Sedi

اگر نتونم اون پردهه رو بخرم دلم باهاش میمونه...

سرشار از ایده‌ام ولی دریغ از یک قدم برا اجرا

سرشار از احساسات متناقضم.

به من نشون بده

احساس خفگی دارم.

مثلاً اون فرش دوازده متری طرح بته میر خونه عزیز رو با اشتیاق برمی‌داشتم و یک شش متری هم مدل همون می‌خریدم.

گاهی فکر میکنم اگر برنامه مهاجرت نداشتیم چجوری زندگی رو پیش می‌بردیم و تفاوتش غمگینم میکنه...

من میخواستم بگم بزرگ شدی 🙈 ولی واقعا چهره‌ات جا افتاده و بهتر شدی

ازین رفتار که تا میگیم فلسطین میگن چرا به فلانی و فلانی واکنش نمیدی حالم بهم میخوره. خب تو واکنش نشون بده، تو هرروز به همه چیز و همه وقایع واکنش نشون بده. اصلا برا بعضیا فقط فلسطین مهمه. به تو چه؟
اه

نقطه‌ای که من رو به زندگی وصل میکنه آشپزیه. هیچ روزی حتی اگر حالم بد باشه آشپزی رو کنار نمی‌ذارم و گاهی که کم‌حوصله هستم، آشپزی سرحالم میکنه و مودم رو بالا میاره.
واقعا برام عجیبه که ترکیب کردن یه سری چیز میز و ساختن غذا میتونه انقدر موثر باشه.

خداروشکر

بابا ۴۰ خیلیه، اینا سخت گیرن خیلی احتمالا

هر ماه ازینکه پریود کشنده نیست و زنده میمونم متعجب میشم

ای وای 😱

کوفته درست کردم و دوباره یادم اومد اون مادربزرگم که کوفته‌های بی‌نظیری داشت ۸ سال و نیمه که دیگه نفس نمی‌کشه. خیلی زیاده‌ها. بچه‌هایی که اون سال دنیا اومدن الان کلاس دوم و سوم هستن.
چقدر دلم برا مادربزرگ پدربزرگ‌هام تنگ شده. گاهی حس میکنم اینکه دیگه هیچ کدومشون نیستن یعنی خیلی بی‌ کَس و کار شدیم.

سومین تولدم بود که با هم بودیم.
زیبا بود و لذت‌بخش.

یعنی چی🐶

آنچه باید واقعا توییت میکردم:
جلوی خونه مون درخت کاشتیم
نه چون جای مردان سیاست بنشانیم درخت و نه چون روز درخت‌کاری نزدیکه.
فقط چون در صحرا هستیم و مردم اینجا درخت‌دوست نیستند و دانشکده علوم پزشکی لار حاضر نیست تف هم خرج مراکز بهداشتیش کنه چه برسه بخواد درخت بکاره و زمین رو آسفالت کنه.

🥺🥺

حالا برعکس توییت‌کننده من مدتیه فک میکنم واقعا دوست دارم کارم فکری باشه و سرویس بشم با چالش‌های فکری ولی ازونور احساس میکنم توان اینم ندارم و شغل‌های فیزیکی برام مناسبتره :/

جاج‌های سنگینی نسبت به برخی افراد اپیزود پزشک رادیو مرز دارم ولی دلم برا همسر عزیزم میسوزه و بقیه رو عفو میکنم بابتش

جالب‌تر ازین؟

من بعد مدتها اومدم اینجا و حرفه‌ای خوب و بد هی میخونم ازتون ولی خوشحالم که تونستی درخواستت رو ثبت کنی ولی بمون پیشمون دیگه ما دوستت داریم

برو برا رقباش کار کن :)))

متأسفم:((

استادم چند ماهه از ایران رفته 💔🚶🏻‍♀️

ببین میفهمم و طرف عصبی بشه بدتر واکنش نادرست هم به تو میده و مشکلت حل که نمیشه یه چیز جدید هم میاد. ولی شاید اگر به یکی بگی که درک کنه یا اصلا ناشناس تو وبلاگی کانالی چیزی بنویسی خودت آروم‌تر بشی، نمیشی؟

مدتها بود میخواستم به یکی از استادام پیام بدم و پشت گوش مینداختم، امروز دیگه به امیرحسین گفتم من میگم تو بنویس. همزمان هم عکسهای عروسی رو برا هزارمین بار نگاه میکردم. با این حال چنان فشار روانیی برام داشت که وسطش گریه‌ام گرفت و به زور جمله‌بندی‌ها رو کامل کردم و پیام رو فرستادم.
کاش بفهمم چراااااا

من حتی اول این توییت رو دیدم و بعد توییت اصلی رو و باز هم پِسته خوندم :))

خوبه که نشون میده جهان اولی شدی :)