Eşrefpaşalı

Kur’ân’ı bize tefsir ve tevil eden,beyan ve şerh eden ikinci kaynak ise Sünnneti Seniyye’dir.Bunların yanı sıra saff-ı evveli teşkil eden sahabe-i kiram efendilerimizin ve onlardan sonra gelen selef ulemasının Kur’ân-ı Kerim’den anladıkları manalar da bizim için fevkalâde önemlidir,yol göstericidir.

Dinini öğrenmek isteyen bir mü’minin öncelikle yoğunlaşması gereken kaynak, Kur’ân-ı Kerim olmalıdır. Kur’ân âyetlerini anlamada birinci kaynak, yine Kur’ân’ın kendisidir. Zira onun bir kısmı diğer kısmını tefsir eder.

Hayat, hali değil istikbali yaşayanlar için bir manâ ifade eder. Bunun için de mutlaka uzun va’deli projeler üretmek zorundayız. Günü gün etme politikası çare değildir. Hatta, uzun va’deli hakiki çarelere mani olması yönüyle zararlı bile sayılabilir.

İstikbâli Yaşamak

Evvelâ, Hz. Ali’ye (ra) âit şu müthiş tespiti okuyalım. Şöyle buyuruyor: ‘Çocuklarınızı, sizden sonraki dönem için yetiştirin.’

İşte, hâdiselerin önünde yürümek için gerekli olan en önemli reçete.

Evet, İtalyanlar’ın Libya’da; İngilizler’in Mısır ve Pakistan’da; ve daha bir sürü Batılının Osmanlı topraklarında ne işleri vardı? Bunlar gittikleri yerleri müstemlekecilik rûhuyla kemirmiş ve ayrılırken de oralarda zihniyetlerine âit bir sürü eracif bırakıp öyle ayrılmışlardır.

İslâm Âlemi Asırların Mazlumudur

İslâm âlemi asırların mağduru ve mazlumu bir milletler topluluğudur. Avrupalı, Haçlı Seferleri’yle işgal, isti’la ve müstemlekecilik düşüncesini, Birinci Dünya Savaşı’na kadar sürdürdüğü gibi, şimdilerde daha bir şenaatli şekilde aynı kavgayı devam ettirmektedir.

Mevkileri itibariyle önde bulunanlara âit her güzel huy ve haslet katlanarak arkadakilere intikal edeceği gibi, her uygunsuz hal ve davranış da onları özlerinden uzaklaştırarak, birer sefil rûh ve birer Frenk mukallidi haline getirecektir.

İnsanların en yüce yanları, Allah ile irtibatlarında ve ihlaslarında; en zayıf yanları da, Allah ile irtibatlarının zayıf olmasında ve ihlassızlıklarında aranmalıdır…

Söz erleri güneş gibidirler; kendilerine rağmen durmadan çevrelerini aydınlatırlar.. derya gibidirler; dünyanın en zengin hazinelerini hem de hiç hissettirmeden sinelerinde taşır ve bir mum gibi etraflarına ışık verir; fakat, başları önlerinde mahcup ve iki büklüm yaşarlar.

Söz erleri semavî bülbüllerdir. Onların dilleri, dostların sinelerinin inşirahı, düşmanların da korkulu rüyalarıdır. Bunların dillerinden dökülen söz süngüleri, muhariplerin kılıçlarından daha keskin, mızraklarından daha ürperticidir.

İnançlı bir insanın ümitsizliğe düşmesi düşünülemez. Gerçi, yer yer onda da bir kısım hayâl kırıklıkları, inkisarlar görülebilir. Ama bunların hiçbiri kalıcı değildir; geldikleri gibi giderler; o da vakit fevtetmeden kendine gelir, doğrulur ve yoluna devam eder.

İmtihanın olmadığı bir yerde, altını, taştan-topraktan; elması da kömürden tefrik etmeye imkân yoktur. Ve yine imtihanın olmadığı bir yerde, en uğursuz ruhlar en yüce kametlerle iç içedir. İmtihanla, melekler gibi sâfi ruhlar, habis ruhlardan ayrılır ve kendileri için mukadder zirvelere yürürler.

İmtihan görmemiş ölü gönül ve ham ruhların, nefisleri adına insanlığa yükselmeleri bahis mevzuu olamayacağı gibi, içinde yaşadıkları topluma da, en küçük bir menfaatleri dokunmayacaktır. Elmas gibi ruhların, kömür tıynetli kimselerden ayrılması imtihana bağlıdır.

İmân, insanın Cenab-ı Hakk’la irtibata geçmesidir. Böyle bir bağ olmadıkça ahirette kurtuluş mümkün değildir.

İman, İslam’ı dil ile ikrar ve kalp ile tasdikten ibarettir. O, sonsuz bir güç ve kuvvet kaynağıdır. Ancak, istenen semereyi ve arzu edilen neticeyi elde edebilmek için, îmânın amel ile takviye ve desteklenmesi şarttır.

Hizmet erleri, ihlas ve samimiyetlerini artırarak, mutlaka onu korumak zorundadırlar. Bu da onların iradeleriyle kendilerini sürekli dengelemelerine bağlıdır. Aksi halde baş döndürücü muvaffakiyetler karşısında ihlaslarını koruyamaz ve geldikleri yere, hem de dipsiz bir kuyuya düşer gibi düşerler.

Hz. Nuh Cemaatinin Endişesi

Onun için, üzerine basa basa bir kere daha hatırlatmak isterim ki günümüzde en çok muhtaç olduğumuz hususlardan biri, belki de en birincisi:

Çok zaman ifade edildiği gibi, bir an için bile olsa, kat’iyen ‘ben yaptım, ben ettim’ mülâhazalarına girilmemelidir. Bu türden mülâhazalar şeytanî türkülerdir.

Bizler sırtında yumurta dolu küfe taşıyan insan hassasiyetini, hayatımızın hiçbir döneminde ihmal etmemeliyiz. Sırtımızda sadece bugünün neslinin değil, daha doğmamışların, hatta bir asır sonra doğacakların vebal ve mes’uliyetleri var.

Mevlânâ’ya atfedilen bir söz var: Bir ayağım şeriatın içinde, diğer ayağım yetmiş küsur milletle beraber..’ Esasen bizim mesleğimiz de bu düşünce çizgisindedir. Herkesle iyi geçinme, herkesle diyalog içinde olma ve herkesle şartların elverdiği ölçüde münasebet ve bağlantı kurma..

Hayır, Allah’ın tercihinde olandır. O’nun kesip biçtiği ve takdir ettiğine razı olmak gerekir. Bu, Rabb’e karşı öyle bir hoşnutluk ifadesidir ki, içinde incelerden ince bir merbutiyyet, kulluk ve ihlas manaları taşımaktadır.

Bizim hayatı yorumlamamızdan çok, zamanın bizi yorumlaması önemlidir. Çünkü onun yorumlamalarında hiç hata payı yoktur. Eğer zamanın yorumundan sıhhatli çıkmak istiyorsak, mutlaka davranışlarımız Cenâb-ı Hakk’la irtibat endeksli olmalıdır.

***

Fedakârlık her şeyden evvel, nefsin sefil arzularına karşı koymakla başlar ve topluluğun mutluluğu adına, kendi saadet ve hazlarını unutmakla kemale erer…

***

***

Mevcut ile iktifa etmeme gurur değil, fatihlik ruhudur. Biz, yeryüzünü bütünüyle fethetsek bile, ona takılıp kalmadan gökyüzünü fethetmek için yollar aramalıyız.

***

***
İnsan hayatının en yüksek gayesi, ferdin yükseltilip ruhuyla bütünleşmesi fizik ötesi aydınlıklara ulaşarak, Yaratıcı’nın esrarına vakıf olması ve ruhanî zevklere ermesidir.
***

***
Sahabe, hasbîlik, diğergamlık yani kendini, kendine âit işleri unutma, sorumluluk ve vazifesi adına, maddî-ma’nevî hazlardan vazgeçme gibi ulvî hasletlerle yükselip semalara çıktı. Eğer günümüz insanı da aynı şeylere namzet ise, aynı düşünce ve aynı ruh haletini paylaşması icap edecektir.
***

İnsanda bir de vicdan vardır. Vicdan bir yönüyle nefsin alternatifidir. Her insanda vicdan bulunur. Fakat onun istikamet ve dengeyi koruması ancak İslâm’la mümkündür. İnsanı, herhangi bir varlık olmaktan kurtarıp, olgunlaştıracak tek terbiye yolu, metodu İslâm’ın ruhunda meknîdir.

Efendimizin (sav), ‘Şeytanım Müslüman oldu’ ifadesini böyle anlamak Bediüzzaman ve emsali büyüklerin nefsin teslimiyetinden bahsetmelerini de böyle değerlendirmek muvafık olsa gerek.