#THK_COMMU #THK_STORY
03 : ดอกไม้ไฟ
รายละเอียด : bit.ly/42O64Cs
ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : วันที่ 8 พฤษภาคม - 10 พฤษภาคม (เล่นย้อนหลังได้ตลอดเวลา)
#THK_NEWS รายงานข่าวประจำวันที่ 8 กรกฎาคม (เวลาในโลกคอมมู)
TW : ฆาตกรรม, การแขวนคอ, ศพ, การพูดถึงสภาพศพ
[พบศพหญิงสาววัย 18 ปีถูกฆาตกรรมแขวนคอกลางภูเขา]
(1/3)
(คุณหลังจอใจดีที่สุด 🥰 อาโกะจังได้รับกำลังใจ ขอบคุณนะคะะ ♥️)
(ยูสึกะจังไม่อยากรู้หรอกค่ะ 🥰)
(ความลับค่ะเซนไป/วิ้งตา 🥰💕)
#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ
กระดาษพลิ้วปลิวไหว ยอดไผ่เอนเอียงไปตามทิศทางของสายลมหนาวยามราตรี
เสียงขับกล่อมของใบไม้ที่เสียดสีกันเบาๆชวนให้รู้สึกสงบใจ
คำอวยพรหนึ่งถูกแขวนหายลับไปท่ามกลางทังซะกุมากมาย
และสายตาไร้แสงคู่หนึ่งที่เหลือบมองกลับมา
สิ่งใดกัน คือความปราถนา
ที่ชิมูระ อาโกะได้เอ่ยขอไป
ร่มที่ถูกกางไว้ถูกปิดหุบกลับไป เป็นครั้งแรกที่ใบหน้าขาวซีดนั่นต้องแสงไฟให้เห็นอย่างชัดเจน
ไร้สีเลือดคอยหล่อเลี้ยงใดๆ
ราวกับคนป่วยไม่มีผิด
"นั่นสินะคะ..เห็นตั้งแต่ตอนไหนกัน?"
คำตอบนั่นแทบดูไม่ได้บอกอะไร
แต่ท่าทางที่ครุ่นคิดของเธอก็ดูจริงเกินไป มากกว่าที่จะพูดเพื่อใช้หลบเลี่ยงหนี
"ส่วนใหญ่ รู้ตัวอีกที..ก็ 'ตกไปแล้ว'ล่ะค่ะ"
สุดท้ายก็ตอบแบบนั้นกลับมา
เป็นครั้งแรกที่ใบหน้าขาวนั่นเปิดเผยชัดๆออกมาให้ได้ยลโฉม ไม่ได้หลบซ่อนอยู่ภายใต้ร่มเงาไหน
"แต่ถึงจะไม่จำเป็นแล้ว ถ้าคุณไม่ว่าอะไร...ฉันก็อยากเดินไปด้วยอยู่ดี"
เธอพลิกฝ่ามือ ผายให้คุณเริ่มเป็นฝ่ายเลือกว่าจะไปทางไหน
"...แค่สักพัก...แต่มีเพื่อนเดินด้วยกันบ้าง.....ก็คงดี"
คำเชื้อเชิญที่ส่งมา
นอกจากตอบรับแล้วยังดูเหมือนว่าจะเต็มไปด้วยความสนใจ
เธอรับผืนผ้าที่ถูกมอบให้มาถือไว้ นัยน์ตาหุบเหวนั่นหยีให้เล็กน้อย ราวรู้สึกยินดี
"เป็นคนที่...ทั้งใจดี แล้วก็มีศิลปะในการพูดจังเลยนะคะ.."
ผ้าเช็ดหน้านั่นถูกใช้ ซับใบหน้าและเรือนผมที่เปียกปอนให้ดูดีขึ้นเล็กน้อยตามหน้าที่ของมัน
หลังจากนั้นจึงหลับตายืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่
"...ฉันคิดว่าฝนคงหยุดลงแล้วล่ะค่ะ—พร้อมกับมันที่พึ่งจากไป"
บิดฝ่ามือเอนให้ร่มหลบออก ก่อนกดปุ่มให้มันหุบกลับมา
+
(ดีใจที่ชอบนะคะะ ✨)
เธอตอบรับด้วยเสียงหัวเราะเบาๆกลับมา
"อืม..เรียกว่า—กำลังจะหยุดมากกว่าค่ะ"
เสียงหวานยังคงกระซิบอย่างเย็นยะเยือกต่อไป
"..ตอนนี้ ไม่ต้องเงียบแล้วก็ได้นะคะ"
ถึงจะดูน่ารักดีที่พิมสื่อสารกันก็ตาม แต่ความจริงแล้ว ระหว่างเสียงกับแสง...
เธออยากจะเลี่ยงอย่างหลังมากกว่า
"หรือว่าคุณไม่สะดวกที่จะพูด?"
เอียงคอเล็กน้อย
หากว่าสายตาดำมืดนั่นไม่ไร้ความอบอุ่นเหมือนงูที่กำลังจ้องมองเหยื่อก็คงเป็นภาพที่ดีกว่านี้
หากเป็นการมอบให้ด้วยไมตรี ไม่ได้มีลับลมคมในก็คงจะเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย
กับคนที่แม้แต่ผ้าเช็ดหน้ายังดูเกรงใจ เธอจึงจับฝ่ามือเล็กให้หงายขึ้น วางมันลง กุมรวบไว้ มัดมือชกให้รับไปก่อนจะทันถูกปฏิเสธกลับมา
"ถ้ากลัวพังอีกก็ไม่เป็นไร...ถือซะว่าเป็นการเอาแต่ใจของฉันเอง"
เธอยิ้ม ยื่นหน้าเข้าใกล้
ถือวิสาสะบีบแก้มของคนที่ตัวเล็กกว่า อย่างกับว่ากำลังรู้สึกเอ็นดู
+
(ยินดีค่ะ ไรคุซังน่าเอ็นดูสุดๆ ✨)
"...เรียกแทนตัวน่ารักจังเลยนะคะ"
เธอส่งเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอกลับไป ต้องอยากรีบกลับบ้านขนาดไหนกัน ถึงได้ยอมฝ่าฝนหนักเช่นนี้
ปลายนิ้วเรียวคีบด้ามจับของร่มพับคันเล็กสีดำจากเกราะเป๋าใต้เสื้อคลุมออกมา ก่อนจะส่งมันไปหาคนเบื้องหน้าราวกับมอบให้
"มีคุณร่มที่ไม่ได้ใช้อยู่พอดี...ถ้ายังไงใช้นี่กลับบ้านไปก่อนสิคะ"
+
เป็นเธอเองที่หยีตาให้ก่อนถอยกลับมา
"ในความต้องการนิยามที่เรียบง่ายของรุ่นพี่ต่างหากค่ะ"
จึงบอกว่าไม่พบเจออะไร
ชิมูระอาโกะแตะนิ้วโป้งกับนิ้วชี้เป็นวงกลมด้วยมือหนึ่งข้างก่อนยกมันขึ้นมาทาบกับดวงตาดำสนิทที่ไม่เคยหลบหนีไปไหน
"..หุบเหว..เป็นที่ที่ไม่ควรจ้องนานเกินไปนะคะรู้มั้ย—อย่างน้อยก็ในตอนนี้...ตอนที่รุ่นพี่ยังคงยึดติดกับผลลัพธ์สามัญ"
เธอพูดแบบนั้นก่อนลดฝ่ามือกลับมาแนบลำตัวไว้ดั่งเดิม
ใบหน้านั่นที่ประดับด้วยรอยยิ้มจอมปลอมดั่งตุ๊กตา
...กำลังก้มมองมา
และคราวนี้จับล็อคเอาไว้ไม่ให้หลบหนีไปไหน
"...ไม่สบายจริงๆด้วย"
มันเข้าใกล้
ปลายนิ้วที่สวมถุงมือกวาดไล้ไปตามแก้มซีดเซียวอย่างสนอกสนใจ
"รีบเดินเกินไป...เดี๋ยวจะล้มเอาได้นะคะ"
ใช่—เพราะงั้นถึงได้ฉุดรั้งไว้
แต่ก็ดูเป็นการกระทำที่มากเกินไป
มากกว่าแค่เป็นห่วงกัน
—ถึงได้คว้าแขนนั่นไว้
ไร้สุ้มเสียง เงียบงัน
ไม่ทันให้ได้สังเกตเลยว่าก้าวตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่
ราวกับคีมเหล็กที่บีบล็อคไว้ ราวกับงูสีดำสนิทที่โอบรัดเหยื่อตัวน้อยไม่ให้หนีไปไหน
มันฉุดรั้งร่างที่ก้าวเดินให้เซกลับมา
เรียกว่ากระชากก็คงได้ แต่ก็ไม่ได้รุนแรงเท่านั้น
เพราะอสรพิษตัวใหญ่นั่นโอบประคองคุณไว้ ราวกับรู้ว่าการดึงคนที่ไร้แรงจะทำให้เอนกลับมาใส่อ้อมกอดของมันอยู่แล้ว
+
"..."
ชิมูระละสายตากลับมาในช่วงจังหวะเดียวกันกับที่ลูกนกตัวน้อยตัดสินใจว่าจะเดินจากไป
สองขานั่นเร่งรีบราวกับอยากที่จะหนีให้พ้นๆไป แต่ก็ปวกเปียกเกินกว่าที่จะหอบร่างเล็กไหวไปถึงจุดหมาย
อย่างกับคนไม่สบายที่พยายามจะฝืนลุกขึ้นเดิน
เพราะเห็นเป็นแบบนั้น
+
...เพราะนั่นไม่ใช่เรื่องใหม่
หวาดกลัว กังวล สงสัย ไม่อยากเข้าใกล้...
การถูกมองด้วยสายตาเหล่านั้นมันเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเธอ
หากจะมีอะไรที่แปลกใจก็คงแค่...ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ใบหน้าที่แสนน่ารักนั่นกลับถอดสีอย่างรวดเร็วเกินไป
ซีดจนแทบดูไร้เลือดหล่อเลี้ยง ขาวโพลนไร้ชีวิต
ไม่ต่างอะไรจากใบหน้าของเธอ
+
เธอไล่มองหาว่าชื่อของตนที่ปรากฏบนแผ่นกระดาษนั้นถูกจัดหมวดหมู่อยู่ในห้องไหน
ไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครบางคนที่ยืนอยู่เคียงใกล้ยังคงจ้องค้างมา..ถึงแม้ว่าจะละสายตาจากการสบมองกันโดยบังเอิญเมื่อครู่แล้วก็ตาม
ชิมูระให้ความสนใจไปยังรายชื่อของว่าที่เพื่อนใหม่ ไม่ได้รับรู้เลยว่าการมีตัวตนอยู่ของเธอทำให้เด็กสาวข้างกายเกิดความไม่สบายใจแค่ไหน
+
#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ
🎋
「 ขอ
ให้
...
」
คำอธิษฐานขอพรอยู่ในมือของเธอ.. โฮชิโกะลังเลใจที่จะแขวนมันลงบนต้นไผ่ เนื่องด้วยส่วนสูงแล้วคงยากที่จะแขวนในจุดที่สูงที่สุด
(มาปล่อยโฮะจังในสกินยูกาตะค่า น่ารักมั้ยคะ ฮี่ๆๆ 🥺💕
cms. from Yue No Petrichor)
#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ #THK_โรลเปิด
[แยกรูท | 19:00 น. : งานทานาบาตะในโรงเรียน]
ใต้ร่มคำอธิษฐานหลากสีสัน เรย์ริยืนอยู่ในชุดยูกาตะสีขาวพร้อมกับทรงผมที่ถูกรวบขึ้นไปแบบลวกๆ
สีหน้าที่มักนิ่งเฉยฉายแววจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย มือขีดเขียนบางอย่างลงบนกระดาษอย่างตั้งใจมาหลายนาที และยังไม่มีท่าทีว่าจะเขียนเสร็จเร็วๆนี้
[คุณ] ที่เดินผ่านมาจะเข้าไปทักเธอดูหน่อยไหม?
#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ #THK_โรลเปิด
สายลมพัดผ่าน ขยับยอดไผ่ให้ไหวเบา ๆ แสงไฟกระเพื่อมราวกับลมหายใจของค่ำคืน
เธอยืนใต้เงาไผ่ ทังซะกุยังว่างเปล่าไม่มีกระทั่งรอยหมึก
เธอสบตา ‘คุณ‘
ไม่ใช่เพื่อขอคำตอบ
แค่ต้องการการมีอยู่ของใครสักคนในค่ำคืนที่คล้ายจะโดดเดี่ยวเกินไปหน่อย
“คืนนี้มาเขียนด้วยกันไหมคะ?”
บางความปรารถนา ก็ต้องการแค่มีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ เท่านั้นเอง
#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ
ท่ามกลางบรรยากาศที่ล้อมรอบไปด้วยผู้คนและคำอธิฐานมากมายบนกระดาษลากสี
ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะพยายามทำตัวให้ไม่เป็นจุดเด่นมากนัก
กวาดสายตาไปทั่วเพื่อหาที่ๆมีคนเบาบางเพื่อแขวนคำอธิฐานของตัวเอง
[คลานมาแบบช้าๆค่ะ แวะมาบวกได้นะคะ!🥺]
#THK_EVENT_03 #THK_ทานาบาตะ #THK_โรลเปิด
[19:00น.]
ใต้แสงเทียนและโคมไฟที่ไหววูบในค่ำคืน เสียงกระดิ่งลมดังแว่วแทรกกับเสียงหัวเราะและความครึกครื้นของผู้คนในงานเทศกาล
ดวงตาสีดำสนิททอดมองคำอธิษฐานนับร้อยที่ห้อยระย้าจากต้นไผ่ ก่อนที่ริมฝีปากจะคลี่ยิ้มบางออกมา
“คำอธิษฐานพวกนี้…น่ารักดี”
เป็นอีกปีที่ไร้ซึ่งสิ่งใหม่ น่าเบื่อเหมือนทุกครั้ง..
แต่ก็ยังพอมีอะไรให้อ่านฆ่าเวลาอยู่บ้าง
#THK_COMMU #THK_STORY
02 : ทานาบาตะไร้ดวงดาว
รายละเอียด : bit.ly/4iAEfC4
ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : วันที่ 27 เมษายน - 29 เมษายน (เล่นย้อนหลังได้ตลอดเวลา)
#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ
4/4
20:57น.
เดินจากสถานที่จัดงานมาได้สักพักก็มาถึงสวนหย่อมหน้าหอพักชาย - หญิง ฝั่งชายอาสาจะมาส่งสองสาวก่อนเหมือนทุกที
เสียงเจื้อยแจ้วคุยกันสนุกสนานตามประสากลุ่มเพื่อน ทุกสิ่งดำเนินไปอย่างเรียบง่าย และสงบ เสียจนน่าแปลก . .
21:00น.
พรึบ ―
º
º
º
" อ่ะ . . . ? "
#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ
#THK_โรลเปิด
แสงเย็นของพระอาทิตย์คล้อยต่ำ
ลอดผ่านกิ่งไผ่ที่แกว่งไกวอยู่เบื้องบน
ร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น เส้นผมสีอ่อนปลิวตามกระแสลม
กระดาษทังซากุหลากสีไหวเอนเบา ๆ
ต้นไผ่ที่ถูกประดับประดาแบกคำอธิษฐานนับไม่ถ้วนเอาไว้
แต่ไม่มีวี่แววว่า ' เขา ' คนนั้นจะทำอะไรท่ามบรรยากาศที่ทั้งอบอุ่นและว่างเปล่า
เงานั้นยืนนิ่งมาสักระยะแล้ว
#THK_ทานาบาตะ #THK_โรลเปิด | แยกรูท
พื้นที่หนึ่งของหมู่บ้านโอโมริ บริเวณต้นไผ่มีคนผู้หนึ่งกำลังแขวนคำอธิษฐานอยู่
[คุณ] ที่บังเอิญผ่านมาสังเกตเห็นว่าคำอธิษฐานบริเวณนี้ถูกขีดทับ ไม่ก็วาดรูปประหลาดๆลงไปแทน ใบอธิษฐานสีแดงในมือของเขาคนนั้นก็เช่นกัน
เขาสังเกตเห็น [คุณ] แล้ว บางทีเขาอาจจะเป็นคนที่มาก่อกวนหรือสร้างความวุ่นวายในงานหรือเปล่านะ?
> เข้าไปทัก
> หลบตาแล้วเดินหนี
#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ
