"ก็แค่อยู่ให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ยืนตากฝนอยู่ตรงนี้ต่อน่ะ"
เขาคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนที่รอยยิ้มจะค่อยๆ เลือนหายไปกับม่านสายฝนที่ตกลงมาหนักขึ้น
"ในฐานะคนนอกและหมอ จะขอแสดงความเป็นห่วงแค่เรื่องสุขภาพแล้วกันนะครับ หวังว่าจะไม่มีเหตุให้ต้องเจอกันในฐานะผู้ป่วยกับคนรักษา"
เอ่ยจบคราวนี้เขาหันหลังกลับ
"เดินกลางสายฝนมันก็เป็นความสุนทรีย์อย่างหนึ่ง จะทำหรือไม่ก็แล้วแต่เธอเลยนะ"
#THK_COMMU อีเวนต์ที่ 3 (แจ้งอีเวนต์ล่วงหน้า)
เทศกาลแรกในฤดูร้อน ต้นไผ่ล้อมรอบ กระดาษสีระรานตา ช่วงเวลาแห่งการขอพรจากดวงดาวได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
แท็กประจำอีเวนต์ #THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ
รายละเอียด : bit.ly/4jUimir
ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : วันที่ 27 เมษายน - 29 เมษายน (เล่นย้อนหลังได้ตลอดเวลา)
"แหล่งน้ำไม่ได้สถานที่ที่ดีสำหรับฉันเท่าไหร่"
เขาตอบกลับโดยไม่ขยายความเพิ่มเติม ไม่ได้สนว่าคู่สนทนาจะใส่ใจในการพูดคุยครั้งนี้ไหม
"แต่ถ้าเธออยากเดินเล่นที่นี่ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามหรอก"
ครานี้ลมสงบลงจนผิดปกติ ตามมาด้วยเสียงหยาดน้ำกระทบพื้นหาดทรายและผืนน้ำ
ฝนตกเสียแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้เดินหนี เพียงแค่เก็บโทรศัพท์มือถือลงอย่างดีในฐานะของสำคัญ
"ลองหาร่มมากางแล้วเดินตามถนนก็คงไม่เลวนะ"
"ถ้าเธอมาถูกช่วงล่ะนะ"
เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ตัวเขามีเวลาให้คนอื่นเยอะแยะ แต่หน้าที่การงานไม่สามารถกำหนดได้หรอก
"ทะเลเป็นสถานที่ที่กลืนชีวิตบนบกได้ง่ายๆ เลยนะ ถ้าจะเดินเล่นต่อก็ระวังหน่อยแล้วกัน"
เขาเอ่ยกับคนตรงหน้าก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวหันหลังกลับ
"ขอตัวก่อนแล้วกัน หวังว่าจะเจอเธอในเวลาที่เหมาะสมนะ"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ"
เขาเอ่ยอย่างไม่ถือสา และไม่สนเจตนาในคำพูดใดๆ ของคู่สนทนา
"ไม่กลัวก็ดีแล้วครับ แต่ชายหาดช่วงฝนตกน่าจะไม่ค่อยเหมาะการเดินเล่นหรอกนะ"
ผืนทรายเปียกแฉะกับทะเลที่ดำทะมึนไม่ใช่ภาพน่าอภิรมย์สำหรับเขาจึงแค่เอ่ยไปตามความเห็น แน่นอนว่าสำหรับอีกฝ่ายอาจจะเป็นบรรยากาศที่ดีก็ได้
"เดี๋ยวต้องกลับไปทำงานต่อน่ะ แล้ว..เธอล่ะ"
📖Toya Story
[วันหนึ่งของคุณหมอโทยะ]
💐 วันนี้มีมงกุฎดอกไม้ใบใหม่ให้คุณหมอ
🏥 ณ โรงพยาบาลไทเฮ โทยะมักจะถูกขอร้องให้ไปช่วยดูแลเด็ก ๆ อยู่บ่อยครั้ง และดูเหมือนพวกเขาจะชอบเวลาคุณหมอโทยะไปนั่งเล่นด้วย
เป็นช่วงเวลาที่ทั้งสนุกและผ่อนคลายของทั้งสองฝ่าย
"มงกุฎดอกไม้เสร็จแล้ว!"
"ผมอยากเป็นคุณหมอเหมือนคุณหมอฮะ!"
"หนูด้วยค่ะ!"
เขาจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งๆ อย่างไม่ละสายตาครู่ใหญ่ ประหนึ่งมีจุดผิดปกติที่เชื้อเชิญให้สังเกต แต่สักพักก็ปั้นสีหน้าเป็นปกติและเบิอนสายตาออกมาเล็กน้อยให้ไม่เสียมารยาท
"ก็แค่คนที่คุยด้วยเป็นประจำน่ะครับ ไม่ได้รบกวนหรอก..เธอวางสายไปแล้วล่ะ"
กระแสลมดูจะแรงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แต่สักพักก็เบาลง แปรปรวนอยู่เช่นนี้อย่างต่อเนื่อง
"ตากลมนานๆ ระวังจะเป็นหวัดนะครับ ยังไงก็รีบกลับบ้านดีกว่านะ"
ครั้นได้รับการเอ่ยทักทาย มือที่ถือโทรศัพท์อยู่ก็ลดลงไว้ข้างตัวราวกับจะหลบซ่อน เขาหันไปทางต้นเสียง
สังเกตเด็กหนุ่มตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งจนมั่นใจว่าเป็นคนแปลกหน้า
"สวัสดีครับ"
กล่าวทักทายกลับด้วยสีหน้าสงบนิ่ง พร้อมกับแต้มรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าให้ดูเป็นมิตร
"มาเดินเล่นเหรอครับ ฝนจะตกแล้วนะ"
เขานิ่งไปสักพักเหมือนจะไม่ตอบ แต่หลังกระแสลมแรงสงบลงเล็กน้อยก็เปิดปากพูด
"อพาร์ทเม้นท์แถวโรงพยาบาลน่ะ แต่นานๆ ทีจะได้กลับ ถ้าอยากเจอกันจริงๆ แนะนำให้มาที่โรงพยาบาลดีกว่านะ"
เขาไม่ได้เอ่ยชื่ออพาร์ทเม้นท์ให้ทราบ ไม่ใช่ว่าเจตนาปกปิดหรือไม่ต้องการตอบ แค่กลัวอีกฝ่ายจะผิดหวังเพราะไปไม่เจอเขาสักที
"เข้าใจแล้วครับ"
เขาตอบรับความต้องการของเด็กหนุ่มเรื่องชื่อเรียก หากแต่ไม่ได้เอ่ยชื่อของเจ้าตัวอีกรอบแต่อย่างใด
"เดี๋ยวก็ต้องกลับไปเข้าเวรต่อน่ะครับ ครับ ถ้าวันนี้เธอเจ็บป่วยอะไรขึ้นมาเราคงได้เจอกันอีกรอบ"
คำที่แลดูราวกับคำแช่งนั้นเอ่ยออกมาด้วยเจตนาทั่วไป เขาก็แค่หวังว่าคนตรงหน้าจะไม่คิดมากกับคำพูดแบบนี้
เขาลืมไปเสียสนิทว่าบนบัตรคงมีแค่ตำแหน่งแพทย์เฉยๆ อาจเพราะไม่เคยมีคนถามความเฉพาะของเขาทางเวลาอยู่นอกโรงพยาบาล
"อายุรแพทย์ครับ หรือจะจำว่าเป็นหมอทั่วไปก็ไม่ติดหรอก"
เขาตอบกลับสั้นๆ พร้อมขยายความเพียงเล็กน้อย แม้สองอย่างที่กล่าวไปจะไม่ใช่สิ่งเดียวกัน แต่ในความเข้าใจคนทั่วไปก็คงใกล้เคียงกันที่สุด
"คุณชินนิกามิสินะ จะจำไว้นะครับ"
📌PIN #THK_Commu
“ ขอความกรุณารักษาเวลากันด้วยครับ ”
“ ดูท่าแบบนี้ คงไม่สนอะไรในชีวิตแล้วสินะ ? ”
絢史朗 俐虎 | โยชิอากิ ริคุ 34
NPC • หมอนิติเวช
────────
Doc. bit.ly/4cbpcgw
โค โรล เวิ่น >>DM
เขาเหลือบสายตากลับไปมองเด็กหนุ่มเมื่ออีกฝ่ายกล่าวถึงความพิการ แต่ก็ไม่ได้นึกอยากจะสังเกตเติมเต็มความใครรู่ของตน
บางทีความพิการก็ยากที่จะสังเกต จะมีมนุษย์สักกี่คนเชียวที่ใช้ชีวิตด้วยร่างกายและจิตใจที่ปกติสมบูรณ์
"คำถามแบบนั้น ถามหมอฉุกเฉินน่าจะได้คำตอบที่เร้าใจกว่านะ"
เขาหัวเราะด้วยเสียงที่ค่อยๆ แผ่วลง
"ก็แค่ทำหน้าที่หนึ่งแหละครับ แค่บทลงโทษของความล้มเหลวมันสูงก็เท่านั้นเอง"
#THK_โรลเปิด
แยกรูท | ถนนเปลี่ยวสายหนึ่ง
ตะวันลับขอบฟ้า ช่วงเวลาที่ไม่ควรไปไหน
แต่ในถนนเส้นเล็กๆเส้นนึงกลับปรากฏคนกางร่มให้เห็น
ผืนฟ้ามีเพียงดวงจันทร์—และวันนี้ฝนก็ไม่ได้ตกลงมา
ทว่าผู้หญิงคนนั้นตัวเปียกโชกราวกับว่าพายุเข้าอย่างไงอย่างงั้น
และทันทีที่เห็น [คุณ] เดินสวนมา
ไม่ว่าจะเอ่ยทักก่อนหรือไม่
เธอยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากไว้
เหมือนร้องขอว่า ช่วยอย่าทำเสียงดัง..
(+ได้ค่ะ!)
"ก็แค่อาชีพหนึ่งเอง ไม่ใช่ผู้มีพลังวิเศษสักหน่อย"
เขาหัวเราะเล็กน้อยเมื่อได้คำเยินยอจากอีกฝ่าย อันที่จริงใช้ชีวิตบนวิชาชีพนี้จะได้ยินอะไรทำนองนี้บ้างก็ไม่แปลก แต่มันเป็นคำที่ค่อนข้างกลวงสำหรับตัวเขา
"ป่วยยากก็ดีแล้วล่ะครับ แต่ลดปัจจัยเสี่ยงอย่างการอยู่กลางอากาศเย็นหรือร้อนจัดสักหน่อยก็ดีนะ"
หลังจากปล่อยบัตรในมือลงก็หันกลับไปมองทะเลที่ราวกับกำลังบ้าคลั่งอยู่ต่อพร้อมต่อบทสนทนาเรื่อยเปื่อย
"เดินเล่นกลางอากาศแบบนี้เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอานะครับ"
เขาพูดโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ การตักเตือนเช่นนี้ต่อให้เขาเป็นฝ่ายเอ่ยก็ทำได้ไม่เต็มปากนัก ในเมื่อตนก็มายืนตากอากาศที่ว่านั่นเหมือนกัน
"ก็แค่หมอธรรมดาน่ะครับ"
เมื่อคนตรงหน้าถามถึงสถานะของตนก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องปิดบัง จึงให้คำตอบพร้อมกับชูป้ายห้อยคอที่เผลอใส่ติดตัวอยู่ให้อีกฝ่ายดู
ชายหนุ่มหันตามเสียง ใบหน้าที่เลือนรางในสายตาทำให้ไม่ทราบว่าตรงหน้าคือใคร แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญสำหรับเขาอยู่แล้ว
"แค่ออกมาตากลมหน่อยน่ะครับ"
รอยยิ้มกว้างเป็นธรรมชาติเคล้ากลิ่นอายความเสแสร้งถูกส่งมอบให้ขณะที่เมินเฉยต่อกลิ่นปริศนาที่จางหายไป
"แล้วเธอล่ะ ไม่กลับบ้านเหรอครับ"
สังเกตจากรูปร่างและชุดที่สวมใส่ คงเป็นนักเรียนสักคน อย่างไรนี่ก็คงเป็นเวลาเลิกเรียนแล้วนี่นะ
#THK_โรลเปิด
[แยกรูท | โกงเวลา 17:30 น. | ข้างชายหาด]
ชายหนุ่มยืนสงบนิ่ง สายตากวาดมองออกไปขณะฟังเสียงคลื่นซัดสาดเข้ามายังชายฝั่งดังจนน่าสะพรึง มวลเมฆมหาศาลแผ่ปกคลุมฟ้าเป็นสัญญาณว่าอีกไม่นานฝนคงตก
เขาไร้ซึ่งอุปกรณ์กันเปียก กาวน์สีขาวที่บ่งบอกสถานะก็ถอดทิ้งไว้ที่โรงพยาบาล ทั้งเนื้อตัวมีเพียง ป้ายห้อยคอ และโทรศัพท์ในมือที่ถือไว้ราวกับเพิ่งวางสายจากใครสักคน
#THK_โรลเปิด | แยกรูท
โซนทิ้งขยะในย่านที่อยู่ | โพล้เพล้
———
เกาะแห่งนี้ประหลาด
แต่คงไม่ใช่ทุกวันที่คุณจะพบชายหนุ่มท่าทางยับเยินพิงกำแพง ใบหน้าน่วม กำเดาเปื้อนจมูกทั้งเปียกปนแห้ง
เขาอยู่ตรงนั้นมาสักพักแล้ว—ไม่ขยับเขยื้อนสักนิด
คุณอาจจะคิดว่าเขาตายแล้วก็ได้?
#THK_COMMU
"วันนี้ช่างเป็นวันที่ดี ต้องเป็นเพราะท่านเทพโอกะแน่ๆเลยครับ"
"กำลังมีปัญหา? งั้นลองอธิษฐานต่อท่านเทพโอกะดูสิครับ!"
○●○●○●
遠原 海偉 | โทฮาระ ไอ
230243 | 3年M組 | ชมรมวรรณกรรม
168/52 | สัมผัสพิเศษลักษณะที่ 3
DOC : shorturl.asia/6P40e
(ทัก/โค/โรล/เวิ่น > DMได้เสมอเลยค่ะ)
(ฝากไอคุงในอ้อมใจด้วยนะคะ🫶 ผปค.มือใหม่ผิดพลาดตรงไหนแจ้งได้เลยค่ะ🥺)
#THK_COMMU
"เผลอได้ยินไปแล้วเหรอ?"
"ไม่ได้นะ.. ถ้าเรียกออกมาละก็จะ ▉ ▊นะ"
"....น่าเวทนานัก...."
"ให้ฉันสวดภาวนา「 祈り」เพื่อคุณเถอะ.."
————————————
█ █ █ █ • ███ ██
NPC • ร้านเครื่องประดับ [̲̅?] [̲̅?] [̲̅?]
สัมผัสพิเศษลักษณะที่ 4
Co | Role | DM 🆗 (24/7)
(ปลดล็อคอาชีพลับกับโคสตอรี่ส่วนตัวเท่านั้น)
DOC : bit.ly/4j9hrKv
Story—
bsky.app/profile/thk-...
—Story•1
’วัยเยาว์‘
bit.ly/3RBPaAu
ยินดีต้อนรับเข้าสู่ Taihei Commu อย่างเป็นทางการ
สามารถโรลเพลย์ได้ตามอัธยาศัย โดนใช้แฮ็ชแท็กดังนี้
#THK_โรลเปิด - ทุกคนสามารถแจมโรลเจ้าของโพสต์ได้
#THK_โรลปิด - เล่นได้เฉพาะคนที่ตกลงกันไว้เท่านั้น
ดอค : bit.ly/3QCrRGk
ทะเบียนคอมมู : bit.ly/3E5tw4C
แจ้งถอนตัวละคร : forms.gle/5myjyCY2mTue...
(มีต่อ รบกวนอ่านด้วยนะคะ)
#THK_Co-story
(ขออนุญาตแปะใบโคคุณหมอค่า สามารถเสนอเพิ่มเติมนอกเหนือจากในใบได้เลยนะคะ)
❤️|DM = สนใจโค ถ้ากดหัวใจเดี๋ยวทางนี้ DM ไปค่ะ!
🔁 = ช่วยแชร์/เนียนรู้จัก
Doc : shorturl.asia/MG39c
(ผปค.หัดเล่นคอมมู แต่พยายามเต็มที่ค่ะ ชี้แนะได้นะคะ🙏)
CMS : Al mond
#THK_commu
“วันนี้มาโรงพยาบาลด้วยอาการอะไรเหรอครับ..?“
—————————————
春日部 礼央 | Kasugabe Reio
NPC | Obstetricians•Gynecologists
38 y. | 175/64
📍โรงพยาบาลไทเฮ แผนกสูตินรีเวช
—————————————
DOC :: shorturl.asia/MG39c
CMS :: Al mond
[Co-op/Roleplay/เวิ่น OK! -> DM 24/7]
#THK_Co-story
(ขอฝากใบโคคุณหมอยาก่อนนะครับ เพิ่มเติมว่ามาขอฝึกงานที่ร้านของอาคาเนะได้ คาร์เข้าถึงง่ายเป็นมิตรกับทุกคนครับ)
(มาเล่นด้วยกันเถอะครับหมอจะทำตัวน่ารักขอสัญญา🥺 ไม่มีในใจแค่เฟบและคุยกันคุณหมอยาพร้อมเข้าหา)
Doc:
shorturl.asia/JqkT7
❤️/เดม/เมนชั่น = เดี๋ยวทักไปนะครับ
🔄 = เนียนรู้จัก/ช่วยหมอยาหาเพื่อน
