Poyo 🐰

(มาเเล้วคั้บบ 😖)

“ด..ได้หรอคะ? อืมม..”

เธอมองไปรอบๆก่อนจะหันกลับมามองที่เมย์จังอีกครั้ง
พอได้เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็ยอมเเพ้ทันที

“ลองดูก็ได้ค่ะ เเต่ถ้าเกิดล้มขึ้นมาจริงๆช่วยมองไปทางอื่นจนกว่าโปโยะจะลุกเสร็จด้วยนะคะ ฮ่ะๆ”

ขยับเข้ามาใกล้อีกนิดพลางเกาเเก้มตัวเองไปด้วย

“โทรุคุง~“

โปโยะทักทายเด็กหนุ่มกลับ ก่อนจะเดินเข้ามาหาในขณะที่โบกมือให้

”เป็นไงบ้าง ตื่นเต้นมั้ย?“

เธอเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะเบาๆ
ดูดีใจเหมือนกันที่ได้เจอโทรุคุงที่นี่เเล้ว

(ได้เลยค่ะ🫶🏻🫶🏻😔)

“เมย์จัง~ อรุณสวัสดิ์ค่ะ”

ค่อยๆขยับเข้าไปใกล้ เมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาหา
รอยยิ้มบางๆยังคงแต้มอยู่บนใบหน้าของเธอ

”ตื่นเต้นจังเลยนะคะ โปโยะเเทบนอนไม่หลับเเน่ะ“

หัวเราะเบาๆ ก่อนจะมองไปที่จักรยาน

”เมย์จังขี่จักรยานด้วยสินะ เก่งจังเลยค่ะ โปโยะยังขี่ไม่เป็นเลย…(TT”

[ #SNM_PreCAI ] #SNM_Event #report

ปีการศึกษาใหม่ของโรงเรียนมัธยมปลายซานามิได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เหล่าชมรมทั้งหลาย ได้เวลาเตรียมตัวจัดกิจกรรมเพื่อให้ทุกคนรู้กันแล้วล่ะ ว่าชมรมของพวกเราเจ๋งแค่ไหน?!

รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

cms (c) Yamoreno

#SNM_Pin

"รักษาตัวหน่อยล่ะ"
“แล้วก็—อย่าไปทะเลาะกับใคร โอเคมั้ย?”

อิการาชิ มินาโตะ | Igarashi Minato | 五十嵐湊
พยาบาลชาย | อาจารย์ประจำห้อง 1-B | 182/70
EDP053

doc : bit.ly/49kPjCg
〓CO/ROLE/DM OK

“จริงหรอ?! เก่งจังเลย”

ปรบมือเบาๆ พลางพยักหน้าให้ริสึจังเล็กๆ

“อื้อ! ได้สิ! เดี๋ยวโปโยะจะเก็บไว้อย่างดีเลย…อืมม~ ถ้าเป็นพวงกุญเเจไหมพรมก็อยากเอามาใส่กระเป๋านะ~ น่าจะน่ารักมากๆ ยิ่งมาจากริสึจัง คงจะใจฟูน่าดู“

อยากเจอกันอีกไวๆจังเลยนะ~

(มาเเล้วค่ะ 😖🫶)

“อ้ะ! เจ้าชายเอิร์ลนี่นา!”

เธอหัวเราะเล็กน้อยระหว่างตอบโต้กับอีกฝ่าย เขยิบเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด

“เค้กวันนั้นเป็นยังไงบ้างคะ? ชอบรึเปล่า…รอบหน้าถ้าจะไปอีก เดี๋ยวโปโยะเตรียมเค้กเหมาะๆไว้ให้เยอะๆเลย“

”เปิดเทอมเเล้ว…เรามาพยายามไปด้วยกันนะคะ!“

โปโยะยืนมองเด็กสาวพลางยิ้มไปด้วย ในใจจะระเบิดออกมาด้วยความเอ็นดูอยู่แล้ว
น่ารักชะมัด

“ได้เเน่นอนสิ~”

หัวเราะคิกคัก ก่อนจะฮัมออกมาระหว่างที่ครุ่นคิด

“ตุ๊กตาไหมพรมหรอ โปโยะชอบมากๆเลยนะะ สงสัยเหมือนกันว่าซื้อได้จากที่ไหน รึสึจังมีหรอ?”

“อื้อ! โปโยะชอบกระต่ายนะ!”

[ #SNM_Yurimatsuri ] ft. @keita-snm.bsky.social
เทศกาลลิลลี่บานสะพรั่ง มิไรก็ไม่พลาดที่จะมาดูกับคนอื่นเขา แน่นอนว่าครั้งนี้มีคนพิเศษมาด้วย(++ชุนชุน เจ้าอาคิตะน้อยน่ารัก)
ไหนๆก็มาแล้วมิไรเลยได้ภาพโพลาลอยด์กลับไปด้วย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าภาพนี้คงได้ไปอยู่บนผนังหัวเตียงอย่างแน่นอน

(ถอดแว่นถ่ายรูป)

(ยินดีเลยค่ะ ขอบคุณนะคะะะ ถ้าว่างๆเดี๋ยวจะไปตามตอบอีกโรลนึงคั้บบ 😭🫶🫶)

เธอพยักหน้าเเละยิ้มให้เด็กสาว

“เช่นกันนะคะ”

“คงได้เจอกันบ่อยๆเเล้วซี่~”

โปโยะหยอกล้อเบาๆ เเละมองไปรอบๆ

“บรรยากาศวันนี้ดีเอาเรื่องเลยเนอะ คงจะเป็นวันเเรกที่ดี…มิอุระจังก็สู้ๆนะคะ ฮึบ!“

“อืมม~ นั่นสิน้า เอาเป็น…“

เธอทำเป็นครุ่นคิด ก่อนจะชี้ไปที่อุซะจังเชิงหยอกเล่น

”ทุกอย่างที่อุซะจังทำได้!”

เธอหัวเราะชอบใจเล็กน้อยระหว่างที่หันมาเช็คหน้าจอ

”อันไหนอุซะจังมั่นใจที่สุด โปโยะอยากลองอันนั้นนะ“

โปโยะยิ้มเเละพยักหน้าหลังเด็กสาวชำระเงินเสร็จ

“เรียบร้อยเเล้วนะคะ”

“หืม?…”

เธอจ้องเด็กสาวอีกนิด ก่อนจะตาลุกวาว เเละยิ้มเเป้นออกมาเมื่อจำได้ว่าอีกฝ่ายคือใคร

“เห~ คุณคือลูกค้าน่ารักคนนั้นนี่เอง!“

เธอหัวเราะเบาๆ ขยับมาใกล้ๆอีกนิด

”ได้เจอกันอีกจริงด้วย อยู่โรงเรียนเดียวกันอีกต่างหาก โปโยะโชคดีนะเนี่ย~“

“ขนาดนี้เเล้ว ต้องถามชื่อเเล้วล่ะ!…ชั้นโปโยะนะคะ”

“เจ้าเเมว…”

โปโยะก้มมองน้องเเมวระหว่างที่อีกฝ่ายลูบหัวของมันอย่างอ่อนโยน สลับไปมากับกลีบดอกไม้ที่ยังติดอยู่

พออีกฝ่ายกล่าวชม ตาก็ลุกวาว พลางยิ้มเเป้นออกมา พยักหน้าเล็กน้อย

“จริงด้วยค่ะ เหมาะมาก โปโยะก็เอาโคลเวอร์สีชมพูมาด้วย^^”

เธอหัวเราะเบาๆ พร้อมกับโชว์พวงกุญเเจ ก่อนจะเอียงหัว

“เอ่อ…บนหัว มีกลีบซากุระติดอยู่…ให้โปะโยะเอาออกให้มั้ยคะ?”

“ถ้างั้นน~…เค้กเรดเวลเวต กับ เค้กไอติมดีมั้ยคะ?“

ยิ้มเล็กๆพลางหยิบเค้กสองก้อนออกมาจากตู้ให้ดู

เเต่เอ๊ะ…สีเดียวกันเลยเเฮ๊ะ

เธอมองเด็กหนุ่มเเละเค้กก่อนจะยิ้มชอบใจกับตัวเองเงียบๆ

“คุณนายของคุณ ชอบรสอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าคะ?“

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ…“

โปโยะกล่าวทักทายกลับระหว่างที่โค้มตัวลงเล็กน้อย
เห็นว่ามีกลีบซากุระติดอยู่บนหัวของอีกฝ่าย เธอก็เอื้อมมืองึกงักๆเหมือนอยากจะเอาออกให้

เเต่เเล้ว สายตาก็เหลือบไปเห็น…พวกที่เเจที่โปโยะเคยให้ในวันนั้น!!

“อ้ะ! พวงกุญเเจ! ใช้จริงด้วยสินะคะ (.///. “

เธอชี้ไปที่กระเป๋าของยูริจังในขณะที่เเก้มก็เเดงขึ้นด้วยความดีใจ

🌸 8 April | ตอนเช้าของวันเปิดเทอม
#SNM_1stsemstart

กลีบซากุระกำลังปลิว พริ้วไหวไปตามเเรงลมในยามเช้า

โปโยะที่กำลังชื่นชมต้นซากุระก็ฮัมเพลงออกมาอย่างอารมณ์ดี

ปีนี้จะเป็นยังไงนะ~

จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังมองมา ทำให้โปโยะค่อยๆหันไปตามสัญชาตญาณ

สายตาสบเข้ากับ [คุณ] ในขณะที่กำลังยิ้มอ่อนๆ ก่อนที่จะจ้องอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้น เเล้วโค้มตัวให้เล็กน้อย

เธอพยักหน้าก่อนจะเเพ็กเค้กลงกล่องให้เด็กหนุ่ม

“ทั้งหมด…***ค่ะ“

โปโยะยิ้มเล็กๆ เเละยื่นถุงให้อีกฝ่ายก่อนจะพูดในน้ำเสียงหยอกเล่น

”ไว้เเวะมาใหม่นะคะท่านเอิร์ล“

เธอพูดพลางหัวเราะเบาๆ

โปโยะพยักหน้า หงึกๆ ระหว่างที่ฟังคำตอบของเด็กสาว ก่อนตาจะลุกวาวขึ้นมาเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายจะเข้าซานามิ

“ซานามิ? โปโยะก็อยู่ซานามิค่ะ! ปีสาม!”

เธอยิ้มเเป้นเเละเอียงหัวเล็กน้อย

“เเปลว่าเราจะได้เจอกันอีกสินะคะ ดีใจจัง…ไว้รอบหน้า จะเอาเค้กไปฝากนะคะ โปโยะเองก็สะสมกิ๊บอยู่…เดี๋ยวจะไปหาอันเหมาะๆไปให้นะ”

(เดี๋ยวว่างๆจะมาหาเลยคั้บบ 🫶🩷🩷😤)

CMS : takosuke4chan

#SNM_Pin

“ อ้ะ ดาวตกล่ะ! สุดยอดไปเลย ”
“ เจ้าน้องนากตรงนั้นน่ารักจังเลยน้าา ว่ามั้ย? ”

二ノ宮明依 | Ninomiya Mei
3年生 | S49099 | ชมรมดาราศาสตร์

—————————————

Doc : bit.ly/3W8xKeW
co | role | dm OK!

#SNM_1stsemstart

[วันที่ 8 เม.ย | เวลาประมาณ11โมงกว่าๆ]

ตึกเรียนที่เงียบสงบพร้อมเสียงทุ้มพึมพำเป็นจังหวะเพลง เสียงในหูฟังบรรเลงดนตรีที่เขาชอบพาอารมณ์ดีจนเผยยิ้มขึ้นมา

เขาแยกตัวหลังจากพบที่ปรึกษา ในปีสุดท้ายก็รู้สึกเวลาผ่านไปไว ไวจนน่าตกใจ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังพึมพำร้องเนื้อเพลง มองทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่างอย่างสงบ

(แวะมา+สั้นๆได้คับ!)

(เเอ๊กก น่ารักมากเลยค่ะ เเล้วก็ พวงกุญเเจจจจจ๊ 🫶🩷😭)

cms. หนมปัง ใข่เจียว

🗓 08 April 2024 | #SNM_1stsemstart

[ 8:30 น. ] ทางเดินไปโรงเรียน 🌸

บนทางถนนเรียบที่โปรยปรายด้วยกลีบดอกซากุระบานสะพรั่ง

เจ้าเหมียวสีส้มยิ้มหยอกล้อกับฝ่ามือของเด็กสาวคนหนึ่งที่ลูบมันอย่างเอ็นดู

นานพอที่จะไม่รู้ว่าดอกไม้ติดบนหัวแล้ว

กระทั่งเงยหน้ามาเห็น [คุณ] ที่ไม่ว่าจะเป็นใครก็ทำให้เธอยิ้มออกมาทันที

" อ๊ะ อรุณสวัสดิ์! "

ยิ้มกว้างสดใสราวกับต้อนรับวันใหม่ดี ๆ ล่ะ!

(เย้ๆๆ ขอบคุณมากๆเลยค้าบบ)

เธอหันกลับไปอีกทีก็เกือบชนกับประตูที่กำลังปิดเข้าให้จริงๆ
สะดุ้งโหยงเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินออกไปอย่างทุลักทุเลพร้อมกับถุงอ้วนๆในมือ

หวังว่าจะไม่เห็นนะ…

(><🩷🩷)

“อืมม~ ของคุณเอิร์ล..คงจะเหมาะกับรสนี้นะคะ”

เธอยิ้มเเละหยิบเค้กเลม่อนขึ้นมาจากตู้ ยกให้เด็กหนุ่มดู

”เค้กเลม่อนตัวนี้เวลาทานจะได้กลิ่นชาเอิร์ลเกรย์ด้วยนะคะ…ไม่เปรี้ยวเกินไป ไม่หวานเกินไป รสชาติกำลังพอดี…เหมาะกับมู้ดของคุณเอิร์ลเลย“

โปโยะหัวเราะเบาๆเเละพยักหน้าระหว่างที่เด็กหนุ่มหยิบอีกชิ้นขึ้นไปลอง

เธอขยับเข้ามาใกล้ๆอีกนิด เเล้วก็กระซิบเสียงเเผ่ว

”คงจะต้องเเอบจากคุณนายไว้บ้างเเล้วล่ะค่ะ ฮ่ะๆ“

”ก็จริงน้า~ นอนไปหิวไป ทรมาณจะตาย“

“ฮ่ะๆ ก็ได้ๆ ไม่เตะก้นใครเนอะ”

โปโยะถอนหายใจเล็กๆพลางยิ้มออกมา

“ได้เลยค่ะ! เเต่ถ้าไม่มีอะไรให้ช่วยก็ดีน้า~ เพราะนั่นเเปลว่าโทรุคุงสบายดีไงล่ะ”

หัวเราะอย่างอารมณ์ดี

โปโยะยิ้มแป้นขึ้นมาทันที พยักหน้ารัวๆ ก่อนจะยื่นถาดเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มอีกนิด
จากนั้นก็ถอยกลับมาครึ่งก้าว ยืนดูอยู่เงียบๆ อย่างตั้งใจ

หัวใจแอบเต้นนิดหน่อย ลุ้นว่าจะถูกปากรึเปล่านะ เธอเผลอทำท่าทางอยากให้ชิมออกไปซะขนาดนั้น

“…”

เธอรีบละสายตาออก พยายามไม่จ้องจนมากเกินไป
กลัวว่าเขาจะรู้สึกอึดอัดเข้าให้

“เป็นไง..บ้างคะ?”