(สมเป็นเธอจริงๆ)
(หมอนี่...)
(ช่วยด้วย555555555555 โหง้มาก ม๋ามาก กวนมาก อะไร๊55555555)
"แหม น่าประทับใจจังนะ"
(เปิดมาเจออันแรกถึงกับช็อคเลยครับ555)
(แมวน้อย 😔)
#THK_กีฬาสี #THK_GREEN
[OOOO | สีเขียว]
"แค่ชนะให้ได้ก็พอใช่มั้ยล่ะ"
มือคู่นั้นเอื้อมไปคว้าเชือกตรงหน้าเอาไว้
กระชับตำแหน่งของตัวเองให้เข้าที่
สายตาจับจ้องไปยังเบื้องหน้า
"มาเล่นให้เต็มที่กันเถอะ"
(มาลงเก็บไว้ครับ ◠ ◠)
((เอ็นดู))
(ฮะฮะ มามะ)
(ทำไมทำหน้าแบบนั้นกันล่ะ? ฮะฮะ)
(มามะ ◠ ◠)
｢ หมายเหตุ 」
▸ ไทม์ไลน์ในโรลเป็นช่วงเวลาก่อนเทศกาลโอบ้ง
▸ โรลนี้จำกัดรูทที่ 3 รูท (ตอบช้า)
▸ ในระหว่างโรล อาจจะมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น โดยจะให้เลือกใช้ชินดันสุ่มเหตการณ์ของคอมมู (นับผลลัพธ์แค่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมือง/พบได้ทั่วไปเท่านั้น) หรือพูดคุยกับทางนี้เพื่อสร้างสรรค์สถานการณ์แบบอื่นๆ ได้
▸ หากมีอะไรสงสัยหรืออยากแลกเปลี่ยนสามารถพูดคุยกับผปค.ที่หลังไมค์ก่อนได้ครับ
“ดึกดื่นขนาดนี้ ―มาทำอะไรงั้นหรอ?”
เสียงทักทายดังขึ้นจากด้านหลัง
｢ใครบางคน」คนนั้นกำลังยืนยิ้มบางให้กับคุณ
ภายใต้แสงจากเสาไฟที่สลัว เงาสีดำพาดผ่านใบหน้านั้นบดบังแววตาจนมองไม่ชัด
—จนไม่อาจรู้ได้ว่าเขากำลังยิ้มอยู่จริงๆ หรือเปล่า
“ทั้งที่ไม่กี่เดือนก่อนเพิ่งเกิดเรื่องไปแท้ๆ...”
“ไม่ระวังเลยนะ”
#THK_โรลเปิด | แยกรูท
[ช่วงเวลาหนึ่งหลังปิดเทอมฤดูร้อน]
―กลางคืน | ในเมือง
ยามค่ำคืนฤดูร้อนที่เงียบสงบจนผิดปกติ
บ้านเรือนถูกปิดเงียบ ราวกับผู้คนพร้อมใจกันหายตัวไปจากเมืองนี้
มีเพียงเสียงของแมลง และสายลมพัดผ่านไปเท่านั้น
ท่ามกลางความเงียบที่ชวนให้อึดอัดดำเนินต่อไปเรื่อยๆ
เสียงฝีเท้าที่ไร้ที่มาก็ดังขึ้น
“―”
“ผมจะไม่เซ้าซี้เรื่องนี้หรอกนะ”
เขาเอ่ยออกมาแบบนั้น ก่อนจะหัวเราะเบาๆ และหันกลับไปทางเบื้องหน้าตนเองแทน
“ก็การเขียนสิ่งที่อยู่ลึกในใจมันยากนี่นา”
ก้าวไปข้างหน้า ก่อนจะผูกกระดาษแผ่นนั้นกับต้นไผ่
แขวนมันไว้ยังส่วนที่ลึกที่สุด
“ก่อนอื่น― ก็จัดการกับแผลนั่นก่อนดีไหม?”
เขากล่าวกับคุณ
ไม่ได้ถามถึงที่มาของมันแม้จะอยากรู้
แต่ก็ไม่ได้ปล่อยผ่านไปเสียทีเดียว
“ถามเพราะกำลังลังเลงั้นหรอ?”
“―เหมือนหนึ่งในคนพวกนั้น ที่เธอให้ความสนใจอยู่?”
ทุกคนที่เธอกล่าวมา ต่างก็เป็นคนที่มีความกังวลในตอนที่จะเขียนสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดลงไป
ทั้งที่มีคนมากมายที่ยังยิ้มแย้มไปกับเทศกาลนี้
บางคนเขียนความในใจไปอย่างไม่ลังเล
บางคนพูดคุยเพื่อแลกเปลี่ยนความปราถนานั้นให้รับรู้
บางคนเขียนแบบขอไปที
และบางคนที่เลือกจะเพลิดเพลินไปกับสีสันมากมายในค่ำคืนนี้เสียมากกว่า
เขาได้แค่มองท่าทีของอีกฝ่ายแบบนั้น
ก่อนจะโคลงหัวเบาๆ เมื่อได้ยินคำถาม
“ผมเขียนมันไปแล้วล่ะ―”
กระดาษที่เลอะน้ำหมึกนั่น
แถมยังยับยู่ยี่จนไม่สามารถอ่านออกได้
“และคงไม่เขียนใหม่”
ให้มันเป็นเพียงแค่คำปราถนาที่มองไม่เห็น
และไม่มีใครรับรู้ได้
แม้จะมีท่าทีสบายๆ แต่ทันทีที่บางสิ่งนั้นเริ่มจะ ‘จ้องมอง’ เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรไปกว่าคนที่กำลังดูเพลิดเพลินไปกับงานเทศกาลเท่าไหร่
อาจจะเป็นเพราะ‘กฎ’ที่คนที่นี่ยึดปฎิบัติ
หรืออาจจะเพราะ‘ความเคยชิน’ของเขากันแน่
แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยถึงมัน เพียงแค่ทอดสายตาจ้องมองไปยังคุณราวกับต้องการค้นหาบางอย่าง
“กำลัง‘มอง’อะไรอยู่หรอ?”
“รุ่นพี่”
“อย่างนั้นหรอ…”
เขายังคงยกยิ้ม พลางเหลือบมองรอบตัวในตอนที่อีกฝ่ายเอ่ยถึงสิ่งที่ตนเองให้ความสนใจ
หยุดมองเด็กสาวคนนั้นเพียงชั่วครู่
ก่อนจะละสายตากลับมาที่คุณ
“แต่เหมือนก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สนใจอะไรแบบนั้นที่ว่าอยู่เลยนะ?”
น้ำเสียงนั้นขบขันเบาๆ
( ฮะฮะ ถ้าไปแอบดูแล้วรู้อะไรก็เอามาบอกด้วยนะ―)
(มีคนซนนนนนน)
(ฮะฮะ จะถูกรึเปล่านะ?)
(ไม่เฉลยหรอก แต่เธอวิเคราะห์ได้น่าสนใจดีนะ เอาไปหนึ่งแต้มแล้วกัน?)
(ฮะฮะฮะ เป็นเทพแบบไหนกันนะ อยากรู้จัง 😊)
(นั่นสินะ? ลองทายดูไหม?)
(เพิ่งรู้ว่ามีคนสุ่มได้อันดีๆ เยอะเลย เลยมาแปะผลลัพธ์ของตัวเองด้วยครับ 💀)
(ติดคำสาปไปเลยสามสิบวัน ฮะฮะ)
ไร้ซึ่งถ้อยคำใดๆ ได้กล่าวออกไป
มีเพียงสายตาที่จ้องมองไปยัง'สิ่งนั้น'
พร้อมกับเสียงเค่นหัวเราะในลำคอ
เดิมพันนี้เขาเป็นคนแพ้
หรือใครบางคนทำให้ผลของมันเป็นสิ่งแน่นอนอยู่แล้วกันล่ะ?
― ไม่ว่ายังไง เกมของเขาก็จะยังดำเนินต่อไป
คนเรามักจะขอพรเมื่อมีโอกาส
คำขอเหล่านั้นมักเป็นสิ่งที่พวกเขาล้วนปราถนาอยู่ลึกๆ ในใจ
และรู้ว่าไม่มีทางจะได้มันมาอย่างง่ายดายอยู่แล้วนี่นา?
“น่าเสียดายที่หมึกดันหกเลอะเทอะไปก่อน ก็เลยไม่ได้สนใจอะไรแล้วล่ะ”
เขาไหวไหล่เบาๆ พลางโคลงหัวเล็กน้อย
“ก็เลยมาดูว่าแต่ละคนเขียนคำขออะไรไปแทน …แบบนั้นก็สนุกดีเหมือนกัน?”
“แล้ว... เธอล่ะ?”
กำลังสนใจอะไรอยู่งั้นหรอ?
กระดาษสีแดงนั้นถูกพับเอาไว้แบบขอไปที
เมื่อคลี่มันออก กลับพบเพียงแค่รอยเปื้อนของหมึกเลอะเต็มไปหมด
พอถูกพับไว้แบบนี้ ภาพของมันก็ดูเหมือนกับเป็นแบบทดสอบของรอร์ชัคชอบกล?
“อันที่จริง― ผมก็อาจจะเหมือนกับคนอื่นๆ ก็ได้” ดวงตาคู่นั้นสบมองท่าทีของคุณ
“สนใจเกี่ยวกับมัน”
“แต่ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากเทศกาลนี้เท่าไหร่”
เขานิ่งฟังคำตอบของอีกฝ่ายราวกับกำลังพิจารณา
ก่อนเจ้าตัวจะโคลงหัวเล็กน้อย แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
"ทั้งใช่― แล้วก็ไม่เชิง"
ไหวไหล่เชิงไม่ได้คาดหวังว่าคำตอบของอีกฝ่ายจะถูกต้อง
เขาแค่อยากฟังความเห็นของอีกคนมากกว่า
“แต่คาดคะเนจากการแต่งตัวเนี่ย ―ไม่สามารถบอกได้หมดหรอกนะ”
อีกด้านหนึ่งที่คุณไม่เห็น
มือซีดขาวข้างหนึ่งนั้นขยับ… หยิบบางสิ่งออกมาจากกระเป๋า
สายลมพัดผ่านไปอีกครา พาให้กระดาษหลากสีนั้นพลิ้วไหว
ท่ามกลางแสงไฟประดับค่อยๆ ส่องแสงเรืองรอง
ดวงตาคู่นั้นค่อยๆ ขยับ― เลื่อนลงมาสบตาผู้พูด ใต้เงาจากต้นไผ่ที่พาดผ่าน
"คิดว่ายังไงล่ะ?"
เขาถามอีกฝ่ายกลับด้วยรอยยิ้ม หลังจากที่ได้ยินประโยคสุดท้ายกล่าวออกมา ท่าทีของเขาดูสนใจอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อย
และสายตาคู่นั้นราวกับว่ากำลังคาดหวังบางอย่างที่น่าสนใจในค่ำคืนนี้ด้วยเช่นกัน
ใครคนนั้นเพียงแค่ยืนนิ่งอยู่ ณ ที่แห่งนั้น
มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า ทอดสายตามองไปเบื้องหน้า ราวกับกำลังสนใจบางอย่าง
"―งั้นหรอ ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นคำขอที่ราคาแพงน่าดู?"
เสียงนั้นคล้ายกับกำลังขบขันเบาๆ
สำหรับเขามันคงเป็นแค่เรื่องล้อเล่นที่น่าสนใจ
หรืออาจจะเป็นสิ่งที่เขาเองก็เคยคิดเหมือนกันก็ได้ล่ะมั้ง?
( มาแล้วครับ 🙌 )
