𝑳𝒂𝒆𝒗𝒊𝒔 🐍

(ขอบคุณสำหรับรูทเช่นกันค่ะอาจารย์ ✨)

“ผมมีสอนคาบต่อไป ไว้เจอกันครับ อาจารย์ฮาซามะ“

เลวิสขอตัวก่อน แม้ไม่มีรอยยิ้มปรากฏบนหน้า—-สุดท้ายเขาค้อมศีรษะบอกลาอย่างสุภาพแล้วเดินจากคุณไป

ชายหนุ่มรับฟังคู่สนทนาพูดถึงประโยคสุดท้ายอย่างเงียบงัน เขาตั้งใจเฝ้ามองคุณตั้งแต่หยิบดอกไม้ออกจากศีรษะ ถอยหลังหนึ่งก้าว หรือจนกระทั่งสีเลือดฝาดขึ้นแล้วจางหายไปในไม่ถึงหนึ่งหน่วยเวลา

“อาจารย์คงชอบต้นไม้จริง ๆ ครับ” สุดท้ายเขาแค่ย้ำประโยคเดิมอีกครั้ง

…นกแสกที่ดูมีความต้องการควบคุมทุกอย่างเสียขนาดนั้น กลับปล่อยให้ดอกไม้เล็กจ้อยเปื้อนตัวเองได้เช่นกัน

+

bsky.app/profile/laev...

Story—

bsky.app/profile/laev...

(เก่งมากเจ้าเด็กกกกกก // ลูบหัวหมาน้อย ✨)

“ครับ— ผมกำลังหาสาเหตุว่าทำไมดอกไม้ใบหญ้าที่คุณชอบ มันถึงไปอยู่บนหัวอาจารย์ตอนนี้ได้ครับ”

ก่อนจะผายมือชี้ไปยังสิ่งแปลกปลอมบนผมหยักศกของคุณ

เลวิสเงียบไปหลังได้ยินคำตอบนั้น ดวงตาสีทองหม่นหลุบลง เขาเหลือบมองฝีเท้าอีกฝ่ายที่เคลื่อนอย่างเงียบเชียบ

“…อาจารย์คงรู้จักวัชพืชใช่มั้ยครับ ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตเล็กจ้อยไหนก็รบกวนสิ่งมีชีวิตอื่นได้ทั้งนั้น“ น้ำเสียงเรียบเย็นครั้งนี้ฟังเจตนาไม่ออก

มือที่ว่างข้างตัวถูกยกขึ้นมาคั่นพื้นที่ระหว่างคนสองคน—-

+

Character sheet—

(เมย์~ เมย์~ 💌)

เลวิสเอ่ยคำถามเพิ่มเติมโดยเหลือบมองสีแปลกตาที่พลิ้วไหวตามลมเป็นครั้งคราว

“แต่อาจารย์ฮาซามะ คงจะชอบต้นไม้สินะครับ“

อืม—-บางทีอาจเป็นไปได้
งูที่ชอบอนุมานความเป็นไปได้ครุ่นคิดแบบนั้น

“เปล่าครับ ผมไม่ชอบดอกไม้”

…พูดให้ถูกคือเขาไม่ชอบเลี้ยงสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีความแน่นอน—เพียงมีตัวแปรภายนอกเข้าแทรกซ้อนเล็กน้อยก็ตายเสียแล้ว

รอยยิ้มพริ้มเพราของคู่สนทนาทำให้ชายหนุ่มตั้งสันนิษฐานเพิ่มเติมว่า…อีกฝ่ายคงชอบต้นไม้ดอกไม้ที่สวนโรงเรียนมากจนเอามาประดับบนศีรษะหรือไม่ ?

หลังจากพิจารณาแน่ชัดในสิ่งที่ตนเองเห็นแล้ว
อาจารย์เลวิสเก็บสายตาจ้องทะลุเพราะสิ่งนั้น แล้วเหลือบมองรอยยิ้มของเพื่อนร่วมงานด้วยแววตาเรียบเฉยตามปกติ—-แน่นอนว่าเขารู้ว่าคนตรงหน้าคืออาจารย์ประจำวิชาเดียวกัน

“ครับ ผมมีข้อสงสัย“

คำถามนั้น ถูกเอ่ยขึ้นง่ายดายราวกับเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน

”อาจารย์ฮาซามะ เห็นดอกไม้สีแดงมั้ยครับ“

เขาเพียงจ้องคุณอยู่แบบนั้นเหมือนเวลางูพิจารณาสัตว์แปลกหน้า…? จนสุดท้ายเลวิสตัดสินใจเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเรียบกึ่งสงสัยอยู่เล็กน้อย

“สวัสดีครับอาจารย์…?”

(ขออนุญาตบวกนะคะ)

อาจารย์เลวิสที่เดินผ่านมา—-เขาเพิ่งสอนคาบเรียนคณิตศาสตร์ของชั้นปีสองจบเช่นกัน บทเรียนวิชาเลขยังถืออยู่ในอ้อมแขน

ขณะเดินผ่านคุณ สายตาเฉียบคมของเขาดันตรวจจับบางสิ่งที่ไม่เข้ากันเสียได้ ชายหนุ่มร่างสูงเพรียวหยุดเดินแล้วหันมาจดจ้องคุณเต็มตา

“…“

+

หลังคืนพิพากษาครั้งแรก
หน้าห้องเรียน | แยกรูท

“วันนี้พอแค่นี้”

เป็นอีกวันที่คิคุจิกล่าวเลิกชั้นด้วยเสียงขรึมๆ จัดข้าวของให้เป็นระเบียบ ก่อนเดินออกจากชั้นเรียน—พร้อมบางสิ่งบนเรือนผมหยักศกที่ไม่เข้าที่ทาง

ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่ได้สังเกตเห็นด้วยซ้ำ

‘คุณ‘ อาจเป็นนักเรียนที่เห็นมันมาตั้งแต่ต้นคาบ หรืออาจจะเป็นใครก็ตามที่ผ่านทางมา และรู้สึกคาใจเกินจะปล่อยผ่าน?

(บวกได้ทุกคนครับ)

(ขอบคุณสำหรับรูทนะคะอาจารย์ ✨)

ปลายนิ้วเรียวเคาะที่สมุดตรงหน้าเธอสองครั้ง ราวกับเป็นการเคาะประตูเรียก ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นเอ่ยคำช้าๆ

“…คุณทาฮาระ อยากไปเดินสูดอากาศข้างนอกมั้ยครับ”

ดวงตาสีทองคู่หนึ่งจดจ้องเธออยู่

ทั้งที่ก่อนหน้านี้ สัญชาตญาณต่อต้านภัยของเธอสูงเสียขนาดนั้น แต่หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนคงจะกระทบจิตใจมากทีเดียว

ขาคู่เพรียวเดินเข้าไปหยุดอยู่หน้าเธอในระยะห่างที่ไม่ใกล้จนเกินไป

ตึก ตึก

+

เขากวาดตามองนักเรียนเกินครึ่งที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว บางคนยังถึงขั้นสะดุ้งตกใจกลัวตอนที่เขาเรียกตอบคำถามอยู่เลย

หลังจบคาบ—เด็กๆ ค่อยทยอยออกจากห้องเรียนช่วงพัก จนกระทั่งเหลือเพียงเด็กสาวคุ้นตาคนหนึ่งที่นั่งหน้าห้อง

เลวิสจำเธอได้ตั้งแต่เริ่ม เจ้าสัตว์ขนฟูตัวน้อยที่อุตส่าห์ใช้ของขวัญที่เขาให้อย่างดี วันนี้เธอเองก็ดูเหม่อลอยตลอด มือของเด็กสาวกำปากกาไว้แต่กลับค้างไว้ที่สมุดหน้าเดิมอยู่แบบนั้น

+

อาจารย์คุโจ เลวิสมีความสามารถ(ไม่)พิเศษอย่างหนึ่งที่ติดตัวมาตั้งแต่ก่อนเสียชีวิตครั้งแรก

เมื่อใดก็ตามที่เขาเริ่มคาบคณิตศาสตร์ในฐานะอาจารย์ผู้สอนประจำวิชา—-ประสาทสัมผัสในการรับรู้ปฏิกิริยาของนักเรียนในพื้นที่สี่เหลี่ยมห้องหนึ่งจะยิ่งเฉียบคมขึ้นเป็นพิเศษ ไม่ว่าคุณจะนั่งตำแหน่งใดก็ตาม

…โดยเฉพาะในวันหลังคืนพิพากษาที่ไม่มีใครคาดคิด

+

(พุมใจลุกสาวได้เป็นกรรมการห้อง 😌✨)

(โอ่ย ลุกสาวน่ารักจนใจเจ็บ 😔💖)

ถึงจะลืมสิ่งสำคัญ แต่ไม่มีกฎข้อไหนที่บอกว่าห้ามสร้างความทรงจำใหม่ “…อย่างเช่นการตื่นมารับแสงอาทิตย์ยามเช้า“

…ราวกับงูที่ชาร์จพลังจากการตากแสงอาทิตย์อุ่นเรียบร้อยแล้ว อาจารย์เลวิสที่ตอนแรกภายนอกดูเยือกเย็นกลับดูเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยอย่างยากที่จะสังเกตได้เห็น

“ผมมีสอนคาบเช้า ไว้เจอกันครับอาจารย์ฟุยุซาวะ“

เขาตัดสินใจขอตัวก่อนเพราะใกล้จะถึงคาบเรียนแรกแล้ว

แววตาเฉียบคมเหลือบขึ้นมาสังเกตปฏิกิริยาของเพื่อนร่วมงานตรงหน้าอีกครั้ง เขาพิจารณาข้อมูลที่ได้ยิน ก่อนตัดสินใจเอ่ยคำตอบในส่วนของตัวเองออกไป

“เล่นซุโดกุครับ“

เกมคณิตศาสตร์ยอดนิยมถูกพูดถึงขึ้นมา ก็คงฟังดูไม่แปลกถ้าอาจารย์คณิตศาสตร์ที่หลงใหลในตัวเลขจะชื่นชอบเกมนี้

”ถ้าลืมไปแล้วก็ลองสร้างใหม่ดูครับ“

+

[โรลปิด | วันพฤหัส หลังคืนพิพากษาครั้งแรก | คาบเลข]
@laevis-skz.bsky.social

เพราะเหตุการณ์คืนก่อนที่ยังติดตาทุกคนดี วันนี้ห้องเรียนถึงดูเงียบกว่าปกติ บางคนดูหวาดระแวง หวั่นกลัว บางคนดูเหม่อราวกับมีอะไรในใจ ….แม้จะยังมีคนที่ทำตัวปกติเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม

….

ที่นั่งหน้าห้องเยื้องไปทางหน้าต่าง ปรากฏร่างเด็กสาวตาขวางและหน้านิ่งที่นายคุ้นตา

+

อาจารย์เลวิสที่สับขาเดินไกลออกไปสักพักแล้ว—-ก็ยังได้ยินเสียงแว่วๆ ตะโกนมา

“…”

ถึงจะได้ยินประโยคไม่ชัด แต่อนุมานได้ว่าต้องเป็นเสียงเจ้าหมาเด็กนั้นแน่ แค่คิดถึงอนาคตที่ต้องกลับมารับมืออีกครั้งก็ต้องหายาแก้ปวดหัวรอไว้แล้ว…

(ขอบคุณเช่นกันค่าา ไว้เจอกันรูทอื่นอีกค่ะ รอเด็กเอาการบ้านมาส่ง อิๆ 💖)

ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่แบบนั้นเหมือนกับกำลังชาร์จพลังจากอากาศอุ่นในยามเช้า

“…อาจารย์จำได้ว่าตัวเองมีงานอดิเรกมั้ยครับ“

“มนุษย์ที่ชินชากับการตาย ? ฟังดูเหมือนข้อมูลที่ถูกเขียนทับซ้ำๆมากกว่าครับ” …พอผิดเงื่อนไขก็ถูกลบทิ้ง จากนั้นก็ถูกรีเซตใหม่

คงมีแต่ต้องมองว่าตนเองไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป ถึงจะสามารถใช้ชีวิตโดยทนกับความทุกข์ทรมานซ้ำๆนั้นได้โดยไม่เป็นบ้าเสียก่อน

เลวิสหลุบตาลง แพขนตาสีทองกระทบแสงรุ่งอรุณ บดบังแววตาที่มองออกยากว่าซ่อนสิ่งใดไว้

+

เขาตัดสินใจเอ่ยถามความเห็นต่อ เมื่อเห็นสีหน้าอีกฝ่ายกลับมาเป็นปกติแล้ว

“อาจารย์ฟุยุซาวะคิดว่าเหตุการณ์เมื่อคืนจะเกิดขึ้นอีกมั้ยครับ“