@thk-subaru.bsky.social
🐟♻️ 田島 須葉留 ทาจิมะ สึบารุ | ปี 1 ห้อง A | ชมรมกลับบ้าน | #THK_COMMU | doc : https://bit.ly/4bzsA4N CW/TW : อาเจียน (eating disoder)/suicidal thought ปรากฏในสตอรี่หรืออาจถูกกล่าวถึงในโรล แต่จะไม่เล่นคอนเท้นต์เหล่านี้กับคู่โรลโดยตรงค่ะ คาร์มี 'บางอย่าง' ตามติด i : @thk-hideyoshi
(แวะมาลงรูปค่ะ เรียนจบแล้ว!)
#THK_卒業
#THK_卒業
หลังจากที่พยายามมาแสนนาน
ในที่สุด…วันที่รอคอยก็มาถึง
พิธีจบการศึกษา
ความในใจที่ต้องพูดหน้าเวทีก่อนรับใบประกาศมีเพียงแค่ คำว่า
ขอบคุณ สั้นๆไม่ได้ร่ายยาวอะไรเท่าไหร่เมื่อเทียบกับคนอื่น
และอาจจะสั้นและดูแปลกที่สุดในบรรดานักเรียนทั้งหมดด้วยซ้ำ
เพราะให้เวลาตั้ง 1 นาทีแท้ๆ
แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เป็นคำที่มอบให้กับทุกคน
ที่เข้ามาในชีวิตของเขาระหว่างที่ใช้ชีวิตที่เกาะแห่งนี้
#THK_卒業
เขาให้ความช่วยเหล่านักเรียนปีสามขนย้ายข้าวของออกจากหอพักชาย รวมถึงช่วยเก็บภาพถ่ายเป็นที่ระลึก
เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้ว สลับกับเสียงสะอึกสะอื้นของหลายชีวิตเปปนจนเกิดเป็นภาพบรรยากาศที่ต่างออกไปจากทุกวัน
"ไม่เป็นไร คิดถึงก็แค่กลับมา"
เขาทำเพียงโบกมือลา
ด้วยรอยยิ้มสบาย ๆ
"เดินทางปลอดภัยนะครับ"
ทุกความทรงจำยังคงถูกรักษา
รอให้เจ้าของกลับมาเปิดอ่านเสมอ
(คิดว่าอาจจะทักไปเป็นรายคนช้าด้วยธุระปะปังต่าง ๆ ถ้าใครรอนานแล้ว เข้าไปดูช่องทางการติดตามในดอคได้เลยนะคะ 👆)
(สวัสดีค่ะ มูจบแล้ว ขอบคุณทุกคนที่มาเล่นด้วยหรือคอยมาเฟบมารีอะไรเกี่ยวกับสึบารุคุงนะคะ!
ในแอคนี้อาจจะไม่แอคทีฟต่อแล้ว แต่คิดว่าคงวาดสึบารุและลงคอนเท้นต์ต่อหน้าเฟสค่ะ สำหรับใครที่สนใจแลกคอนแทค(มีแค่เฟสบุ๊ค)สามารถกดเฟบไว้ได้เลยนะคะ!)
[ประกาศปิดคอมมูอย่างเป็นทางการ]
แม้ตลอดทางที่ดำเนินคอมมูมาจะทุลักทุเลไม่น้อย แต่ทาง Taihei Koukou community ต้องขอขอบคุณผู้เล่นทุกท่านสำหรับความสนใจในคอมมูและอยู่ด้วยกันมาจนถึงวันสุดท้ายนี้ด้วยนะคะ🙇🏻♀️
รายละเอียดเพิ่มเติม : docs.google.com/document/d/1...
🍃🌊
#THK_COMMU (ไม่ใช่อีเวนต์)
แท็ก : #THK_卒業
รายละเอียดของพิธีจบการศึกษาของโรงเรียนมัธยมปลายไทเฮ :
docs.google.com/document/d/1...
*วันที่ 20 สิงหาคม เวลา 18:00 น. จะแถลงปิดคอมมูและสรุปเรื่องราวที่ได้เปิดเผยออกไปอีกครั้ง
แม้ไออุ่นที่ได้รับจะทำให้สบายใจ แต่เพราะฝันก่อนหน้าทำให้เขายังไม่กล้าข่มตาลงเท่าไหร่นัก
สึบารุยังใช้เวลาสักพักกว่าจะหลับลง
สายตาเหลือบมองคนตรงหน้าที่จมสู่ห่วงนิทราไปแล้ว มือยกขึ้นเกลี่ยผมหน้าม้าของคนตรงหน้าเล็กน้อย แล้วจึงขยับกลับมาโอบกอดอีกฝ่ายดั่งเดิม
ใบหน้าของอีกฝ่ายมันดูสงบแล้ว เขาก็สบายใจแล้ว ดีแล้วล่ะ…
ถึงตอนนี้ตัวเขาจะยังนอนไม่หลับก็ไม่เป็นไร…
(ขอบคุณสำหรับรูทค่…า)
“ฮะฮะ…”
เจ้าตัวเบนสายตาหลบไปทางอื่น ขำแห้งแก้อาการเขินอายที่ตัวเองขออะไรแปลก ๆ
ในแง่ตรรกะของ อะไรแบบนี้มันไม่น่าสมเหตุสมผลอยู่แล้วนี่นะ
“อืม…”
“รบกวนด้วย…”
เขาว่าเสียงแผ่วแล้วละมือออก เปลี่ยนเป็นการขยับตัวเข้าไปหาวงแขนของอีกฝ่ายแทน
แขนของเขาก็เอื้อมไปโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้เช่นกัน
ไม่เกี่ยวจริง ๆ นั่นแหละ
เขาก็แค่…
“ถ้ากอด ใจคงสงบขึ้นมาบ้าง…”
“น นายไม่คิดงั้นเหรอ…”
แม้ว่าเขาจะยังนอนหงาย แต่ใบหน้าของเขาก็ตะแคงข้างหันมองอีกฝ่ายกลับไป
“…”
“นี่…“
”ถ ถ้าเหนื่อย…เอ่อ…”
มือที่ยังกุมกันไว้บีบมืออีกฝ่ายเบา ๆ
การเกาะกุมมือไว้อยู่นานเป็นชั่วโมง ๆ ทำให้ตอนนี้มือของทั้งสองเริ่มชื้นเหงื่อ
จะนอนอย่างนี้ต่อจะไม่สบายตัวรึเปล่านะ
“กอดกัน…ดีไหม?”
“…เอ่อ แบบว่า จะได้หายเหนื่อย?”
#THK_COMMU #THK_STORY อีเวนต์ที่ 12
แท็กประจำอีเวนต์ #THK_EVENT12 #THK_สอบปลายภาค3
รายละเอียด :
docs.google.com/document/d/1...
ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : วันที่ 14 สิงหาคม - 19 สิงหาคม (เล่นย้อนหลังได้ตลอดเวลา)
*อีเวนต์นี้เป็นอีเวนต์สุดท้าย โดยวันที่ 19 สิงหาคมจะแจ้งเกี่ยวกับพิธีจบการศึกษาของนักเรียนปี 3 อีกครั้ง
เขาฟังคำสบถของอีกฝ่ายแล้วเลื่อนสายตามองตามร่างที่เอนหลังนอน
“ลำโพงดังแทบทั้งเกาะเลยมั้ง…” เขาไม่รู้ว่าทั้งเกาะจริงไหม แต่เขาแค่รู้สึกว่ามันดังมาก ๆ
สึบารุเองก็ค่อย ๆ นอนลงบ้าง
ทางสึบารุเอง เพราะฝันอันแปลกประหลาดทำเอารู้สึกเหนื่อยหอบ
ถ้าเกิดหลับไปแล้วเกิดฝันต่อจากนั้น เขาก็ไม่กล้าข่มตานอน
“มิยาคาวะคุง” เขาเรียกพร้อมทั้งขยับมือที่กุมไว้เบา ๆ
“นายนอนต่อได้ไหม…”
"...."
"จบแล้ว...เหรอ..."
ได้ยินอย่างนั้น สึบารุก็ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลาพิธีกรรมมันจะเกิดอะไรขึ้น ทว่าตอนเขาหลับไป เขาฝันเห็นอะไรแปลกประหลาดกว่าทุกวัน
นั่นเป็นส่วนหนึ่งที่เกี่ยวกับพิธีบนเกาะนี้หรือเปล่า
"ท ทุกอย่างมันจะปกติแล้วใช่ไหม.."
เขาเอ่ยถามโดยที่ไม่ปล่อยมือที่กุมเอาไว้
ยังอยู่...
ยังอยู่จริงด้วย
มิยาคาวะคุงยังอยู่...
หลังจากเสียงลำโพงนั้นหายไป สึบารุถึงเริ่มขยับปากพูด
"ม เมื่อกี้...เสียงอะไรน่ะ..."
เขาเอ่ยถามโดยไม่คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะรู้คำตอบ แต่อย่างน้อยก็ให้รู้ว่าเขาไม่ได้ยินเสียงนั้นคนเดียวก็พอ
มือที่ยังจับไว้ขยับให้มือของทั้งคู่เกาะกุมกันมากขึ้น
นายที่ลุกขึ้นนั่งถูกแรงดึงรั้งจากมือที่กุมไว้ยื้อกลับเล็กน้อย
ถ้าหากนายหันไปมองก็จะพบกับสึบารุที่เพิ่งสะดุ้งตื่นจากเสียงดังนั้นไม่ต่างกัน
เจ้าตัวยังไม่พูดอะไรนอกจากหายใจหอบ ราวกับว่าเพิ่งผ่านพ้นอะไรที่น่ากลัวมา
ฝันร้าย?
สึบารุนอนแหงนมองเพดาน พยายามข่มตานอนหลับ ในหัวลองทุกวิธีตั้งแต่นับแกะหรือจะเรื่องพยายามหายใจให้ผ่อนคลาย
เขาขยับมือที่กุมไว้อยู่แน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดมากไป
ราวกับต้องการให้สัมผัสที่มือเป็นเครื่องมือช่วยผ่อนคลาย
ผ่านไปพักใหญ่ สึบารุถึงหลับลง ดูเหมือนพอหลับไปแล้ว เขาจะเป็นประเภทตื่นยาก ทำให้เขาถึงไม่รู้สึกถึงสัมผัสมือที่กระตุกเป็นช่วง ๆ ของอีกฝ่ายเลย
"อ่า ย อย่างนั้นเหรอ......"
เขาเลื่อนสายตามองตามอีกฝ่ายที่เอนตัวลงนอน กุมสัมผัสของมือข้างที่ถูกบีบเอาไว้
มันไม่สามารถทำให้ความกังวลหายไปได้
แต่มันก็พอจะบรรเทาลงไปบ้าง
"..."
"อืม..."
สึบารุส่งเสียงขานรับเบา ๆ
ครู่ต่อมามือข้างที่ยังปล่อยว่างก็ดึงผ้าห่มของตัวเองมาคลุมบ้าง
กุมมืออีกฝ่ายแล้ววางลงบนรอยต่อระหว่างฟูกทั้งสอง
"ม มันก็ใช่ แต่...ข่าวนั้น..."
"ขนาดจับมือไว้ ยังหายไปเลยนะ..."
เขากล่าวถึงข่าวเรื่องพี่เลี้ยงเด็กที่จับมือเด็กไว้ตลอด แต่พอหันมาก็เหลือเพียงแขนนั่น...
มือของเขาคลายออกเล็กน้อย พลิกมือขึ้นให้อีกฝ่ายเลื่อนมาจับ
ตัวเขาพยายามเบนความสนใจไปที่มือข้างนั้นอยู่พักหนึ่ง
"..."
"ข ขอโทษที..."
"ผม...กังวลไม่เข้าเรื่องอีกแล้ว"
จะว่าไปมันก็จริง...
สึบารุเงียบไปสักพัก ก่อนจะย้ายตัวมานั่งบนฟูก
"นั่นสินะ..."
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ดูแล้วความกังวลของเขาก็ยังไม่หายไปไหน
มือที่วางบนฟูกออกแรงกำเล็กน้อยอย่างประหม่า
"ผ-..."
"ผม...เอ่อ..."
เขาอ้าปาก พยายามเค้นคำพูดออกมาจากลำคอ
"ไม่อยากให้นาย...มีชื่อในรายชื่อคนหาย..."
"ก็...อืม..."
ขานรับเสียงแผ่วเบา
สายตาเหลือบไปมองทางเทียนเล่มสีแดงที่ถูกวางไว้บนชั้น
"แค่คิดว่ามันจะไม่เป็นไรใช่ไหมนะ ถ้า...ไม่ทำน่ะ..."
"...ก ก็ไม่นะ?"
สภาพเหมือนหมาที่โดนสั่งให้เฝ้าสุด ๆ
"ได้ยินเสียงนายดูอะไรดด้านใน..."
"แค่นั้นก็โอเค..."
ว่าจบก็เดินตาม ช่วยจัดฟูกทั้งสองให้มาชนกันจนเป็นเพื้นที่กว้างกว่าเดิม
สึบารุแหงนหน้าขึ้นมองตามเสียงเปิดประตู
“อะ- อืม…” เขาทำหน้าประหลาดใจที่ถูกทักอย่างนั้น
เขาค่อย ๆ ยันตัวขึ้นยืน
“ก ก็นายเองก็เฝ้า…ผมก็เลย…”
สึบารุหลบให้อีกฝ่ายเข้าห้องน้ำไป
หลังอีกฝ่ายเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเอง สึบารุก็ไม่ได้ไปไหนไกล
เขานั่งพิงผนังเงียบ ๆ เป็นการเฝ้าอีกฝ่ายเหมือนที่เอย์เก็นทำกับเขาก่อนหน้านี้
เมื่อได้ยินเสียงอื่นในห้องน้ำ เจ้าตัวก็แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย
...
เอาไปอาบน้ำด้วยเลยเหรอ...
แต่คงดีกว่าอาบน้ำเงียบ ๆ นั่นล่ะ...
เขามองจนอีกฝ่ายล้มบอสได้ก็ค่อยหดใบหน้ากลับไปนั่งดี ๆ
“อ๊ะ-” เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายมองมาเลยหลุดอุทาน
“โทษทีที่ไม่เรียก…”
“ห้องน้ำว่างแล้วนะ…”
เท่าที่ดูแล้ว ตอนนี้ดูไม่มีความกังวลใด ๆ
อาจจะเพราะถูกเกมที่อีกฝ่ายเล่นดึงดูดความสนใจไปเมื่อกี้ล่ะมั้ง
เขาหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ สายตามองหน้าจอเครื่องเกมไม่วางตา
ไม่ได้เรียกให้เอย์เก็นไปอาบน้ำต่อ แต่นั่งดูเงียบ ๆ จนอีกฝ่ายตีบอสเสร็จแทน
กลายเป็นเด็กเกาะเบาะไปซะแล้ว(…)
ปฏิเสธไม่ได้ว่าเสียงเล่นเกมนั้นทำให้เขาสบายใจมากกว่านั่งฟังเสียงน้ำไหวจากการอาบของตัวเอง
หลังจากใช้เวลาในห้องน้ำสักพักใหญ่ เขาก็แง้มประตูห้องน้ำออกมาโดยที่สวมชุดนอนเรียบร้อยแล้ว
สายตาเลื่อนต่ำมองคนที่นั่งเล่นเกมอยู่ เหมือนจะหยุดมองว่าเล่นเกมเสร็จแล้วหรือยัง
“…”
พอรู้สึกถึงสัมผัสที่เรือนผม สึบารุก็เงยหน้าขึ้นมาจากไหล่ของอีกฝ่าย
เขาไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น แต่จากสีหน้าก็ไม่ได้รังเกียจหรอก
ในระหว่างที่เอย์เก็นเดินไปหยิบเครื่องเกม สึบารุเดินเข้าประตูห้องน้ำไปพร้อมกับชุดที่เตรียมมา
“…โอเค”
“งั้นผมไปอาบน้ำเลยดีกว่า…”
ว่าพลางค่อย ๆ คลายกอดของฝั่งเขาออก
แต่ใบหน้าก็ยังซุกไหล่ ปล่อยให้อีกฝ่ายลูบหลังอยู่