#BIDTheStage #LL_post
🐾: ‘สเตจสุดท้าย‘เป็นคำพูดที่น่าใจหาย
แต่ว่าผมก็ดีใจมากๆที่ได้เลือกเพลงนี้ และได้ร่วมทีมกับ STARGAZERS ทุกคน
หวังว่าพวกเราจะทำให้ Torcher สนุกและยิ้มไปกับโชว์ของพวกเรา
หวังว่าสเตจนี้จะอยู่ในใจของทุกคน แค่ช่วงเวลาเล็กๆก็ยังดี
Remember us, ok?
And don’t forget to vote!! ㅎㅎㅎ
(Cr. TheeR)
#LetsBIDining
Concept : Discover | Identity | Rise
“ยินดีต้อนรับเทรนนีเข้าสู่เวทีสุดท้าย”
ค่ำคืนที่ต่อสู้อย่างสุดกำลังเพื่อฝันหนึ่งเดียวกำลังจะถูกเผยให้เห็นอีกครั้งบนเวทีสุดท้าย
เพราะทุกการเดินทางย่อมมีจุดสิ้นสุด และ ณ ปลายทางนั้น…คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่
〚 ▶ Echo Of Me 〛
00:00 ─────── 02:54
ตรวจสอบรายละเอียดเพิ่มเติม : bit.ly/3N3xi33
(อ่านแค่คำว่ารันซอขี้เหร่)
เขาวางปากกาลงครู่หนึ่ง พลางเอนหลังพิงเก้าอี้ ฟังเสียงของเพื่อนร่วมฝันที่กำลังมอบความสุขให้แฟนคลับอย่างตั้งใจ ก่อนจะเริ่มลงมือแก้ไขท่อนฮุคที่ยังดูไม่ลงตัวอีกครั้ง โดยมีเสียงของแฮททริกคอยเป็นแรงบันดาลใจอยู่ข้าง ๆ ในค่ำคืนนี้
"หึ ขอโทษแล้วกัน .." เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเรียบเรียงตัวอักษรที่กลั่นกรองมาจากความรู้สึก
แม้คำตอบที่ให้ไปจะดู 'คลุมเครือ' แต่นั่นแหละคือเสน่ห์ของความลับ... บางอย่างเก็บไว้รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมค่อยเฉลยออกมาก็น่าตื่นเต้นดีไม่ใช่หรือ?
j.doh514n : จะรอดูนะ
+
นิ้วเรียวสวยตวัดปากกาลงบนสมุดจดเนื้อเพลงเล่มโปรด แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟลาวาบนโต๊ะทำงานสะท้อนนัยน์ตาที่ดูอ่อนโยนลงกว่าปกติ เสียงเจื้อยแจ้วของแฮททริกที่ดังลอดออกมาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือกลายเป็นพื้นหลังที่ช่วยให้บรรยากาศการทำงานไม่เงียบเหงาจนเกินไป
โดฮุนลอบยิ้มออกมาบาง ๆ เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของอีกฝ่าย
+
ปลายนิ้วเรียวชะงักค้างอยู่บนแป้นพิมพ์ชั่วครู่ ก่อนที่ความรู้สึกบางอย่างจะเอาชนะความตั้งใจเดิมที่กะว่าจะนั่งดูเงียบ ๆ
j.doh514n : เป็นกำลังใจให้นะ
รู้ตัวอีกที ข้อความให้กำลังใจสั้น ๆ ก็ถูกส่งออกไปเสียแล้ว โดฮุนขมวดคิ้วใส่หน้าจอ พลางตำหนิมือเจ้ากรรมที่ดันขยับไปเองตามสัญชาตญาณ ทั้งที่ตั้งใจจะทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดีอยู่แท้ ๆ ...แย่จริงเชียว
มันไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจสำหรับเขา เพราะโลกนี้มักมีสองด้านเสมอ มีคนรักก็ต้องมีคนเกลียด ต่อให้พยายามทำตัวดีแค่ไหน ก็ต้องมีสักคนที่จ้องจะจับผิดอยู่ดี ...ดูจากสีหน้าของเลียมแล้ว เจ้าตัวก็คงเห็นข้อความบั่นทอนพวกนั้นเช่นกัน แต่ดูเหมือนเขาจะเลือกใช้วิธีเพิกเฉย—เฉยชาเหมือนกับที่ตัวโดฮุนเองชอบทำเวลาเจอเรื่องไร้สาระ
แบบนั้นแหละดีแล้ว... อย่าเก็บเอาขยะพวกนี้ไปใส่สมองเลย เสียเวลาเปล่า
+
โดฮุนไม่ได้พิมพ์ตอบโต้อะไรกลับไป เขาเพียงแต่หันกลับไปจดจ่อกับงานตรงหน้า ปล่อยให้เสียงของอีกคนดังคลอเป็นเพื่อนแก้เหงา มีบ้างที่เขาจะเอื้อมมือไปลดระดับเสียงลงเมื่อบทสนทนาเริ่มเสียงดังเกินไป ...ทว่าในจังหวะที่สายตากวาดผ่านหน้าจอ เขากลับสะดุดเข้ากับข้อความแย่ ๆ ที่ปรากฏขึ้นในช่องคอมเมนต์
เขาเรียกพวกนี้ว่าอะไรนะ
แอนตี้แฟนงั้นเหรอ
+
(55555555555555555)
สิ้นหวังกว่าเดิมอีกเพื่อนใหม่ ... เขาพอจำอีกคนได้ตอนวันเข้าหอ แต่ด้วยภาษาและสำเนียงที่ยากจะเข้าถึงก็เลยไม่ค่อยได้พูดกันเท่าไหร่
ไหนจะตอนนี้อีก .. อ่า ไม่เข้าใจเลย
"ยังไงนะ เรื่องที่ชอบเหรอ"
|
"อือ ..ตอนนี้นึกอยู่"
แต่ว่าสีหน้าที่แสดงออกมายังเหมือนเดิมล่ะ ... บึ้งตึง
#LL_Live
12 March | 20:52
Seolho: Should I…?
แต่พอนึกได้ว่าสถานะของพวกเขาคือ 'เพื่อน' กัน ความกังวลก็ดูจะเบาบางลง เขาจึงตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับไป
j.doh514n : ก็ดี... กำลังทำในสิ่งที่ชอบน่ะ
j.doh514n : แล้วนายน่ะเป็นยังไงบ้าง? กำลังเตรียมตัวสำหรับสเตจใหม่อยู่ใช่ไหม?
นิ้วเรียวกดส่งข้อความด้วยความรู้สึกที่ปนกันไปหมด อยากส่งกำลังใจให้คนปลายทางที่เขารู้ดีว่าต้องทำงานหนักแค่ไหนในตอนนี้
โดฮุนพยักหน้าตอบรับหน้าจอราวกับอีกฝ่ายจะเห็น ทั้งที่รู้ดีว่าความจริงแล้ว แฮททริก ไม่มีทางรู้เลยว่าเขาทำแบบนั้น แต่พอเห็นว่าคนในไลฟ์บอกว่ากินข้าวแล้ว เขาก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เมื่อเห็นคำถามถามไถ่สารทุกข์สุกดิบส่งผ่านมาทางหน้าจอ โดฮุนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยด้วยความประหม่า เขาลังเลว่าควรจะตอบไปแค่ไหนดี
+
นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์ค้างไว้ครู่หนึ่งก่อนจะกดส่ง เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ พลางนึกถึงความหมายของความสุขที่ตัวเองเพิ่งเขียนไป ถึงจะเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ต่างกัน แต่ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจเพื่อนมนุษย์กลับเป็นสิ่งที่สื่อสารถึงกันได้เสมอ
บรรยากาศรอบตัวดูจะอ่อนโยนลงเมื่อเรื่องราวของเด็กหญิงไม้ขีดไฟจบลง โดฮุนนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยมองผ่านหน้าจอฉายแววครุ่นคิดและซึ้งตามเนื้อหาที่เพิ่งได้ยิน แม้ใบหน้าจะยังคงเรียบเฉยตามนิสัยปกติ แต่ในใจกลับสั่นคลอนด้วยความสงสารตัวละครในนิทานไม่น้อย
j.doh514n : "ถ้าเป็นฉัน... คงเป็นภาพของทุกคนที่มีความสุข คนรอบตัวที่ได้รู้จักและผูกพันด้วย แค่เห็นพวกยิ้มได้ก็น่าจะเพียงพอแล้วล่ะ" +
#BIDTheStage
#LLlive
[Littlelight]
❤️🔥: “ห่างหายกินไปนานเลย คิดถึงผมคนนี้กันไหมเนี่ย”
ว่าแล้วชายหนุ่มเองก็เบ่งกล้ามโชว์กล้องในชุดเสื้อกล้ามสีขาว
“อยากถามอะไรกันไหมเอ่ย :3”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเริ่มขึ้นสีจาง ๆ ก่อนจะรีบตั้งสติ หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาถือไว้มั่น พลางครุ่นคิดหาทางแก้เขินที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุด
j.doh514n : วันนี้ข้าวอร่อยไหม?
นิ้วเรียวกดส่งข้อความสั้น ๆ ออกไปเพื่อทำลายความเงียบในใจตัวเอง หวังจะเบี่ยงเบนความสนใจจากภาพ ความเซ็กซี่ ตรงหน้า ให้กลายเป็นการทักทายเรื่องปากท้องตามประเพณีคนคุ้นเคยแทน
j.doh514n เข้าร่วมไลฟ์สดของ Hattrick
บรรยากาศภายในห้องทำเพลงเงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของโดฮุน หลังจากปลายนิ้วเจ้ากรรมดันพลาดไปกดเข้าห้องไลฟ์ของ แฮททริก เพื่อนร่วมรายการที่เคยคุ้นหน้า แถมภาพแรกที่ปรากฏบนจอดันเป็นจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังโชว์กล้ามเนื้อแบบเต็มตาเสียด้วย
+
#LL_Live
[8 Mar]
🐾: “안녕하세요!”
โบกมือทักทายกล้อง ดูเหมือนว่าคราวนี้ จะมาตั้งไลฟ์อยู่ที่ห้องนั่งเล่น ดูได้จากแบคกราวและbean bag หน้าตาคุ้นเคยที่เขานั่งพิงอยู่ แถมรอบนี้ ดูจะมี ‘พร๊อบ’ มาด้วยไม่น้อย อย่างเช่นแว่นตากรอบดำที่สวมอยู่บนใบหน้า
“จากตอบรับสเตจที่แล้ว ทุกคนดูจะชอบเรื่องแนว fairy tales กันมาก”
“วันนี้ผมก็เลยจะมาอ่านนิทานให้ทุกคนฟัง“
“รีเควสกันได้เลยนะครับ!!”
เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่เลียมโต้ตอบกับแฟนคลับคนอื่น ๆ ดังคลอไปกับจังหวะดนตรีที่เขากำลังเรียบเรียง โดฮุนจัดการวางตัวโน้ตและปรับแต่งซาวด์เพลงใหม่อย่างขะมักเขม้น ปลายนิ้วรัวลงบนอุปกรณ์ดนตรีสลับกับเมาส์จนแทบไม่มีจังหวะว่างพอจะพิมพ์ข้อความทักทายออกไป
เขาเลือกที่จะเป็นเพียงคนดูเงียบ ๆ ปล่อยให้เสียงของอีกฝ่ายโอบล้อมความเหงาระหว่างการทำงานเอาไว้ก็เพียงพอแล้วสำหรับค่ำคืนนี้
j.doh514n เข้าร่วมไลฟ์สดของ Liam
เพียงแค่ได้เข้ามานั่งเงียบ ๆ ก็ไม่ได้แย่อะไรนัก...
โดฮุน คิดเช่นนั้นขณะที่สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้า แม้จะไม่มีคำทักทายใดส่งผ่านแป้นพิมพ์ แต่การได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของ เลียม เคลื่อนไหวอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ มุมจอ ก็ช่วยให้บรรยากาศการทำงานที่แสนจะจำเจดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างประหลาด
+
ยิ้มปลอมคืออะไรล่ะนั่น? คล้าย ๆ กับพวกฟันปลอมที่ใส่วันฮาโลวีนงั้นเหรอ อืมมม ... ไม่เข้าใจคนเกาหลีเท่าไหร่-
"คิดเรื่องสนุก ..อ่า"
พยายามนึกคิดตามแต่มันก็ ..นึกไม่ออกแฮะ
"ยิ้มล่าสุดงั้นเหรอ"
"ก่อนมาเกาหลีมั้ง"
โดฮุนตอบไปแบบไม่ได้คิดอะไร เขายินดีตอบตามตรงอยู่แล้ว
ทั้งสถานที่ และผู้คนที่เปลี่ยนไป ไหนจะเรื่องภาษาอีก ...ไม่อินกับอะไรสักอย่าง ไม่เข้าใจอะไรสักนิด อยากกลับบ้าน
(ลุบปุจีโฮอา 🥺🫳)
#BIDTheStage
1 Mar, Unknown time
ในดวงตาสีฟ้าที่เย็นเยียบนั้น สะท้อนภาพของจอที่ฉายกระดานคะแนนตำแหน่งของเทรนนีทุกคนในรายการอยู่
สเตจเนมของใครคนหนึ่งยังอยู่บนนั้น ในตำแหน่งที่สูงที่สุด หลังตัวเลขตัวหนึ่ง
…
เลียมถูกทีมงานแยกตัวออกไปพูดคุยเป็นการส่วนตัวในวันนี้
(อ่าน “The Undeserving Number 1” ต่อได้ที่
docs.google.com/document/d/1...)
อะไรกัน ...ยิ้มไม่ต้องขมวดคิ้วเหรอ แต่ว่า ทำยังไงล่ะนั่น .. โดฮุนพยายามทำตาม ตาขางซ้ายไปคยองจู ตาขวางขวาไปกวางจู ไหนปากที่ดูเบ้ ๆ นั่นก็เหมือนจะหนีไปแอบที่เชจูซะงั้น
"บ ..แบบนี้"
สยอง- นั่นอาจจะเป็นสิ่งเดียวที่นิยามได้ในตอนนี้ มันแปลกเหลือเกิน อาจจะเป็นเพราะฝืนพยายามยิ้ม ..
"คือ ฉันก็เคยยิ้มได้นะ"
แต่นั่นมันกับครอบครัวไง
"อาจจะไม่ใช่ทางฉันจริง ๆ"
(เรายังกลับมารักกันได้มั้ยเตงบี๋)
"งั้นเหรอ..อือ"
พวกพี่ ๆ สักคนที่มาบุกห้องคราวนั้นล่ะมั้ง ไม่ค่อยรู้จักใครมากนักหรอกเขาคิด
"คุยกับใครไม่เก่งน่ะ"
ไม่หรอก ไม่จริง แค่ไม่ถนัดภาษาเกาหลีต่างหาก เลยเลือกที่จะไม่พูด จากคนที่เงียบอยู่แล้วก็ดันเงียบกว่าเดิมขึ้นไปอีก
"แล้วก็..ยิ้มคนเดียวคงไม่ทำให้คนอื่นไม่สบายใจด้วย"
พูดเสร็จก็หันไปฉีกยิ้มใส่กระจกแม้ว่าหน้านั่นจะประดับแต้มด้วยคิ้วขมวดก็ตาม
(ลืมลงภาพนี้ ทอชเช่อโบกๆ)
#BIDTheStage
(โกงเวลา)
โรลปิด | day 6 | ห้องซ้อม
เริ่มเช้ามาผู้คนบางส่วนต่างพากันตื่นมาทำกิจวัตรประจำวันตัวเองกันอย่างปกติ
บางคนใช้ชีวิตเหมือนทุกครั้งตั้งแต่รายการนี้เริ่ม หรือบางคนก็มีอะไรเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยหลังรายกรนี้ผ่านมาไ้สักพัก
ชายหนุ่มผมแดงไฮไลท์สีน้ำเงินฟ้า นั่งกอดเข่าตัวสั่น มีเสียสะอื้นเล็กน้อย เมื่ออยู่ใกล้ชายหนุ่ม
จะว่าไปตั่งแต่เริ่มอีเว้นท์นี้ตัวเขาก็แทบจะเปลี่ยนไปนะ
[LL_Post]
HatTrick_:Today is my birthday! Hahaha wishing me good luck please! Anyone?
