Ryuta7azuli

7azuli : ผมแทบจะปั่นจักรยานทุกวันเลยครับ ไปทำงานน่ะ

7azuli : ไม่ค่อยมีอะไรทำน่ะครับ

[IG Note] : น่าเบื่อ😮‍💨

/ปั่นจักรยานผ่านทุ่งหญ้ากว้าง/

/ลงมาจากจักรยานจูงไปเรื่อยๆ ชมความงาม/

/ถ่ายรูปเก็บเอาไว้ เอาลงสตอรี่ด้วย/

/รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเลย/

/วันหยุดสบายๆ ดูแข่งเกม/

/ดูไปก็ได้แต่ภาวนาในทีมที่เชียร์ผ่านเข้ารอบ/

/มันช่างบีบหัวใจเหลือเกิน/

Hakuryu : ไม่ตายตัวเลยครับ ถ้าจะให้ดีอย่างอาหารไทยพอจะมีบ้างไหมครับ ช่วงนี้รู้สึกว่าอินมาก ผมพึ่งย้ายมาเลยไม่รู้พิกัดร้านอาหารอร่อยๆ

ริวตะทอดสายตามองทะเล ลมหายใจค่อยๆ ผ่อนลงเมื่อจิตใจเริ่มสงบ ความเงียบไม่ได้ชวนอึดอัดอย่างทีแรก

มือเปลือยเปล่าวางนาบกับพื้นปูน เขาเอนกายใช้แขนนั้นรับแรงราวกับให้ตนเองตั้งหลัก อีกทั้งยังได้ยินเสียงห่อลูกอมจากกระเป๋าเสื้อ

เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่นั่งฟังเสียงคลื่นและปล่อยให้เวลาเดินผ่านไป

ริวตะขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้พื้นที่นั่งแล้วเม้มปากอย่างจับอารมณ์ตัวเองไม่ได้

"ครับ.. แล้วแต่คุณเลยครับ"

"ผมจะอยู่เฉยๆ นี่แหละ ไม่กวนคุณหรอก"

เขาพูดแค่นั้นก่อนจะเงียบลงปล่อยให้บรรยากาศสงบลงไปเอง

เสียงทุ้มอ่อนมือวางไว้ที่หลังคอของตนเอง

"ผมคงคิดอะไรเยอะเกินไปหน่อย"

ครุ่นนึงเขาก็ส่ายหน้าหลบตา "ช่างมันเถอะครับ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"

ริวตะค่อยๆ คลายวงแขนของตนเองที่กอดไว้ ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ เขาสูดลมหายใจผ่อนปรนทั้งที่ยังกลบความเขินอายนี้ไม่หมด

เขามองลูกอมในมือของคุณที่ยื่นมาตรงหน้า

"อา.. ขอบคุณนะครับ"

มือของริวตะยื่นไปรับมันไว้อย่างเกรงใจเล็กน้อย นิ้วสัมผัสห่อกำมันไว้คล้ายว่าขะเก็บไว้กินทีหลัง

เขาเหลือบคุณเพียงเสี้ยววิและหลุบตาลง

"เมื่อกี้ขอโทษนะครับ ที่เผลอทำตัวแปลกๆ"

+

"ไม่มีอะไรครับ บ่เป็นหยัง บ่มีอิหยังครับ" หลุดคันไซ

อีกฝ่ายดูไม่ค่อยจะเข้าใจอะไรเลยสักอย่าง มีแค่เขาคนเดียวที่เป็นบ้าไปเอง

ริวตะนั่งกอดเข่าซุกซ่อนความเขินอายจนหูขึ้นสีไว้ใต้แขนของตนเอง เขาไม่อยากให้คุณต้องมาเป็นห่วงกับเรื่องไม่เป็นห่วงของเขา

ภายในใจเรียกหาแฟนสาวอยู่ไม่ขาด อยากกลับไปซบทำหน้ามุแงอยู่เต็มอก

"ปล่อยให้ผมอยู่แบบนี้ต่อสักพักเถอะครับ" อายแบบโคตะระ

"มัตตะ!?" เขาเอามือปิดปากหลังอุทานออกมา

ริวตะเหมือนจะเข้าใจผิดอยู่เรื่องหนึ่ง อุเมะฮาระอยู่ที่มิเอะ..มิเอะอยู่เขตภูมิภาคโทไค เพราะงั้นสำเนียงของคนที่นี่ที่พูดกันก็คือ ไทโค60%+คันไซ40%

' อ้ากกกก แย่แล้วเผลอเข้าใจอะไรผิดไปซะแล้วสิ บ้าเอ้ยยยย ' เขาคิดในใจ

ริวตะยกมือขยี้ผมตัวเองแทบจะกลายบ้าหลังจากตกผลึกความคิดไปได้เมื่อครู่ ความอับอายเริ่มแสดงออกบนใบหน้าแบบหยุดไม่อยู่

"ที่นี่มิเอะ เขาใช้คันไซกันไม่ใช่เหรอครับ???" พอเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่นี่เลยแอบแปลกใจที่ถูกทัก

"ผมเป็นเกียวโตซึ่งก็..ใช้สำเนียงเดียวกันกับที่นี่ สงสัยจริตการพูดไม่เหมือนกัน คุณเลยดูออกว่าผมเป็นคนต่างถิ่น"

ริวตะอธิบายในส่วนของตัวเองกลับคืน แต่ยังไง๊ยังไงซะเขาก็ยังเชื่อว่าเมื่อกี้เขาใช้สำเนียงของคนคันโตแน่นอน ว่ายังไงดีนะก็เกียวโต,โอซาก้า,เฮียวโกะ,นารา,ชิกะ,วาคายามะ ใช้คันไซนี่นา

+

(แก้คำในโรลนะคะ พิมผิด😂)

พอเห็นอีกฝ่ายอธิบายเขายิ่งไม่เข้าใจไปใหญ่ ตอนอยู่ที่ฝึกงานเขาก็พูดคันโตกันนี่นา แต่ก็มีบางคนพูดคันไซเพราะมิเอะเขาใช้สำเนียงนี้กัน

แถมที่เขาพูดไปก่อนหน้าก็เหมือนจะใช้สำเนียงคันไซไปแค่สองประโยคด้วยซ้ำ

ริวตะชำเลืองมองชายร่างสูงตรงหน้า "บางทีผมอาจจะพูดปนกันก็ได้" พูดปัดๆ แต่คิดว่าตัวเองไม่น่าเข้าใจอะไรผิดไป

"แล้วคุณเป็นคนที่นี่เหรอครับ ที่อุเมะฮาระ...?"

ที่ผ่านมาตอนอยู่ที่ไทยเราใช้สำเนียงคันไซพูดกับคนในสถาบันเหรอ

พอเขาคิดได้ดังนั้นก็กอดอกงอนิ้วแตะปลายคางตัวเองประหนึ่งว่าเป็นโคนัน

ริวตะไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว เขาบกพร่องทางภาษาเหรอ สำเนียงญี่ปุ่นเขาก็ไม่เคยถูกพ่อแม่ทักทวงว่าเป็นญี่ปุ่นสำเนียงไทย

หรือว่าเราพูดปนกันหมดจนหูเพี้ยนไปเอง(?)

"ถ้าผมพูดคุณจะว่าอะไรผมมั้ย"

"คือผมอยากรู้น่ะครับว่าสำเนียงของผมไม่เหมือนกับคนที่นี่เหรอ"

อยากรู้เป็นการส่วนตัวเลยติงถามไปแบบนั้น อะไรที่เขาไม่เข้าใจก็จะไม่ปล่อยให้ตัวเองสงสัยเด็ดขาด

+

"หวังว่าวันนี้คุณจะได้ปลาเยอะๆ เลยนะครับ" ถ้าได้สัตว์อื่นด้วยก็ดีเหมือนกัน

ริวตะชะงักเล็กน้อยหลังคุณถามถึงสำเนียงที่เขาพูด อืมว่าไงดีนะที่ใช้อยู่ก็คันโตแต่จริงๆ คันไซก็พูดได้

อุเมะฮาระอยู่มิเอะใช้คันไซ งั้นก็..

"เอ๋ คุณฝังออกด้วยเหร๋อ? คิดว่าเจ้าของเนียนยุนะ" หมายถึงตัวเอง

"แต่ว่าผมก๋อไม่มีปัญหาหรอก ถ้าคุณอยากจะคุยคันไซกับผมน่ะ"

ริวตะยกยิ้มเพราะปกติคันไซใช้ตอนอยู่กับครอบครัว

ริวตะหลุดหัวเราะที่ตนเองคิดตามกับคำถามนั้นไม่ทัน ใช้ภาษาไทยบ่อยกว่าญี่ปุ่นเป็นธรรมดาที่จะรวนบ้างอะไรบ้าง

เขาพยักหน้าตอบรับ "ครับ.. มานั่งเฉยๆ ชมวิวดูทะเลน่ะครับ" น้ำเสียงนุ่มลงเล็กน้อย

"อากาศมันดีเลยออกมานั่งเล่นเรื่อยเปื่อย"

สายตาริวตะเหลือบเห็นอวนและแหเมื่อกี้ปรายๆ อีกทั้งเรือของคุณด้วย

"คุณทำประมงเหรอครับ?" เขาถามอย่างสนใจ

เสียงทักกะทันหันทำเอาเขางุนงงเล็กน้อย เขาหันไปทางชายร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

ตอนแรกยังจับใจความไม่ทัน เหมือนว่าอีกฝ่ายถามอะไรสักอย่างที่เป็นภาษาญี่ปุ่น และมันก็เร็วพอที่ทำให้เขาคิดตามไม่ทัน

"เอ่อ.. ครับ?"

ริวตะเบิกตากว้างกะพริบตาปริบๆ ท่าทางเก้งๆ กังๆ ประมาณว่า ' เรียกผมเหรอครับ? '

"ขอโทษนะครับ เมื่อกี้คุณว่ายังไงนะครับ" เขาตะเบ็งเสียงในลำคอถามกลับไป

/วิดีโอคอลกับแฟน/

😻ริวคุงพองแก้มอ้วงหน่อย เดี๋ยวเค้าให้จุ๊บทีนึง

/พองแก้ม/

😻น่ารักจังเรยแงวสลิดของเค้า

😺เราทำแล้ว/ยื่นหน้ามาใกล้ๆ กล้องสิ/

😻จุ๊บๆๆๆๆๆ ฮี่ฮี่ วันนี้เค้าพอใจละได้จุ๊บจากริวคุง

/คอลเสร็จแฟนก็แท็กสตอรี่ไอจีมา/

/แคปเอาไว้ด้วยเหรอเนี่ย ชอบจริงๆ เลยน้าฟิลเตอร์แมวอันนี้/

/ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มีความสุขมาก แม้จะห่างกันก็ตาม/

/เขากำมือเขย่าแขนไปทีเหมือนพูดว่าเยส! แล้วหันไปทางพี่ผู้หญิงอีกคนในแผนก/

"ฉันบอกแล้วคุโรคาวะ ไอซาวะเขาต้องเป็นโมเดลแน่ๆ เลย"

"มีคนหล่อๆ มาทำงานที่นี่ก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นนะ💆‍♀️"

"เอ่อ.. ฮ่ะๆๆๆ แฮะๆ" นึกว่าเรื่องอะไรซะอีก โล่งอก

/หลังจากนั้นก็ถูกคนในแผนกถามเรื่องนู่นนี่เยอะแยะเลย/

/แต่ก็อยากให้ฝึกงานผ่านไปเร็วๆ เหมือนกัน/

/กำลังนั่งจัดแจงเอกสารอยู่/

"นี่ไอซาวะ!"

"ครับ!?"

"ฉันว่าจะถามนายตั้งแต่ที่นายย้ายมาอยู่นี่ละ"

/เราไปทำตัวไม่ดีเหรอ...เริ่มกลัวและกังวลเล็กน้อย/

"เอ่อ..เรื่องอะไรเหรอครับ?"

"คือนายเป็นโมเดลอะเปล่า? หรือไม่ก็นักแสดงอะไรงี้ที่ไทย"

"เอ๊ะ?"

"ก็นายหน้าตาดีมากเลยหนิ เผื่อแบบว่าจะมีแมวมองพานายไปถ่ายงานอะไรเงี๊ยะ"

"อ่อ ตอนอยู่ที่ไทยก็มีบ้างครับ"

+

ต้นไม้ริมฝั่งเริ่มแตกยอดอ่อนและดอกไม้เล็กๆ สีขาวชมพูเพิ่มสีสันให้กับความมืด

ริวตะปล่อยลมหายใจช้าๆ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเดินช้าลงชั่วครู่ ที่นี่เงียบสงบจนเขาได้ยินแม้แต่ปลายกิ่งไม้เสียดสีกัน เป็นความเงียบแบบที่ไม่เคยมีในโตเกียว เป็นความสงบแบบที่ทำให้หัวใจของคนนอกถิ่นอย่างเขารู้สึกว่า.. ตั้งตัวได้สักที

(บวกได้คร้าบแยกรูท)

#UMN_เปิดโรล

ทะเลตอนกลางคืนในเมืองอุเมะฮาระช่วงฤดูใบไม้ผลิเต็มไปด้วยความสงบและความสดชื่น ริมฝั่งมีแสงไฟสลัวๆ จากถนนและเรือประมง สะท้อนลงบนผิวน้ำเป็นเส้นสีเงินสลับกับประกายดาวบนท้องฟ้า ลมเย็นๆ พัดพริ้วผ่านชายหาดพาเอากลิ่นเค็มของทะเลซัดเข้าเบาๆ ที่ปลายจมูก

ริวตะนั่งอยู่ตรงพื้นปูนซึ่งแนวกั้นคลื่นทะเล คลื่นซัดเบา ๆ กระทบโขดหินและชายหาดทรายอย่างเป็นจังหวะ

+

"คุณคุโรบะเป็นครูเหรอครับ??? เอ่อ..แล้วก็สอนวิทยาศาสตร์ด้วย"

ริวตะช้อนตาขึ้นมามองด้วยความประหลาดใจและชื่นชนเล็กน้อย

"คุณเป็นครูเหรอครับเนี่ย ผมดูไม่ออกเลยครับว่าเป็นครู"

"อ่อ ผมพักอยู่ห้อง 408 ครับ"

เขาเงยหน้าไปทางอาคารมองอย่างไม่ค่อยมั่นใจว่าห้องของตนอยู่ตรงไหนเพราะพึ่งย้ายมา

"แล้วก็ขอบคุณมากเลยนะครับ ที่ช่วยพาผมมาจนถึงที่นี่! ถ้าไม่มีคุณผมคงแย่เลย"

ริวตะแอบรู้สึกขำกับการออกเสียงของอีกฝ่าย แต่ก็ว่าไม่ได้เพราะพ่อกับแม่ของเขาเองก็ออกเสียงไม่ชัดเหมือนกัน แม้ว่าจะอยู่ไทยมานานกว่าเขาก็ตาม

เสียงคลื่นที่ดังอยู่ไกลๆ ทำให้บรรยากาศของอพาร์ทเมนต์ดูผ่อนคลายขึ้น เขาเหลือบตามองอพาร์ทเมนต์ 5 ชั้นตรงหน้าก่อนจะรับนามบัตรของอีกฝ่ายด้วยมือสองข้างตามมารยาทของญี่ปุ่น

"ขอบคุณมากเลยครับ" เขาโค้งตัวเยาะๆ

"คุโรบะ มิตสึฮิโกะ?"

+

#UMN_board

Hakuryu : มีร้านอาหารอร่อยๆ แนะนำบ้างมั้ยครับ จะดีมากถ้ามีบริการเดลิเวอรี่ด้วย

"โอ้.. เคยไปไทยด้วยเหรอครับ!?" สีหน้าของริวตะดูประหลาดใจก่อนริมฝีปากจะยกยิ้มให้อย่างจริงใจ

"ปกติผมไม่ค่อยเจอคนญี่ปุ่นที่รู้คำศัพท์ไทยเท่าไหร่น่ะครับ ส่วนมากก็น่าจะแบบว่า สวัสดีครับ แค่นี้อะครับ"

"ผมเลยตกใจเลยว่าคุณฟังภาษาไทยออกด้วย"

ริวตะเดินต่อไปเรื่อยๆ ตามอีกคนในขณะที่จังหวะก้าวเริ่มช้าลง คงใกล้ถึงแล้วสินะอพาร์ทเมนต์

"พอดีอาจารย์รู้จักกับคนนี่ที่เลยต้องย้ายมาอยู่แถวนี้สักพัก"

ใบหน้าของริวตะดูสบายใจขึ้นหลังได้พูดเหตุผลออกไป แต่ก็ยังมีความเกรงใจเจืออยู่ในรอยยิ้ม

"คุณคุโรบะฟังออกด้วยเหรอครับว่าผมพูดภาษาไทย"

"คุณเคยไปเที่ยวที่ไทยเหรอครับ หรือว่ารู้จากเอ่อ.. พวกหนังหรือซีรีย์อะไรทำนองนี้?"

"อ่อ.. ไม่ใช่ครับ ผมไม่ได้เรียนเอกภาษาไทยหรอกครับ"

ริวตะหัวเราะเบาๆ เกาหลังคออย่างเขินอาย

เขาเผลอหลุดพูดภาษาไทยไปซะเต็มประโยค ไม่คิดว่าอีกฝ่ายนั้นจะรู้ด้วย

"ที่จริงแล้วผมเป็นคนไทยน่ะครับ เวลาเห็นอะไรน่ารักๆ อย่างเช่นเจ้าตัวนั้น เลยเผลอตัวพูดออกไปน่ะครับ"

เขาชี้นิ้วไปทางแมวสีส้มบนหลังคาก่อนจะหันกลับมามองคุณ

"คือผมเรียนความสัมพันธ์ระหว่างประเทศน่ะครับ"

+