจิอิซากายะ ย่านอาโอะค่ะ ”
ว่าพลางคีบผักเข้าปากอีกคำ พูดแล้วก็รู้สึกภูมิใจขึ้นมานิดหน่อย ยียิ้มออกมาระหว่างกิน
“ ได้เลยค่ะ เดี๋ยวฉันแอบลดราคาให้ ”
ในฐานะหลานเจ้าของร้าน ก็คงพอจะทำอะไรแบบนั้นได้อยู่
“ พวกเมนูปลาร้านเราขึ้นชื่อมากเลยล่ะ ที่ใช้มีดเก่งเพราะไปช่วยเตรียมวัตถุดิบ พวกแล่ปลา หั่นนู่นนี่ ”
ที่จริงวันนี้ก็ต้องทำ แต่… ก็ขาเจ็บนี่นะ
” ไม่ได้ทำค่ะ “
ไม่พูดเปล่า ยังแสยะยิ้มให้คนตรงข้าม
พูดถึงการใช้มีดแล้ว หากไม่ใช่เชฟก็คงมีอีกไม่กี่อาชีพที่จะทำให้ช่ำชองในการหยิบจับของมีคมจนชำนาน
เว้นช่วงเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบ
” … ล้อเล่นค่ะ , ใช่ค่ะ ที่บ้านฉันเปิดร้านอิซากายะ “
” ฉันต้องเข้าไปช่วยงานบ่อย เลยได้หยิบจับหลายอย่าง “
ว่าพลางจิ้มไข่ดิบในถ้วยตัวเอง แล้วคีบข้าวกับนัทโตะใส่ปาก
รสชาติ… ไม่แย่ เรียบง่ายแต่อร่อย
ในฐานะลูกสาวเชฟและหลานสาวร้านอาหาร เธอมักจะมีการเลือกกินอยู่บ้าง แต่มาโอะไม่มีอาการจะเกี่ยงอาหารมื้อนี้เลย
“ อร่อยค่ะ ” เธอว่า ยกยิ้มให้
“ ขนาดไม่ชิมยังอร่อยเลย.. รสมือดีนะคะ ”
ว่าแล้วก็คีบอีกคำเข้าปาก
มาโอะยังนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากพูด
” รุ่นพี่ไม่กินเหรอคะ ? “
ที่บ้านของเธอมีวัฒนธรรมเรื่องการรอหัวหน้าครอบครัวเริ่มกินก่อนถึงจะกินตามได้ ในกรณีที่ไม่ได้เป็นอย่างว่า ก็ควรรอคนที่มีอายุมากกว่าเริ่มกินก่อน หรือกินพร้อมกัน
ถึงอย่างงั้นก็ชอบชิงกินก่อนพวกพี่ชายตลอด
“ มากินด้วยกันเถอะนะคะ ”
ส่งสายตาปริบ ๆ ก่อนจะยกตะเกียบขึ้น ยังลังเลอยู่นิดหน่อย แต่สุดท้ายก็คีบผักชิ้นหนึ่งเข้าปาก
+
“…”
เธอนั่งประสานมือจ้องตาไม่กระพริยรอดูรีแอคของอีกฝ่ายที่จะกินอาหารฝีมือเธออย่างตื่นเต้น
“เอ๊ะ..?”
จนกระทั่งได้สบตากันก็กระพริบตาปริบๆอย่างงงงวย ..เหมือนจะต่างคนต่างรอกันและกันนะ
“..มีอะไรรึป่าวโมะจัง?”
“ ไม่เค็มไปหรอกค่ะ รุ่นพี่ไม่ได้ใส่เยอะนี่นา ”
ปกติแล้วเธอใส่เยอะกว่านี้… คงเพราะผัดทีละมาก ๆ ล่ะมั้ง
เธอยืนมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ที่ข้างโต๊ะกินข้าว ก่อนที่สุดท้ายจะเดินไปนั่งตรงข้ามอีกฝ่าย ยกตะเกียบขึ้น พนมมือ
” ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะคะ “
แต่ก็ไม่ยอมกินซะที นั่งจ้องรุ่นพี่ตาปริบ ๆ นอให้อีกฝ่ายเริ่มกินก่อน
#UMN_เปิดโรล
#UMN_Mainevent1
[ 15:02 | ค่ายกระชับมิตร ]
หมดช่วงเข้าฐานก็คงเป็นเตรียมอาหาร
อามามิแยกตัวมาบริเวณก๊อกน้ำข้างโรงยิมเพื่อล้างหน้าล้างตา ระหว่างนั้นก็เผลอสบตากับ [คุณ] เข้า
เธอยิ้มและโบกหมวกทักทาย ริมฝีปากขยับบอกสวัสดี
( แวะมา + สั้นๆกับเนียนรู้จักได้เลยค่ะ🥺🙌💙✨ )
“ โอ้ ไม่เป็นไรเลยค่ะ ”
มาโอะรีบตอบ ยกยิ้มเจือจาง
“ มันเป็นเรื่องที่เข้าใจได้นี่นา “
เท่านี้ดงบุรินัทโตะและญาอิชัยตาเมะก็เสร็จเรียบร้อย เธอเข้าไปถือจานผัดผักที่พึ่งเทจากกระทะไปวางไว้บนโต๊ะ
“ แต่ว่า ก็ยังมีคุณพ่อ แล้วก็รุ่นพี่ดูแลอยู่นี่นา ”
“ ฉันเชื่อว่าซักวันจะต้องหายขาดแน่นอนค่ะ ”
[9:30]
[ณ คาเฟ่บุฟเฟ่ต์ขนมหวาน]
จู่ๆวันหยุดก็ถูกเพื่อนแสนเดาใจยาก พาไปทำตามความต้องการแสนไร้สาระของตัวเองซะอย่างนั้น
ทั้งที่กลัวและรู้สึกผิดทุกคำที่ตักขนมหวานเข้าปาก แต่ทว่าก็หยุดตัวเองไม่ได้เสมือนได้หวนคืนวัยเด็กอีกครั้ง
เจ้าหนูแปะก๊วยคนนั้น ที่ชอบขนมหวานที่สุด ตอนนี้ได้กลับมากินเค้กและขนมอีกครั้ง..
มีความสุขสุดๆจนตัวจะลอยเลย
” ก็… ชอบค่ะ “
ไม่ใช่แค่ชอบ แต่เลี้ยงไว้ที่บ้านเลยล่ะ
มาโอะมองหาจุดที่น่าจะปลอดภัยใกล้ ๆ บริเวณต้นไม้ ที่หน้าห้องอุปกรณ์ดูเหมือนจะมีโต๊ะสำหรับวางข้าวของของชมรมอยู่
ไว้บนนั้นน่าจะได้ แต่ถ้าเธอเป็นแมว ก็คงจะกระโดดขึ้นไปคาบมากินอยู่ดี
“ … ”
ทำหน้าลำบากใจ ก่อนจะหันไปเห็นขอบหน้าต่างที่ปิดอยู่ของอาคารใกล้เคียงแล้วก็เกิดไอเดียขึ้นมา
“ พาเจ้าหนูไปไว้ตรงนั้นดีมั้ยคะ ”
เธอเงียบไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่กล้าพูดอะไรต่อในทีแรก แต่สุดท้ายก็ถามต่อ
“ สุขภาพ… ไม่ดี ? ”
กระพริบตาปริบ ไม่มั่นใจว่าคิดถูกมั้ยที่ต่อบทสนทนานี้ให้ยืดออกไป
แล้วเธอก็รับมือกับอะไรแบบนี้ไม่เก่งเสียด้วย
” …ขอให้ท่านกลับมาแข็งแรงไวไวนะคะ “
“ จุก ? …แบบนั้นเอง ”
นึกว่ามีแค่แมวซะอีกที่จุกได้
เธอพยักหน้ารับเบา ๆ ขณะที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วหันไปมอง เพื่อน… ไม่สิ รุ่นพี่เหรอ ?
“ อื้ม ” พยักหน้าหงึกหงัก มือยังประคองเจ้าตัวเล็กเอาไว้
“ แล้ว… เอาเจ้าหนูนี่ไปไว้ตรงไหนดีคะ ”
ว่าแล้วก็หันซ้ายหันขวามองหาที่ที่น่าจะพาไปหลบได้
🏕️MAIN EVENT 1 : ค่ายกระชับมิตร🏕️
แฮชแท็ก #UMN_Mainevent1
[สำหรับตัวละครนักเรียน ครู และบุคลากรของโรงเรียนเท่านั้น]
วันนี้โรงเรียนของเราได้จัดกิจกรรมค่ายกระชับมิตรเพื่อสร้างความสมานฉันท์และความคุ้นเคยระหว่างครูกับเหล่านักเรียนล่ะ ถึงจะเป็นช่วงเวลาแสนสั้นแต่ประสบการณ์ที่ได้รับกลับไป จะต้องทำให้พวกเธอสนุกสนานพร้อมกับได้รู้จักเพื่อนใหม่อย่างแน่นอน
อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม🔽
( พึ่งเห็นว่าต่อไปแล้วต่อไม่ขึ้น ฮือ 😭 )
“ พอดีใช้บ่อยค่ะ ”
พูดไปแล้วก็ดูสองแง่สองง่ามพิกล เธอวางมีดลง ชะโงกหน้าดูผักในกระทะ
เดี๋ยวเดียวทั้งไก่และผักก็ส่งกลิ่นหอม ทว่ากลับดูเหมือนขาดบางอย่างไป
ว่าแล้วก็มองหาซอสกรุงรสมาวางข้าง ๆ ทั้งโชยุ พอนสึ น้ำมันงาเผื่อได้ใช้
“ …ปกติรุ่นพี่ทำอาหารบ่อยมั้ยคะ ”
ว่าแล้วก็ชวนคุยต่อ
“ เหะเหะ พอดีใช้มีดบ่อยน่ะค่ะ ”
พูดไปแล้วก็ดูสองแง่สองง่ามพิกล แต่มาโอะก็มองรุ่นพี่ตรงหน้าตาใสแจ๋ว
เดี๋ยวเดียวทั้งไก่และผักในกระทะก็ส่งกลิ่นหอมโชยขึ้นมา มาโอะชะโงกหน้าดูผัดผักในกระทะ ไม่วายเดินไปหยิบเครื่องปรุงมาวางข้าง ๆ เผื่อว่าจะได้ใช้
เดินไปหยิบจานมาวางไว้ใกล้ ๆ สำหรับตอนทำเสร็จ
” ปกติรุ่นพี่ทำอาหารบ่อยมั้ยคะ “
ว่าแล้วก็ชวนคุยบ้าง
คงเพราะไม่คิดว่าจะถูกทัก เธอจึงหันขวับไปมองทางต้นเสียงทันทีที่ได้ยิน
“ ค่ะ พึ่งตกลงมาเมื่อกี้เอง ”
เธอตอบ ก้มลงมองเจ้าตัวเล็กในมือไปพลาง
“ ไม่… ไม่มั่นใจค่ะ ”
พลิกดูลูกนกในมืออย่างเก้ ๆ กัง ๆ ราวกับกลัวว่าหากลงแรงมากไปอาจจะทำให้มันเจ็บ
เจ้านกบนมือขยับตัวเล็กน้อยทำเอาเธอชะงักไป หันไปมองส่งสายตาคนข้างหลังอย่างขอความช่วยเหลือ
ดูเหมือนเธอจะไม่มีความรู้เรื่องนกเลย
#umn_เปิดโรล
หลังเลิกเรียน | แปลงดอกไม้
กริ่งบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้นแว่วจากในอาคาร มาโอะนั่วคุกเข่าอยู่ข้างแปลงดอกไม้ สองมือประคองก้อนขนสีขาวน้ำตาลไว้อย่างระมัดระวัง
ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที เธอพึ่งจะเห็นนกกระจอกบ้านตัวน้อยพลัดตกจากต้นไม้ ดูจะยังบินไม่แข็งเพราะยังเด็ก
” ทำยังไงดี… “
มองขึ้นบนต้นไม้ก็ไม่เจอแม่นก จึงได้แต่นั่งอยู่ตรงนั้นไม่กล้าลุกไปไหน
( มาแจมกันได้นะคะ 🫶🏻 )
“ เอาที่คาสุมะซังสะดวกดีกว่าค่ะ ”
เธอตอบ ค่อย ๆ ยันตัวกับจักรยานเพื่อดันตัวลุกขึ้นยืน แต่ก็โซนเซไปเล็กน้อย
แต่ถ้าให้เลือก… ก็คงเป็นเข็นจักรยานไปพร้อมกันนั่นแหละ เพียงแต่ไม่กล้าพูดออกไปเท่านั้นเอง
คงเพราะล้มค่อนข้างแรง เลยรู้สึกระบมไปหมดทั้งขาจนไม่อยากลุกเดิน
” คงสุมะซังเป็นคนที่นี่มั้ยคะ ? “
สุดท้ายก็เลือกที่จะชวนคุยต่อ
พยักหน้ารับหงึก ๆ เดินไปหยิบมีดทำครัวมาถือไว้ ไม่วายยกขึ้นมาคลึงบนมือเพื่อเทียบน้ำหนัก เอานิ้วลูบเบา ๆ ที่คมมีดอย่างคุ้นเคย
“ ญาชัยอิตาเมะสินะคะ “
ไม่รอช้า เอี้ยวตัวไปหยิบกะหล่ำขึ้นมาหั่น ท่าทีดูช่ำของ เดี๋ยวเดี๋ยวผักหลายชนิดก็ถูกกวาดใส่ถ้วยเตรียมเรียบร้อย
“ เรียบร้อยค่ะ ”
ส่งสายตาปริบ ๆ ทั้งที่มือยังกำมีดไว้ดูย่าหวาดเสียว
![🐻AKIRA🍮_[NPC]-แอททีฟอาทิตย์ละครั้ง-](https://cdn.bsky.app/img/avatar/plain/did:plc:twmw6iscz2sz56pvthfjjijv/bafkreifkmhlbxw6wr3ufzrals6qskmr7lrn4kxppd35v3fyqj5dbawscri@jpeg)
