@rina-skz.bsky.social
ทากานาชิ รินะ [小鳥遊 凛奈] | Y.1 | #SKZ_commu Doc : https://bit.ly/SZK_Rina_Profile
พอได้ยินว่าอีกฝ่ายเอาด้วย รินะก็ยิ้มแก้มปริ
“ได้เลยค่ะ ถ้าฉันรู้ว่าตัวเองเป็นใคร ฉันจะไปแนะนำตัวกับไอริซังแน่ๆค่ะ ไอริซังก็อย่าลืมมาเล่าให้ฉันฟังด้วยนะคะ”
พูดไปก็ยื่นมือไปจับอย่างยินดี~
ห้องน้ำ >> มีกระจก >> แต่งตัว
ไม่รู้ทำไมพอได้ยินชื่อสถานที่ ในหัวของรินะก็มีคีย์เวิร์ดต่อกับยาวเหยียด
“ชินัตตะซังฉลาดจังเลย ความหวังของฉัน ขึ้นอยู่กับชินัตตะซังแล้วค่ะ”
ไม่เพียงแค่ไม่ห้ามหรือขัดขืน ยังจะตามน้ำไปด้วยกันอีก
“อ่ะ! แล้วชินัตตะซังรู้หรือคะว่าห้องน้ำไปทางไหน?”
“ฮานาบิระซังก็น่ารักนะคะ” ยังคงยืนยันคำเดิม
“ดีจังเลยที่ได้คุยกับฮานาบิระซัง ฉันรู้สึกสบายใจมากเลยค่ะ” แม้ว่าจะเพิ่งระลึกเรื่องที่ไม่อยากระลึก เห็นในสิ่งที่ไม่อยากเห็น “จนคิดว่าถ้าเราไม่ได้เจอกันในที่แบบนี้....”
“ไม่สิ! อย่างที่ฮานาบิระซังว่า เราตั้งใจทำอะไรกันที่นี่ต่อไปก็ได้ ถ้าอย่างนั้น---“
“เป็นเพื่อนกับฉันได้ไหมคะ”
ถ้ามองจากภายนอก ก็จะเป็นชัดว่าเธอมองตามการก้าวเดินนั้น ด้วยแววตาสนใจแกมฉงน ทว่าไม่ตื่นอะไรกับคนแปลกหน้าที่เข้ามาด้วยวิธีการแปลกประหลาด ราวกับวัวแรกเกิดที่ไม่กลัวเสือ
ยิ่งได้ยินคำตอบ
“เซนเซย์สินะคะ”
“ที่นี่เป็นโรงเรียนจริงๆด้วย!”
ในตอนที่ได้ยินเสียง ภาพในจินตนาการของรินะก็คือคนที่ค่อนข้างจะมีอายุ
แต่เมื่ออีกฝ่ายคืน ‘การมองเห็น’ และเปิดเผยรูปลักษณ์ของตนเองแล้ว..
เธอมองท่าทางเอื่อยเฉื่อย ครุ่นคิด ด้วยความรู้สึกที่--- เหมือนจะไม่ต่อค้าน? ล่ะมั้ง??
ไม่รู้ว่าเธอคนก่อนหน้าเป็นอย่างไร แต่รินะในตอนนี้ไม่คิดจะเก็บสีหน้าหรืออารมณ์แม้แต่น้อย
+
“ว้าว... เหมือนมีของดร็อปจากการพูดคุยกับ- คนเดินผ่านไปผ่านมาเลย”
ไม่รู้ทำไมความคิดแบบนี้ถึงผุดขึ้นมาได้ จนกระทั่งเกือบจะหลุดปากเรียกคนอื่นว่าเอ็นพีซี
“นั่นสินะคะ ฉันยังไม่ได้เดินสำรวจอะไรเลย ไม่แน่ว่าอาจจะมีโบว์สีสวยๆซ่อนอยู่ก็ได้”
ดวงตาสีน้ำตาลมองช้อนขึ้น
“ชินัตตะซัง~~ ในฐานะผู้ที่มีประสบการณ์และประสบความสำเร็จแล้ว พาฉันเดินสำรวจได้ไหมคะ”
“ไอริ รินะ คล้ายกันจริงๆด้วยค่ะ”
รินะมองใบหน้าที่มองเผินๆเหมือนจะให้ความรู้สึกอ่อนโยน
“ถ้าอย่างนั้น... ไอริซัง สนใจจะเพิ่มเรื่องที่เรารู้กันอีกนิดไหมคะ”
รอยยิ้มขี้เล่นซุกซนเหมือนเด็กๆที่คิดอะไรแผลงๆขึ้นมา
“มาเพิ่มคำว่า ‘เพื่อน’ ระหว่างเรา….”
“ฉันคิดว่าฮานาบิระซังต้องเคยเป็นคนที่ทำอะไรเต็มที่แน่ๆ เพราะพูดคุยกับฉัน ยังช่วยกันคิดขนาดนี้”
“ที่ขอบตาคล้ำ อาจจะเพราะตั้งใจทำอะไรบางอย่างอยู่ก็ได้”
“ตอนนี้ฉันดีใจจังเลยค่ะ ที่ถูกบอกว่าทรงผมน่ารัก” ยกมือแตะแก้มสองข้าง เหมือนกำลังประคองใบหน้า “ฉันเองก็เห็นด้วยนะคะ ว่าการใช้ชีวิตต่อจากนี้ ลองคิดว่าเราพอใจอะไร เอ๋— หรือว่าก่อนหน้านี้ ฉันจะเป็นคนมั่นใจในตัวเองมากๆนะ”
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงตัวเอง รินะก็ยิ่งมองใบหน้านั้นอย่างตั้งใจมากขึ้น
+
“ฉันคิดว่าฉันต้องเป็นคนที่ชอบแต่งตัวแน่ๆเลย เพราะฉันมีความคิดว่าเครื่องแบบนี้เรียบเกินไป แล้วมีแต่ยางรัดผมเรียบๆให้ ฉันต้องพยายามอยู่สักพักเลยนะคะ ถึงจะมัดทรงผมที่พอดูได้แบบนี้”
“แต่มองแบบนี้แล้ว ฮานาบิระซังเป็นคนน่ารักมากๆเลย ฮานาบิระซังจะเป็นนางแบบหรือเปล่านะ”
“ค่ะ” รินะตอบรับ พลางขยับตัวเข้าไปใกล้
“ถามแบบนี้ตอนพบกันครั้งแรกอาจจะแปลกๆ แต่ในเมื่อนอกจากชื่อและความทรงจำบางอย่าง เราก็ไม่มีอะไรกันเลย”
จะถามถึงงานอดิเรกหรือสิ่งที่สนใจ สถานที่เรียนหรืออะไรเพื่อทำความคุ้นเคย และเพื่อให้อารมณ์ผ่อนคลายกันก็ไม่ได้
“ฮานาบิระซังคิดว่าตัวเองก่อนหน้านี้เป็นคนยังไงคะ”
+
(มาแจมค่ะ~)
เมื่อได้ยินเสียงทัก เด็กสาวที่เพิ่งถอดหน้ากากจิ้งจอกออกจากใบหน้า จึงหันไปตามทิศทางนั้น
“เอ๋~~” ตอนแรกอาจจะประหลาดใจเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลมองอย่างสงสัย
แต่เมื่อตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะกำลังพูดอยู่กับตัวเอง เธอก็ตอบพร้อมรอยยิ้มสุภาพ
“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ”
“ฉันคิดว่าฉันชื่อ ทากานาชิ รินะ ยินดีที่ได้พบค่ะ”
“ดังนั้นคุณจะเรียกฉันว่ารินะก็น่าจะได้นะคะ”
“แล้วคุณล่ะคะ จะให้ฉันเรียกคุณว่าอะไรดีคะ คุณพี่สาวที่ใส่หน้ากากสีแดง”
เด็กสาวกระพริบตาปริบ เมื่อเห็นว่าปลายนิ้วนั้นชี้มาทางตนเอง
กำลังพูดด้วย...หรือเปล่านะ?
แม้จะไม่แน่ใจนัก แต่ในเมื่อไม่มีใครอื่นอยู่ในวิถี(?) รินะก็ตอบตามความเข้าใจ
“ไม่รู้ค่ะ”
“ที่บอกได้ตอนนี้คือ ดูจากรูปร่างแล้ว ฉันน่าจะเป็นเด็กผู้หญิงที่ตัวเล็กกว่าคุณ ใส่ชุดเครื่องแบบเหมือนคุณ แล้วก็มีชื่ออยู่บนบัตรนักเรียนว่า ทากานาชิ รินะค่ะ”
+
ตอนที่รู้สึกตัว ตอนที่มาที่นี่....
ไม่มีอะไรติดตัวมา แม้กระทั่งเสื้อผ้าก็ถูกเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบที่เหมือนๆกัน
“ชินัตตะซังคะ เอาสมุดกับปากกามาจากที่ไหนเหรอคะ?”
“ชินัตตะซัง?” ทวนชื่อที่ได้ยินขณะที่รับเอากระดาษมาดู
ภาพที่อีกฝ่ายวาดนั้นทำให้อดหัวเราะไม่ได้
“น่ารักจังเลยค่ะ ขอบคุณมากค่ะ ชินัตตะซัง”
“นั่นสินะคะ ถ้าได้สติ๊กเกอร์เป็นประกาย ดอกไม้ หรือว่าริบบิ้นมาติดให้ ก็คงน่ารักมากๆ”
แต่พูดไปอย่างนั้น ก็เหมือนรู้สึกถึงความผิดปกติอะไรบางอย่าง?
+
เสียงเจื้อแจ้วพูดไปเรื่อยๆ ราวกับเป็นเรื่องเล่าที่ได้ยินมาจากคนอื่น
“ฉันชื่อรินะค่ะ ทากานาชิ รินะ”
“นี่คือทั้งหมดที่ฉันจำได้ค่ะ”
“แล้วคุณล่ะคะ”
“เป็นเพื่อนร่วมชะตากรรม หรือว่าเป็นคุณผู้ดูแลกันคะ?”
(มาแจมค่ะ)
สัมผัสและการมองเห็นที่ถูกบดบัง สร้างความรู้สึกไม่สบายใจนักในตอนแรก แต่เมื่อน้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยทักอย่างสุภาพ รินะก็ตั้งใจฟัง
จนกระทั่งคำถามเหล่านั้นหมดลง
“ฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ แต่คิดว่าน่าจะเป็นน้ำ”
สิ่งที่ระลึกได้ การตระหนักที่ไม่รู้ว่าเป็นประโยชน์อะไรหรือไม่
“ฉันเห็นแสงสะท้อนจากผิวน้ำที่กระเพื่อม เห็นฟองอากาศที่ลอยห่างออกไป”
+
กว่าเธอจะใช้ยางรัดที่มีให้ มัดทรงผมที่พอดูได้แบบนี้ออกมาต้องใช้เวลาไม่น้อย--- นั้นเป็นเรื่องที่เธอคิดแต่ไม่หลุดปากออกไปเด็ดขาด
“แล้ว... เอ่อ.... คุณคือใครคะ?”
เอียงคอถามอย่างจงใจ ในเมื่อบอกชื่อไปแล้ว ทางนั้นล่ะ?? จะว่าไปอีกฝ่ายก็ตัวสูงมาก มากจนต้องเงยหน้าพูดด้วย เขาอายุมากกว่าเธอหรือเปล่านะ???
(มาทำความรู้จักค่ะ)
.
ดวงตาสีน้ำตาลกระพริบปริบๆในตอนแรกที่ถูกทัก ราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง
แต่เพียงครู่หนึ่งเท่านั้น ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหลุบลงต่ำ พร้อมกับคำตอบ
“รินะค่ะ ฉันชื่อทากานาชิ รินะ”
แล้วดวงตาคู่นั้นก็เคลื่อนกลับมามองอีกครั้ง ด้วบแววตาที่เหมาะกับคำว่าตาแป๋ว
“ความคิดเห็นของฉันเหรอคะ ฉันคิดว่าเครื่องแบบเรียบไปค่ะ แล้วก็เครื่องประดับก็ไม่มีเลย....”
+
(มาจ้องมองโบว์ตาเป็นประกาย // น่ารักจังเลยค่ะ~)
28.01.2026 20:13 — 👍 0 🔁 0 💬 0 📌 0
(เห็นค่า~~~ ❤️)
28.01.2026 07:50 — 👍 1 🔁 0 💬 1 📌 0
#SKZ_commu
"อยากได้เสื้อผ้าน่ารักกว่านี้จังเลย~"
"แต่งแบบนี้จะน่ารักกว่าไหมนะ?"
----------
ทากานาชิ รินะ [小鳥遊 凛奈] - Takanashi Rina
16 ปี / ชั้นปี 1
148 cm.
Doc : bit.ly/SZK_Rina_Pro...
----------
Role / Co-op / DM ✅
