Εὔπορος(ทยอยตอบโรล)

(ทุกคนคับ เซอร์ไพรส์(?) แหะๆๆๆ หายป่วยแร้วเลยมานั่งวาดใหม่คับ ขอบคุณที่มาแจมมาก ๆๆ คับผม วาดสนุกมากเยย🥳✨)

@hoa-ampelos.bsky.social
@hoa-denzelios.bsky.social
@hoa-inos.bsky.social
@hoa-dromeus.bsky.social

#HOAMOVEIN

“รักษาตัวให้ดี ลูกพ่อ”

"..."

“รับปากหรือไม่?” ชายแก่ถามย้ำ ยูคลิดพยักหน้าหนักแน่น

“ขอบคุณท่านพ่อ ข้ารับปาก”

“ดี...”

(โมเม้นต์พ่อลูกอบอุ่นจัยในคืนก่อนส่งลูกน้อยไปเรียนหนังสือออ)

(มาต่อแถวด้วยคับบ)

Commission : Mirinyaa Mi

เธอยังจำสัมผัสของมือน้อยๆ ที่ดึงรั้งเธอออกมาจากบรรยากาศอันน่าอึดอัดนั่นได้ดี มือของเด็กหญิงที่ใครต่อใครต่างตราหน้าว่าเป็น "ลูกปีศาจ" หรือ "คนบ้า"

แต่สำหรับคาลิสต้าในตอนนั้นฟีล์เป็นเพียงเด็กผู้หญิงที่มีรอยยิ้มประหลาดและดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง

มันช่างแปลก…ที่เธอกลับรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้คนที่ใครๆ ต่างบอกว่าอันตราย

(ขอบคุณโคสตอรี่ @hoa-phil.bsky.social 😭🙏💖)

( ย่องมาแปะงานอ้าตวันเกิดจูเลียสค่ะ เมื่อวานยังตัวสามเซนอยู่เลย 😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭💖 /ปาดน้ำตา )

(/ตื่นจากหลุม /งอแง /โวยวาย /อาละวาด /ทุบอก /กรี๊ดร้อง

แค้นนี้เจ็บจนตยา จำไว้เลยนะปิกาจู นายไม่รอดแน่!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

((ฮือๆๆๆๆๆๆ น่ารักทิ่สุดๆๆๆ ย่างอีกเยอะๆๆๆๆๆๆ ย่างแทนพ้มที(??))

/สะดุ้งตกใจ /กรี๊ดดดดดด

ขขขขขขขยับได้ด้วย

/ตกใจจนล้มลงไปนอนด้วย /ตกใจอาร์กิเดียสอีกรอบ

(กระซิก ขอบคุณคับบบบบ ผปค.เองก็ได้ฮีลจากน้องยูเหมือนกันนน มุ้ๆๆหัว แต่ก็ดูดแรงแม่ไปเยอะเหมือนกัน /นอนลง)

(แน่จัยเหรออ ว่าจะให้พี่แกว่ง🤩🤩)

(นี่มมันก็ฟ้องอยู่ดีนี่หว่า!!!!!!!! /จับเขย่า)

(แวะมาเล่นด้วยคับบ)

/ไล่จิ้มสมินเธียสทีละตัวอย่างสนุกสนาน

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตามองอีกฝ่ายด้วยแววหยอกล้อ

“หากเป็นท่าน รุ่นพี่ปีสามผู้มากประสบการณ์”
“เด็กๆคงวางใจกันไม่น้อยเลยทีเดียว”

แววตาเบิกกว้างขึ้นชั่วครู่ ราวกับถูกจับได้ถึงความคิดบางอย่าง ก่อนจะกลบเกลื่อนด้วยเสียงหัวเราะร่าจนดวงตาหยีปิด

"ว่าไปเสียนั่น ใครเล่าจะกล้าไปแกล้งเด็กๆน่าสงสารกัน~"

แม้ถ้อยคำจะพูดออกไปเช่นนั้น ทว่าแววตากับรอยยิ้มกลับฟ้องได้ถึงแผนการที่ซ่อนไว้ในใจ

"ข้าเองก็คิดจะไปให้คำแนะนำแก่เหล่ารุ่นน้องตัวน้อยเช่นกัน"
"เผื่อผู้ใดที่ยังลังเล ว่าจะเลือกอยู่บ้านใดดี..."

"ข้าเลยต้องอดทนร่ำเรียนในเอกที่มิได้ต้องการมาตลอดหนึ่งปีเต็ม!"

เขากอดอกแน่น สีหน้าฉายความเหนื่อยล้า น้ำเสียงแฝงความไม่สบอารมณ์ไว้เพียงเล็กน้อย

"ทว่า... มันก็มิได้เวลร้ายอย่างที่ข้าคิดไว้"
"ดังที่มารดาข้าบอก ในเรื่องร้ายก็มักมีเรื่องดีซ่อนอยู่เสมอ"

แม้น้ำเสียงยังดูไม่เปลี่ยน แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ยูโพรอสโค้งตัวน้อมรับเสียงปรบมือนั่นก่อนจะกลับมายืนตะหง่านเช่นเดิม

"ฮิฮิ เรื่องเพียงเท่านี้เอง ไว้คราวหน้าข้าจะเล่าให้เจ้าอีก"

พออีกฝ่ายย้อนถามกลับมา เรียวคิ้วที่เคยผ่อนคลายก็ขมวดเข้าหากัน มุมปากลดลงอย่างเห็นได้ชัด

"หืม... ในบางครา ข้าก็อดหดหู่ใจไม่ได้" เขาพยักหน้าช้าๆเป็นการตอบกับตัวเอง

"เพื่อที่ข้าจะได้เรียนเอกที่ข้าต้องการ"

(แปะ ๆ quick sketch บีอาตอนเข้างานค่ะ🤸‍♂️

ปกติพู่ทำจากขนม้าแต่ว่าบีอา📈 หมวกพิเศษเปิดช่องปล่อยผมแทนค่ะ ได้ใช้พรแบบ 300%)

"โปรดเจอแต่สิ่งที่ดี ช่วงเวลาที่ดี หากมีอะไรไม่สบายใจส่งจดหมายปรึกษาได้เสมอ" "พวกเราจะคอยดันหลังลูก เป็นที่พึ่งพาของลูก อย่าได้หวั่นอุปสรรคใดๆ ทั้งปวง" "ลูกคือพรจากฟ้า ที่มิใช่พรของคอสม์แห่งทวยเทพ แต่ลูกคือพรที่ถูกคัดสรรมาแล้ว" "ว่าลูกคือคนพิเศษของพวกเรา 'โกซา' ลูกแม่" —— Kallista

#HOAMOVEIN
ณ วิหารแดงเลือดของเทพแห่งสงคราม
ราชรถมากมายเรียงรายตามโถงกว้างสุดสายตา
กอดสมานมากรัก หวงแหน เอื้ออาทร
แสงอาทิตย์ยามฟ้าสางค่อยๆ โคจรความสว่าง

เด็กชายขอกราบลา รอครบปีการศึกษา พร้อมหวนคืนสู่อกบิดามารดร
โปรดร่ำเรียนด้วยใจรัก ปรารถนา ปณิธานสมพรสวรรค์ที่เบื้องบนคอยมอบให้

'โกซา'
———
(พ่อแม่และพี่เลี้ยงมาส่งโกซาก่อนเดินเข้าวิหารแอรีสคับผม)

(ขอบคุณพี่สาวสุดสวยที่ชมคับบบ น้องยูตัวบิดแย้ว🥺🥺🥺😭💖)

"มิทราบว่าท่านกำลังถือผ้านี้ไปที่ใดกันหรือ?"
"ให้ข้าช่วยท่านดีไหม!?"

ยูโพรอสลดตัวลงกลับมาเดินบนพื้น ก่อนจะเข้าไปหารุ่นพี่ตรงหน้า แววตาเป็นประกายวาววับ ชัดเจนเสียจนปิดไม่มิดว่าอยากมีส่วนร่วมแค่ไหน

"อ๊ะ ท่าน!"
"ท่านเฮลิค!"

เพียงสบตาแค่ชั่วแวบ เขาก็รีบเข้ามาหาทันที พอได้เห็นใกล้ๆชัดเจนเช่นนี้ก็ดีใจออกหน้าออกตาที่เป็นคนคุ้นเคย

“ได้ยินเช่นนั้น ข้าก็ดีใจที่ท่านยังสบายดี! ส่วนข้าน่ะหรือ?"

เขาลอยวนล้อมตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าเช่นเดิม

"แค่นี้ ท่านก็น่าจะเห็นแล้วว่าข้าสบายดีแค่ไหน!"

เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้น จนกระทั่งสายตาเหลือบมองเห็นผ้าแพรที่เฮลิคถืออยู่

"ความจริง... ข้าเองก็คาดหวังเหมือนกัน ถึงสิ่งที่เจ้าหมายปองไว้"
น้ำเสียงแผ่วลงอย่างจงใจ ราวกับไม่อยากให้ใครอื่นได้ยิน

"ว่าจะมีสิ่งใดบ้าง"

ยูโพรอสขยิบตาข้างหนึ่ง ก่อนจะผละกลับมายืนตรง และพูดด้วยน้ำเสียงปกติอีกครั้ง

"ในปีนี้ข้าก็หวังว่าเจ้าจะมาฟังเรื่องของข้าบ่อยๆนะ"

"หืม... การท้าทายของเจ้านี่เป็นอย่างไรกันนะ ฟังดูน่าสนุกกว่าเรื่องเล่าของข้าเสียอีก"

เสียงหัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินคำตอบ สายตาไล่สำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วปัดเรื่องเมื่อครู่ทิ้งด้วยการตอบคำถาม

"ส่วนข้าน่ะหรือ ก็สนุกดีเช่นกัน ได้ฟังเรื่องเล่าแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้ยินจากที่ใดมาก่อน"

"เจ้าตั้งตาคาดหวังได้เลย โดรมีอุส!"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม

“หากยัง…”
“ถือว่าเป็นโชคดีของเจ้าแล้วล่ะ”

เขาถอยออกมาพลางยืดอกภูมิใจ มือทุบหน้าอกของตนเบาๆ

"เพราะข้าจะเป็นคนแนะนำทั้งสามบ้านให้เจ้าเอง!!"

เสียงตะโกนดังลั่นไปทั่วบริเวณ เขารีบพุ่งตัวเข้าไปหาอีกฝ่ายอีกครั้ง ดวงตาเป็นประกายคาดหวังอย่างไม่ปิดบัง

"พร้อมหรือยัง?"

พอเห็นอีกฝ่ายยังไม่ได้สวมเครื่องแบบของสักบ้านใดเลย แแววตาของเขาก็ส่องประกายวาววับทันที ราวกับคนที่เพิ่งเจอของเล่นถูกใจ

"เจ้ามาถูกที่แล้ว!"
เสียงดังอย่างมั่นใจ ก่อนจะยิ้มกว้าง

"ที่นี้คือสถานที่เจ้าจะต้องเลือก เพื่อที่ได้ใช้ชีวิตไปอีกสามปีนับจากนี้"

ร่างลอยละล่องเข้าใกล้ตัวเด็กสาว เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง

"แล้วเป็นอย่างไรล่ะ เจ้ามีตัวเลือกในใจหรือยัง?"

"แล้วเจ้าชอบมันหรือไม่
"หากชอบ คราวหน้าข้าจะได้ทำให้อีก"

ปลายนิ้วแตะกันเบาๆราวกับจะดีดซ้ำ "เอาให้แรงกว่าเมื่อครู่นี้เลยก็ได้"

"แต่ถ้าไม่" ยูโพรอสลากเสียง "ข้าก็มิรู้สิ" พลิ้วปากราวกับว่าสุดท้ายก็จะทำมันอยู่ดี

"แล้วเจ้ามาทำอะไรแถวนี้รึ? มาหาเหยื่อเข้าบ้านเคออส?"

เขาทำเป็นเปลี่ยนเรื่องก่อนจะเดินอ้อมไปยืนข้างๆแล้วชนไหล่อีกฝ่ายเบาๆ พลางขยิบตาให้หนึ่งที

"วันนี้มีเด็กหน้าใหม่เพียบเลยล่ะ"

(ขอบคุณมากกั๊บบบ🥺🥺😭💖 ตอนแรกจะแอบเก่บไว้ก่อน แต่อดใจไม่ไหวจนต้องมาอวด ฮือๆๆๆ😭😭☝️)

จะมายอมแพ้ง่ายๆเช่นนี้ไม่ได้

"ก็เกือบจะใช่ หากไม่ติดที่ว่าข้างในมันไม่สุกเสียเลย"

เขาตอบพลางฉีกขนมปังนมแพะที่เจ้าตัวทำให้ดู จนเห็นไส้ในที่ยังดิบไหลทะลักเป็นลาวา

"สิ่งนี้อันตรายมาก..." เงาทะมึนดูเหมือนจะคลอเคลียอยู่รอบตัวเขา "เจ้าควรลองชิมมันสักหน่อย..."

ว่าพลางยื่นเศษซากชิ้นเล็กๆให้ผู้ทำได้ลิ้มลองผลงานของตัวเองบ้าง

ไม่ได้การ

ไม่ได้การแล้ว

ราวกับเสียงจากทวยเทพมากระซิบ ว่าเขาต้องลงมือทำอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะมีเหยื่อรายถัดไป

ยูโพรอสเช็ดมุมปากก่อนจะตบหน้าตัวเองจนเสียงดัง เพี๊ยะ—!! เพื่อดึงสติที่หลุดลอยกลับมา

"เจ้า!! เจ้าเป็นคนทำขนมปังทั้งหมดนี่เองงั้นหรือ?!"

เขาถามย้ำเพื่อให้แน่ใจว่าขนมปังพวกนี้อีกฝ่ายเป็นคนทำจริงๆ

แม้ท้องไส้ยังรู้สึกปั่นป่วน แต่เพื่อมื้ออาหารของท่านพ่อและคนอื่น

(ขอบคุณคับบบ🥺🥺💞💞)

(ให้นายโดนเกียดคนเดียวแทนดีกว่า)