همون دختره

بعد از صد و هشتاد و سه سال امروز رفتم اون کارهای اداری کوفتی رو انجام بدم، یکی گفت ۷صبح باید بیای نوبت بگیری، اون یکی هم ۱۱ رسیدم دم بانک گفت امروز ساعت کاری تا ۱۰ونیم بود!
حالا فردا و پسفردا کمپلت تعطیله!

نمیفهمم چرا برای یه هدیه خریدن ساده انقدر انرژی بیهود میذارن و پیچیده و طولانیش میکنن

و قسم به ارامش بعد از اثرکردن مسکن

چه بغض عجیبی گلومو گرفته
اون هم در حالی که تا چند دیقه پیش داشتم از تجربه‌ی لذت‌بخشی برای کسی می‌گفتم که لبخند کل صورتم رو گرفته بود

ویار قهوه کردم
قهوه دمی درست حسابی
اما جون و فرصتشو ندارم

واقعا من نمیکشم ۲۴ ساعت رو سر کنم برای هر روز. از دم دم‌های غروب هی می‌گم کاش تموم شه امروز و بی‌قرار و له و لورده می‌شم

منم، هرکاری کردم‌ نتونستم خودمو حمل کنم ببرم بیرون

۲۱

ترس از ایجاد تغییره که نمی‌ذاره آنالیز کنم

وضعیت اینطوریه که دقیقن نمیدونم اما نظرم به بی‌خیالش شدن نزدیک‌تره
دلیل منطقی هم ندارم، اصن حال ندارم دودوتا کنم

امروز دیگه باید میرفتم یه قهوه خوب میخوردم

این یکی دو روز جا داشت حالم بهترشه، اما نشد و واقعیت اینه که تو تاریکیم فروتر رفتم و فعلا همینجا خواهم موند

تو این کثافت، بلخره یکی در جواب حالت چطوره گفت عالی

بد تر از من خودش ته چاهه، هی هم تاکید می‌کنه من کمکت میکنم
ول کن دیگه جاکش

می‌ترسم؟
بله متاسفانه مثل سگ

به شدت دنبال محیطی برای تعامل با دیگرانم

دیگه جون ادامه دادن ندارم

فشار توی قفسه سینه‌ام انقدر زیاده که دارم خفه می‌شم و حس می‌کنم هر آن ممکنه بشکافه و تیکه‌های قلبم بپاچه بیرون

یادم رفته اولش از کجا شروع می‌کردیم

1:00