Hisashi🎧(Slow+งานหลวงทับ)

Dystopia

(Dystopia - one xx xxxx)
open.spotify.com/track/2C0fPB...

(ร่วมจุ่มเพลงได้นะคะ!🥳)

ได้ยินอย่างนั้นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมหูฟังสายสีดำ กดสุ่มเลือกเพลงสักพัก ก็ยื่นสายหูฟังที่สายยาวกว่าของตัวเองให้

"ถ้าสายไม่ถึงก็เขยิบมาอีก"

เสียงเพลงท่อนแรกดังขึ้น พร้อมจังหวะของดนตรีที่เขาชอบ ลมเย็นๆ ตอนตะวันใกล้ตกยิ่งพาให้รู้สึกสบาย

โทรศัพท์ถูกวางคั่นไว้ระหว่างเขากับอีกคน เขาไม่ได้พูดอะไร นอกจากนั่งพิงต้นไม้

"งั้นเหรอ..."นึกตลกในใจเล็กน้อย ไม่ได้ถามอะไรต่อ

เขายกมือปิดปากหาว เหมือนตอนเรียนจะนอนไม่เต็มอิ่ม บางทีก็แทบทุกวันที่เขานอนไม่เต็มอิ่มนั่นแหละ

"ฟังเพลงไหม" จู่ๆ ก็อยากชวน

"แต่มันก็น่ารักดี"

เขาหลุดขำออกมาเล็กน้อย นานๆ ทีเขาจะรู้สึกเอ็นดู(?)อะไรสักอย่าง เชื่อว่าใครสักคนที่บ้านมาเห็นคงคิดว่าผีเข้า—

"ทำไมถึงวิ่งหนีอาจารย์มาอย่างนั้น"

ถามสิ่งที่สงสัยพร้อมหยิบไม้กลองที่ไม่หักมาควงเล่น แผ่นหลังเอนพิงต้นไม้รอฟังเงียบๆ

เขาละสายตาจากไม้ตีกลองมามองคนผมขาว ก่อนจะยกยิ้มน้อยๆ

"อยู่นิ่งๆ ล่ะ"

"เดี๋ยวแปะให้"

มือแกะแผ่นลอกพลาสเตอร์ออก ก่อนจะยื่นมาแปะรอยแผลถลอกบนใบหน้าอีกคนอย่างมัดมือชก(????)

น่าแปลกบุคลิกภายนอกไม่น่าจะมีใครพึ่งพา กลับแปะแผลได้อย่างเบามือ

เมื่อแปะเสร็จเขาผละมือออก จ้องมองบรรดาลูกส้มอยู่ตำแหน่งแผลบนใบหน้า

"ก็เหมาะกันดี"

เหลือบตาไปมองตามอีกคน เขานิ่งเงียบมองไม้ที่หักโดยไม่พูดอะไร

"ไม่มีอะไรหรอก" ก็แค่หักเท่านั้นเอง...
ในใจรู้สึกไม่ดีที่ทำของของตัวเองพัง แค่นี้เขายังรักษาได้ไม่ดีเลย

ฮิซาชิไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาจมอยู่กับความคิด บางทีความเงียบนี้อาจจะผิดปกติสำหรับคุณ แต่อันที่จริงมันปกติมากสำหรับคนผมปิดตา

"น่าสงสัยเหรอ? ก็ไม่นะ"

ไม่รู้สิ เขามองว่าต่อให้ผู้ชายจะชอบสิ่งของน่ารักก็ไม่เห็นแปลกอะไร

"ของน้องฉันน่ะ พกติดตัวจนชินแล้ว"

น่าจะเพราะช่วงนึงเขามีแผลบ่อย เลยโดนทั้งมะม๊ากับน้องชายยัดใส่มือไม่หยุด

"ต่อให้นายติดพาสเตอร์(ลายส้มฟรุ้งฟริ้ง)ของฉัน มันก็น่ารักดีหนิ"

ทาบทางสายตาเมื่อกี้รับรองติดไปไม่น่าเกลียดหรอก

มองพฤติกรรมสะดุ้งเเหมือนแมว ก่อนยกยิ้มเป็นคำตอบ

"ไม่ชอบเหรอ" อาจจะหมายถึงแผ่นแปะแผล หรือสงสัยที่ไม่ชอบโดนเรียกชื่อ?

เขายกแผ่นพลาสเตอร์ทาบระยะสายตาให้ตรงกับใบหน้าคนตรงหน้า

"ก็ไม่แย่นะ เหมาะดีออก"

ไม่เข้าใจลายส้มมันแย่ตรงไหน หรือมีแต่ครอบครัวเขาที่อินผลไม้ส้มนี่กัน?

"ไม่เอาจริงเหรอ"

หมับ

เขาคว้าไปจับข้อมืออีกคนไว้ ก่อนจะดึงลงมานั่งลงด้วยกันก่อน

มองรอยแผลถลอกบนหน้าและรอยข่วนนิ่ง ขมวดคิ้วไม่พอใจ ทำไมไม่รู้จักระวังตัวเลย

"ฮาคุโตะ...อยู่ด้วยกันก่อน"

เขาล้วงกระเป๋าเสื้อแขนยาว หยิบแผ่นพลาสเตอร์รูปส้ม(อีกแล้—) ออกมา

"นายเป็นแผล" ฮิซาชิยื่นไปให้อีกคน

แอบงุนงงนิดหน่อยกับสถานการณ์ แต่พอเห็นว่าใครเขาก็ละความสนใจจากไม้ตีกลองในมือ

"เห็นครับ..."
เขาบอกกับอาจารย์ที่ตรงดิ่งเข้ามาถาม และชี้นิ้วไปยังทิศทางนึง

แน่นอนว่าสบายใจได้ ที่เขาชี้ไปไม่ใช่ทิศทางที่คนผมขาวอยู่ แต่ชี้ไปยังเส้นทางที่ไกลออกไปมั่วๆ

"เห็นวิ่งไปทางนั้นครับ"

(ได้เยยย🤲)

[24 เม.ย 2024|ช่วงเย็น]

หลังเลิกเรียนฮิซาชินั่งอยู่ใต้ต้นไม้สักต้นบริเวณรั้วโรงเรียน เขามองไม้ตีกลองในมืออย่างเหม่อลอย

มันหักไปอันหนึ่ง...

เห็นอยู่ว่ามันแค่เหมือนจะมีรอยหัก แต่ไม่คิดว่าหยิบมาดู มันจะหักจริงๆ

ก็ตีปกติหนิ...(?) สงสัยคงต้องพันเทปไปก่อน

สุขสันต์วันเกิดสำหรับทุกคนที่เกิดในเดือนกุมภาพันธ์นะคะ🥳
#SNM_TanjoubiOmedeto !!

ภาพแยกตัวละคร (พื้นหลังใส) drive.google.com/drive/folder...

※ รูปวันเกิดในปีนี้คือตัวละครในร่างชีซ่า / รูปวันเกิดจะวาดโดยอ้างอิงเดือนในโลกจริง

(อย่างนี้นายต้องลองเรียกพี่แล้วมั้ย ไหนลอง—)

(เย้! ขอบคุณที่ให้แจมด้วยนะคะ🥺จากินให้อร่อยเลย! ว่าแต่รู้อยู่แล้วเร๊อะ—)

เขารับถุงกระดาษมา กลิ่นหอมของลาซานญ่าอบอวลอยู่ในถุง

"ขอบคุณเหมือนกันครับ"

แค่กลิ่นเขาก็เดาได้ว่าจะต้องอร่อยมากแน่ๆ

"ผมคงต้องไปแล้วครับ"

ก่อนจะบอกลาฮิซาชิมองไปยังประตูบ้ารที่ฮาคุโตะเข้าไปแล้ว ก่อนจะละสายตาออกมา เดินกลับไปที่รถจักรยานตัวเอง

"คุณน้าดูแลสุขภาพด้วยนะครับ"

เพราะอย่างนั้นนี่เอง...เขารับฟังเงียบๆ ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ

"ครับ...ปีนี้ปีสุดท้ายแล้ว"

ไม่แน่ใจว่าจะต้องออกไปเรียนต่อเหมือนพี่อีกสองคน ที่นานๆทีจะกลับมาบ้านหรือเปล่า ยังคิดไม่ออกว่าเป้าหมายจริงๆ คืออะไร แต่เดี๋ยวก็คงคิดออกเอง

"ไว้เจอเขาอีกจะเข้าไปทักทายครับ"

ถึงไม่รู้จะเจออีกหรือเปล่าก็ตาม หรือบังเอิญเจอตอนไหน

เขาชะงักเล็กน้อย ซึ่งที่น้าโยริพูดนั่นก็ถูก ตอนนี้ต่างคนต่างแปลกหน้าที่รู้จักชื่อผ่านคนอื่น อาจจะเป็นอย่าง

"ไม่ใช่หรอกครับ...เขาคงไม่อยาก"

"แต่คงมีแค่ผมอยากรู้จัก"

อีกอย่างเขาก็ไม่รู้ว่าฮาคุโตะอยู่ชั้นปีเดียวกันไหม เขาไม่คุ้นเท่าไหร่ บางทีความเป็นไปได้คงจะเป็นรุ่นน้อง

"บางครั้งมันเป็นแค่การบังเอิญเจอกันน่ะครับ"

เขาพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะคุยกับน้าสาว "ไม่เป็นไรหรอกครับ"

"ผมล้างเองได้จริงๆ..." ฮิซาชิล้างคาบส่วนสุดท้ายออกหมด ก่อนจะเดินไปปิดวาล์วน้ำ

"ขอบคุณที่ให้ยืมครับ"

"ผมคงต้องขอกลับก่อน ไม่อยากรบกวนคุณน้า" เขาไม่ค่อยชินกับการมาบ้านคนอื่นเท่าไหร่ ปกติก็ชอบตรงดิ่งไปบ้านตัวเองมากกว่า

(ผปค.อดใจไม่ไว้ในการแบ่งปัน อยากให้เห็—)

(แมวเปียก)

มันค่อนข้างเริ่มจะเหนียวเล็กน้อยแต่ก็ล้างออกง่าย

อีกฝ่ายสะบัดผมมา และใช่โดนเขาไปด้วย— เขาเสตาหลบหันไปมองอื่นเมื่อเจ้าตัวยืนขึ้น และบิดเสื้อให้น้ำออก

มือเผลอเสยเส้นผมส่วนที่เปียก แน่นอนว่าเขาหันหนีคงเห็นแค่เสี้ยวนึง ก่อนจะจัดๆให้อยู่ทรงเหมือนเดิม

"เดี๋ยวฉันล้างรถเสร็จ เดี๋ยวก็ไปแล้ว"

"เข้าบ้านไปเถอะ" เขาเปิดวาวล์ระดับพอดี ก่อนจะลากสายยางไปยังจักรยาน ฉีกล้างน้ำมะเขือเทศในตะกร้า

"ก็แค่นึ—!!!!" เสียงฉีดน้ำพุ่งแรงเรียกเขาออกมาจากภาพในหัว ก่อนจะรีบเดินก้าวไปไม่สนประโยคก่อนหน้าที่ไม่ให้เข้าเขตรั้วบ้าน น้ำกระเซ็นไปทั่วจนเฉอะแฉะบริเวณที่ทั้งคู่ยืนอยู่

มือปิดวาล์วน้ำอย่างทะลักทุเล เสื้อและตามลำตัวโดนน้ำเล็กน้อย

"เป็นอะไรหรือป่าว..." เขาหันไปมองคนตัวเปียกชุ่ม ก่อนถือวิสาสะจับสายยางในมืออีกคนมา "ให้ฉันล้างรถเองเถอะ"

แม้ไม่เคยทำความรู้จักดีๆ แม้จะอยากรู้แต่ก็ไม่เคยก้าวก่ายมากนัก พอคิดว่าไม่น่าได้รู้จัก กลับวนมาเจอจังหวะประหลาดที่ไม่ได้ตั้งใจ ถึงไม่ได้ตั้งใจแต่เขาก็ยินดีไปกับมัน

"ฮาคุโตะ" เขาเอ่ยชื่อระหว่างรอเจ้าตัวเปิดก๊อกน้ำ จริงๆ ก็ไม่ได้เรียกแค่กำลังทวนชื่อ

"ชอบลาซานญ่าเหรอ" ยืนคิดเหมือนกำลังนึกภาพอะไรในหัวสักอย่าง— เหมือนจะมีการ์ตูนแมวอ้วนตัวนึง ที่ชอบลาซานญ่า?

"ผมล้างเองได้ครับ ไม่เป็นไรหรอก"

เขาจอดรถดีๆ มือแย่งสายยางมาจากคนผมขาวอีกที มุมปากยกยิ้ม มองด้วยความขบขันเล็กน้อย

"บายาชิ ฮิซาชิครับ" เอ่ยแนะนำตัวสั้นๆ ตามนิสัย "ตัวก็อกน้ำอยู่ไหนเหรอครับ"

ฮิซาชิถามน้าสาว เขาว่าจะล้างข้างนอกนี่แหละ เสร็จแล้วจะได้ไม่อยู่รบกวนมากนัก

หันไปมองคนที่สงบลงอย่างแปลกใจ เพราะชื่อของกินที่ได้ยินเหรอ?

เขามองคนที่ถลึงตาใส่ตอนโดนคุณน้าชวนเข้าบ้าน เหมือนแมวหวงพื้นที่— ก่อนจะหันไปคุยกับน้าสาว

"ขอบคุณครับ แต่ไม่ต้องล้างให้หรอกครับ"

"แค่ให้ผมยืมสายยางล้างตระกร้ารถก็พอ"

เวลาพูดกับผู้ใหญ่เขาดูสุภาพขึ้นกว่าภาพลักษณ์ที่ดูนิ่งๆ ทีเดียว

พลางหันไปมองคนทำหน้าอยากจะไล่เขาออกไป แต่ก็นะทำไงได้ โดนผู้ใหญ่ชวนอย่างนี้จะปฏิเสธน้ำใจได้ไง🤷‍♀️

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกชื่อ เขาขมวดคิ้วเพราะไม่ชอบเสียงตะโกนมากนัก

แต่ชื่อฮาคุโตะ...อืม เขาจะจดจำไว้

เขาทอดมองไปยังสาววัยกลางคน พลางก้มหัวผงกๆ ทักทาย "สวัสดีครับ" ก่อนจะหันมามองคนผมขาวอย่างสังเกต