Politi 𒉭

Geriye kalanlara ise yalnızca umut ve hayal satılıyor.

Zenginlerin vergi ödememek amacıyla mali varlıklarını gizlemek için başvurduğu ve bütünüyle yasal çerçevede yürütülen bu yöntemlerin artık sorgulanması gerekiyor. Aşağıdaki 4 sayfalık yazıyı okumanızı tavsiye ediyorum.

Herkesin, Epstein ve benzerlerinin bu tür suçları herhangi bir yaptırım olmadan işleyebilmesini mümkün kılan kapitalist sistemin aslında bozuk falan olmadığını tam da amaçlandığı gibi işlediğinin artık az çok farkındadır. Kitleler sömürülürken servet giderek dar bir elit grubun elinde toplanıyor.

Herhalde bu ülke tarihinde, işlenen suçların yaptırımsız kalacağına dair cezasızlık algısı hiçbir dönemde bu kadar yaygın ve bu kadar pervasız olmamıştır.

Gündemi meşgul eden, ağza sakız yapılan magazinsel soruşturmalarda bile gizli bilgilerin basına sızması çok şey anlatıyor.

İmamoğlu’nun bunların binde biri kadar somut suçu olsaydı 7/24 yayınlanırdı. Bunun yerine suçlamalar, iddianameye girmeyen temelsiz iddialarla meşrulaştırılmaya çalışıldı.

Hayat pahalılığı aldı başını gidiyor. İnsanlar çoktan asla bir evi olmayacağı gerçeğini kabullendi. Sosyal medya bot istilası altında. Beyni uyuşturan kalitesiz içerikler her yerde. Gerçek mi yoksa yapay zeka mı diye yeni bir kararsızlık hali doğdu. Hayattan zevk alma yetimiz günden güne köreliyor.

Sözcü Tv’ye yapılan sinsi operasyon, iktidarın muhalefet üzerindeki tahakkümünün yeni perdesi.

Halk olarak şunu kavramamız gerekiyor:

Gerçek muhalefet ekranlarda değil; sokakta, sandıkta, örgütlü toplumda kurulur.

Peker’in avukatının Sözcü Medya Grubu’nun hukuk danışmanı yapılması, RTÜK Başkanı Ebubekir Şahin’le poz veren İpek Özbey’in genel yayın yönetmenliğine getirilmesi derken, kirli tablo artık saklanamayacak kadar net…

Sözcü TV ulusalcılık ambalajıyla iktidara eklemlenen, muhalifleri itibarsızlaştırmayı misyon edinmiş yeni bir propaganda hattına dönüştürülüyor.

Yılmaz Özdil ve türevlerinin yıllardır yaptığı şey “Eleştiriyormuş gibi yapan ama çizilmiş sınırların dışına asla çıkmayan makbul muhalif alan.”

Yılmaz Özdil’in başa geçişiyle Sözcü’de demokrat, bağımsız, sahada emek veren gazeteciler tasfiye edilirken, yerine iktidarın işaret ettiği kadroların yerleşebileceği steril bir alan hazırlanıyor.

Bu ülkede iktidarın her sıkıştığı dönemde devreye soktuğu “makbul muhalefet mühendisliği” bugün Sözcü’nün ekranlarında pervasızca sahneleniyor. TELE1’e kayyım eli uzatılırken, tam eşzamanlı biçimde Sözcü’nün içi boşaltılıyor.

Sözcü TV’de Yılmaz Özdil’in koltuğa oturur oturmaz 14–15 gazeteciyi kapının önüne koyması, basit bir “yönetim değişikliği” değil.

Bu dakikadan itibaren Sözcü TV, muhalif bir kanal değil, Saray'ın "kontrollü muhalefet" havuzuna kattığı yeni bir aparattır.

Gerçek gazeteciliği savunan, halkın haber alma hakkına saygı duyan herkesin yapması gereken tek şey vardır:

Sözcü TV'yi izleme, izlettirme!

Yılmaz Özdil’in başa geçmesiyle İBB dosyasındaki yalanları ortaya çıkaran muhabirlerin, en başarılı editörlerin tek kalemde silinmesi tesadüf değildir. Bu, CHP'ye yönelik algı operasyonlarının artık A Haber'den değil, bizzat Sözcü TV üzerinden yürütüleceğinin ilanıdır.

Yılmaz Özdil’in amacı, Sözcü TV'yi bir "Veryansın" türevi haline getirip, ulusalcılık maskesi altında iktidarın değirmenine su taşıyan, CHP'ye ve İmamoğlu'na içeriden saldıran bir operasyon merkezine dönüştürmektir.

Yılmaz Özdil’in yaptıklarından anlaşılıyor ki amaç İBB kumpasını deşifre eden, Saray'ın yalanlarını yüzüne vuran, gerçekten muhalif olan kadroları temizlemek ve yerlerine RTÜK başkanlarıyla poz verenleri, mafya avukatlarını doldurarak Sözcü’yü "devletin ve iktidarın" hizasına çekmektir.

Merdan Yanardağ tutuklandığında "gerekirse camlarını silerim" diye şov yapan Özdil'in, şimdi Yanardağ'ın "casusluk" kumpasını kanalında konuşturmaması, "bu işler yaş iş" diyerek geri vites yapması, omurgasızlığın kitabını yazmaktır.

Yıllarca Atatürk'ü, Cumhuriyet'i anlatarak kitap satan, "demokrasi, emek, hak" diyerek mangalda kül bırakmayan Yılmaz Özdil, koltuğa (ya da o koltuğun arkasındaki gölgeye) geçer geçmez, ilk icraat olarak işçiyi, emekçiyi, gerçeğin peşindeki gazeteciyi doğradı.

Sözcü TV'de Yılmaz Özdil'in gölgesinin düşmesiyle başlayan ve 15 onurlu gazetecinin kış günü kapı önüne konulmasıyla sonuçlanan bu süreç, TELE1'e atanan kayyumla aynı merkezden yönetilen, muhalefeti "makbul" hale getirme ve ehlileştirme operasyonunun en sinsi ayağıdır.

Bu halk kendi kitle hareketini başlatıp Bu düzeni istemiyoruz demediği sürece, bir avuç sonradan görme taşra muhafazakârının yedi sülalesini ihya etmek için tüm ömrünü bir ev ve araba almak uğruna harcayıp sefil itler gibi ölmeye mahkûm olacak.

Şu ülkede akpli olmayıpta gerçekten güvende hissedebilen, başına bir şey geldiğinde adaletten hakkını alabileceğine inanan, geleceğe dair umut taşıyabilen birileri var mı acaba

Güvenli sokakmış, aile yılıymış, toplumsal huzurmuş… Bunların hepsi koca bir masal hâline geldi. Katiller, hırsızlar, gaspçılara af üstüne af gelirken fikrini beyan etti, anayasal hakkını kullandı diye muhalifler beton duvarların arasında çürütülüyor.

Katılıyorum. Madem susması tahliyesini sağlamadı, yüksek perdeden muhalefete devam etmeli. Zaten o yüzden içeride. Günde yarın milyon izlenen bir gazeteci olarak geniş halk kesimlerine iktidarın yozlaşmış durumunu aktarabiliyordu.

Fatih Altaylı ile ilgili verilen karar, hukukun düpedüz rehin alındığı, adalet duygusunun sistematik biçimde işkenceye dönüştürüldüğü, muhalif olmanın fiilen suç sayıldığı bir döneme geçiş ilânı.

Fatih Altaylı hakkında verilen karar aynı zamanda İmamoğlu'nun hükmünün de habercisi. Bir gazetecinin ağzından cımbızla çekilmiş, anlamı çarpıtılmış bir cümleden bile dört yıl ceza çıkaran düzen, milyonların oy verdiği bir siyasetçi hakkında hangi kararı vereceğini çoktan fısıldıyor.

Fatih Altaylı'ya verilen cezadan sonra her gazeteci, her akademisyen, her yurttaş, ağzını açmadan önce Silivri metrekaresini hesaplayacaktır; tam da istenen budur. “Demokrasi var, hukuk var” diyenlerin yüzüne çarpılan tokat budur işte.

Fatih Altaylı’ya verilen ceza, ifade özgürlüğüne karşı topyekûn bir saldırı. Bu kararla yargı, “Ben artık temel hakları koruyan bir mekanizma değilim; iktidarın hoşlanmadığı düşünceleri cezalandıran bir baskı aracıyım” diyor.

Fatih Altaylı'ya destek için Murat Bardakçı ve İlber Ortaylı’da salondaydı. Yıllarca bu rejimin tarih anlatısına, “alternatif” diye paketlenmiş resmî ideolojisine akıl veren, ekranlardan meşruiyet üreten isimler bugün “dostlarını” hapse gönderen sistemin duruşmasında “izleyici” sıralarında.

“Türkiye Yüzyılı” denen şeyin gerçek yüzü: Olmayan suçlarla muhalifleri rehin alan, hukuku sarayın sopasına indirgeyen, adalet kavramını toplumun gözünde sıfırlayan bir rejim.

Yolsuzluğun, rüşvetin, uyuşturucu kaçakçılığının failleri elini kolunu sallayarak geziyor.

Elebaşı Öcalan’a “barış elçisi, kurucu önder” muamelesi yapılıp ayağına TBMM heyeti gönderilmesi tartışılırken,
eleştirel bir YouTube yayınından dolayı Fatih Altaylı'ya dört duvar reva görülüyor.