光一零雪 (ทยอยตอบ)

"ถ้าว่าจะตามกลับนรก ? นายไม่คิดว่าน้องสาวนายไปสวรรค์แล้วหรอกหรอ.."
"แบบนั้นก็คงไม่เจอหน้ากันหรอกมั้ง"

"ฉันไม่ได้เป็นอะไร เมื่อเทียบกับนายที่เฉียดตาย"
เมื่อถูกปล่อยแขนเขาเก็บมือตัวเองมาที่ตัว

"ก็คงงั้น .. เห็นคนเดินข้ามถนนจะโดนรถชนก็เลยรีบมาช่วย"
"ก็ไม่คิดหรอกว่าเป็นนายในทีแรก"

เขาทิ้งสายตามองออกไปข้างนอกสายฝน "อย่าทำแบบนั้นอีก"
"คนตายไม่สามารถฟื้นได้หรอก"

จนเมื่อเหตุการณ์ที่เกิดในปัจจุบัน.. ทวนความคิดไปใหม่ หากทุกอย่างที่เกิดมันกำลังเวียนอยู่รอบตัวคนใกล้ตัวของเขา แม้ใจจะไม่ได้แคร์คนอื่นมากขนาดนั้นแต่ก็คงภาวนาแม้เล็กน้อยว่าอยากให้มันผ่านพ้นไปสักที

... ความรู้สึกของมนุษย์การ คิดถึง น่ะ ขอเป็นแค่พ่อแม่ของเขาก็พอแล้ว

"บางทีนั้นอาจจะไม่ใช้น้องสาวนายหรอก"
"ตอนนี้มีโยไคเผ่นผ่านไปทั่วยิ่งกว่าตลาด"

"มันคงมีสักตัวที่แปลงกายมาหลอกหลวง"
+

เขายอทิ้งตัวลงนั่งข้างๆขณะที่ก็ปล่อยให้เพื่อนข้างตัวจับมือนี้ไปเป็นที่พักพิง เสื้อผ้าอาภรณ์เหนาะหนาไปหมดผยาวก็ชะลู่ลงจนเสียทรง เขาใช้มือปาดผมที่ปรกหน้าให้เสยขึ้นเล็กน้อย

ขณะที่ก็นั่งรับฟังคำพูดของเพื่อนที่เริ่มได้สติ อธิบายสถานการณ์อย่างนิ่งเงียบ

วิญญาณปรากฏเยอะอาจจะเพราะคนตายในช่วงนี้ พวกมันอาจหาคนทดแทน ..หรือแค่หลอกเอาสนุก แต่ทั้งหมดก็ไม่ได้อยู่ในความสนใจของเรย์เลย
+

(เราพลาดอันนี้ได้ไงงง เอ้ยย เม้มมม)

#OMTKss2_Roleplay

[โรลเปิด | แยกรูท | สนามซ้อมเวลาหลังเลิกเรียน]

เมื่อสิ้นเสียงปืนที่ดังกึกก้องติดต่อกันมาเป็นระยะตั้งแต่ช่วงเย็น มือเรียวเล็กที่บอบช้ำของสาวผมสีขาว-เทาก็เลื่อนไปปลดซองลูกโม่ออกมาตรวจตราก่อนสิ้นสุดการซ้อม

นัยน์ตาสีทับทิมเหล่มองเป้านิ่งที่อยู่ห่างจากตนเองประมาณ 45 เมตร ไกลกว่าระยะการใช้งานจริงของมาบุชิ้นนี้เสียอีก

+

#OMTKSS2_INK
[ฝนสีชาด]

สายฝนประหลาดกระหนํ่าลงสู่เมืองอย่างไม่จบไม่สิ้น ทว่าไคโตะเองก็ยังคงมีธุระสําคัญของเขา ‘ไปเรียน‘

ในเช้าวันนั้นเอง ขณะที่เขาเดินทางไปโรงเรียนตามปกติเขาก็รู้สึกแปลกๆ
ไม่รู้อะไรหรือสิ่งใดแต่เขารูัสึกเหมือนถูกจ้องมอง ที่ไหนกันนะ?

เขาก้มลงไปมองที่แอ่งนํ้าสีชาดใต้เท้าของเขาและพบกับ…

ตัวเขา? เขาดูเด็กมากๆและกําลังยิ้มให้แทนเงาของเขา

+

(อาจารย์กลับมาแล้ว

ก็ถูกพันธนาการจนไม่อาจขยับตัว สายตากวาดรอบๆพบว่าเหมือนจะอยู่ชั้นใต้ดินเหม็นอับชื้นหลังหนึ่งที่ก็ไม่เคยเห็น คุ้นตา และรู้แค่ว่า น่าจะติดกับดักผีเข้าให้

ก็ไม่คิดว่าจะฮอตปรอทแตกขนาดที่แม้ผีจะเอาไปอยู่ด้วยหรอกนะ

.. แต่เพราะความเนื้อล้าก็ทำให้ศรีษะฟุบลงไปดวงตาเงยมองเพดานฝ่า ทิ้งตัวไว้แบบนั้นนานมาก

จนกระทั่งได้ยินเสียงเท้าคนเดินลงมาและพบว่า “ยูอิกะ?” น้ำเสียงสงสัยทันที

“มาได้ไง”

เพราะมันก็จะมีคานพอจะกำบังฝนอยู่ได้

เนื้อตัวเปียกโชกหลบอยู่ด้านใต้นี้ ..แต่ก็เหมือนว่าจะไม่ใช่ที่ปลอดภัยสะเลย

เสียงหนึ่งเรียกพร่ำขอความช่วยเหลือ .. ”ช่วยด้วย ช่วยด้วย“ พร้อมกับแรงที่กระตุกที่กางเกงขาเมื่อนั้นสายตารีบก้มลงมองดู แต่ก็ไม่ใช่ภาพที่น่าดูนัก

จากนั้นก็เกิดอะไรมิอาจทราบ—

เขาสลบไปไม่แน่ใจว่ายาวนานมากขนาดไหน แต่เมื่อลืมตาตื่นอีกครั้ง
+

ชายหนุ่มออกเดินทางไปช่วยผู้คนตามหน้าที่แต่ทว่าสายฝนดั่งเลือดจากฝากฟ้าก็ล่วงตก มันหนาเสียจนแม้ก้มดูมือที่ยื่นไปก็ไม่อาจเห็นว่าอยู่ตรงไหนของม่านฝน โคอิจิไม่อาจมีทางเลือก เขาทำได้แค่วิ่งเพื่อหาที่หลบเพื่อให้มันพัดผ่านไป

ขณะก้าวเดินอย่างรีบร้อน ท่ามกลางความหนาจนไร้ทัศนวิสัย มีคนผมยาวหนึ่งคล้ายกำลังหลบตัวอยู่ในซอกซอยหนึ่ง

แม้เห็นเพียงหางตาก็ต้องตรงไปหาในเส้นทางนั้น

+

ใช้สองแขนจับเอาคานบ้านที่ยื่นมาปีนไปบนหลังคาเตี้ยๆ แม้ในขณะก่ายขึ้นมีเท้าข้างนึงจะดูเหยียบอะไรก็ไม่คงที่คล้ายกำลังเจ็บ แต่เพราะพละกำลังมากพอจึงได้สามารถยันตัวมาถึงจุดสูงได้

แต่ไม่ได้สูงพอจะใกล้กับจุดที่อีกคนยืนอยู่ ก็แค่เขยิบตัวไม่ให้ระยะห่างระหว่างกันนั้นมากเกินไปเท่านั้น

“เป็นไงบ้างครับ เจออะไรไหม?”

จากนั้นจึงได้ถามดูเพื่อว่าอีกฝ่ายจะไปเจออะไรมาเล่าแบ่งปัน

ร่างชายหนุ่มจากบนพื้น ยกมือขึ้นเล็กน้อยให้กับคนที่ยิ้มแย้ม
ขณะที่บุคลิกตอนนี้ของโคอิจิดูแตกต่างกว่าจากครั้งก่อนที่พบ

“สวัสดีครับ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“คุณเองก็มาหาเบาะแสเพิ่มเติมหรอ“

แม้จะอยู่ไกลกันพอประมาณ แต่คงเพราะความเงียบจึงทำให้สามารถสื่อสารกันได้อยู่บ้าง แต่กระนั้นความดังในการพูดคุยอาจจะไปรบกวนใครเข้าก็ได้ นี้มันก็ดึกแล้ว

เขาจึงได้หันซ้ายขวาหาที่ที่พอจะปีนป่ายขึ้นไปได้
+

(ไม่เป็นไรเลยค่ะเค้าเองก็เปิดโรลช้าด้วย)

… ดูเหมือนไอเดียที่ว่า มาค้นหาเพียงลำพังตอนค่ำคืนจะเป็นความคิดที่ไม่ได้มีแค่เขา

เพราะเมื่อได้ยินเสียงหนึ่งทักทาย ดวงตาก็เงยขึ้นไปหาเจ้าของเสียง
สายตาพบเห็นแว่นสีส้มประกายวับอยู่ในเงาแสงไฟสลัวก็รับรู้ได้ทันทีว่าชายผู้นี้คืออาจารย์ฮัน

ทำหน้าแปลกใจอยู่นิดหน่อยที่ไปยืนบนนั้น แต่ดูชอบเปิดตัวอย่างอลังการทุกทีสินะ
+

“เหนื่อย..” คำกล่าวนี้ถูกเกริ่นพร้อมลมหายใจที่ถอดถอนเสียงแผ่วเบาๆพร้อมใบหน้าที่กำลังแสดงอาการความอ่อนล้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมา

แม้คำถามต่อมาเขาจะเลือกโกหกหรือไม่ก็ได้ แต่คำหนักอึ้งกดลงบนริมฝีปาก.. ”อิสระ“

ชายผู้มิอาจลาปลงสิขาความต้องการแต่ก็ต้องมารับชะตาเป็นผู้นำผู้คน

ทุกอย่างหล่อหลอมให้ต้องทำจนลืมความเป็นตัวเอง
เอาจริงก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองเป็นแบบไหนมาก่อน

ไม่เคยรู้

แต่ในเรื่องราวที่ผ่านมาของเธอ มันก็ชั่งหมืนหม่นต่างกันอย่างลิบลับ

อายุของเธอน่าจะน้อยกว่าเขาอยู่หลายปี แต่การพูดจาและวางตัว เท่าที่สังเกตก็เหมือนมีประสบการณ์มามากโข..เราต่างเหมือนมีกำแพงหนาใส่กันและหวังกันบางอย่างมาตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ

แต่ทว่าค่ำคืนนี้แตกต่าง…ตัวโคอิจิเลือกคิดบางอย่างที่แปลกออกไป
+

คำพูดจานั้นดูเลื่อนลอย ความเกี่ยวโยงคงไม่มี.. คนแบบเขาไม่สามรถพูดภาษาเหมือนวัยรุ่นทั่วไปให้เข้าใจได้ง่ายเท่าไหร่ ถ้าอธิบายตามตรงมันก็ชั่งดูตลกร้ายว่าเขาเติบโตมาเป็นแบบไหนกันแน่

สายตามองดูปลายขาที่กำลังเคว้งไปในความมืดของสะพานที่สูงลิ้วสลับกับมามองใบหน้าของหญิงสาว ดวงตาสีดั่งแก้วแม้มันกำลังสุกใสประกาย

+

(เหยินนนนนน

เสียงตะโกนนั้นตัดขาด กดอารมณ์ตัวเองโทสะจนเย็เฉียบ

แล้วใช้สองแขนช้อนร่างของมิคาโดะเอาไว้ในท่าอุ้มเจ้าสาว แบกเอาร่างที่กำลังสั่นคลอนี้ไปหาที่พักพิง

เขาเดินไปนานจวบจนถึงป้ายรถเมล์สถานีนึง พอจะมีคานไว้หลบฝนได้
เช่นนั้นจึงได้ว่างร่างของอีกฝ่ายนั่งลงบนที่นั่งให้พักให้สงบ

"..." ไม่มีบทสนาใดๆ เพียงแค่ไม่อยากให้มันหนักอึ้งไปมากกว่านี้

สีหน้าอันหวาดกลัวของผู้คนแม้เห็นมาเยอะสุดนับคณาก็มิอาจเท่าเห็นเพื่อนของตัวเองกำลังแสดงอาการแบบนั้น คนกำลังเห็นความตายตรงหน้าก็ไม่แปลกหรอก

แต่ใจมันก็ล่วงตบลงไปอยู่ด้านใต้เช่นกัน หากเขามาช้าเพียงนิด การสูญเสียก็ไม่ใช่สิ่งใดที่จะทำใจได้เร็วนัก

เสียงของชายตรงหน้าดูติดขัด พร่ำเรียกชื่อเขาอยู่แว่วไป เขาเองก็ไม่ได้ขานรับใด

แค่กอบกุมมือร่างนั้นเอาไว้ให้รู้ว่ายังอยู่ ไม่ได้เป็นภาพมายา
+

ไม่อาจทันรู้คิดความคิดของหญิงสาว เพราะมันซับซ้อนยิ่งกว่าเขาวงกต และคนทั้งคู่ก็คงไม่ได้สนิทถึงขนาดรู้กันมากพอก็แค่เพื่อนร่วมห้องนิน่ะ

เมื่อนั้นดวงตาคล้อยไปบนเส้นขอบฟ้า

"ถ้างั้นเธอกลัวมนุษย์ หรือมีสิ่งไหนที่กลัวหรือเปล่าละ?"
"ดูเธอเป็นผู้หญิงที่สดใสร่าเริง"

"นั้นอาจจะทำให้ฉํนรู้สึกชอบเธอแบบนั้นด้วยก็ได้"

ว่าหัวเราะพลันเอ่ยแซวเบาๆ

ชายหนุ่มส่ายหัวไปมา "ผ้านี้อาจทำไว้เพื่อเยาะเย้ย"
"ฆาตกรส่วนใหญ่เมื่อคิดว่าตัวเองเก่งมากพอ ก็จะลำพองใจและชอบทิ้งความสำเร็จให้พวกนักสืบโดยคิดว่าหลักฐานพวกนี้ก็ไม่อาจสาวตัวเขาได้"

"แต่ถ้าคิดกลับกัน เจ้าของเสื้อผ้าพวกนี้..อาจจะยังมีชีวิตอยู่"
"เพราะมันดูไร้ร่องรอย และเรียบเนียบ"

"ทิ้งไว้เพื่อบอกว่าเธอยังไม่ไปไหน"
"หากพวกเธอไปจริงก็อาจจะมีการฉีดขาด"

"แต่ก็แค่การเดาอะนะ"

เมื่อเสียงของเราจะเริ่มใช้ไม่ได้ เพราะเมื่อพูดก็ดูจะเลื่อนหายไปกับอากาศ

เขาจึงได้ใช้คันธนูตีแหวกหมอกจนมันเริ่มสั่นไหว เขาจึงหันไปหาคนที่น่าจะมีอาวุธมีประโยชน์มากกว่า ชี้ไปที่ดาบของยูรัน ทำสัญลักษ์มือให้ตีหมอกนี้สะ

ก็เป็นจริงเช่นนั้น ทีแรกที่พวกเราพบกันหมอกนั้นยังเบาบาง ผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีมันก็ดูจะปกคลุมร่างทั้งสองมากขึ้นเรื่อยๆ หนาขึ้น และ หนาขึ้น

จวบจนแทบจะไม่เห็นอะไรเลย แม้ก้มดูเท้าตนก็ยังทำไม่ได้
เหมือนกับอยู่ในวังวนบางอย่างที่ก่อมรสุมขังคนทั้งคู่เอาไว้

สายตาหันดูเงาคลืบแคลงมันผ่านม่านหมอกและเลือนหายวับไปในเสี้ยววิ คนตรงหน้าก็ดูท่าจะเห็นเหมือนกัน

จึงได้ให้เขยิบตัวมาใกล้พร้อมรับโจมตี
+

แม้มีความล้าช้าในแต่ลฝีก้าว แต่ก็ยังมั่นคงไม่เอนล้ม

จวบจนพื้นที่เริ่มเปลี่ยนแปลง กลิ่นคละคลุ้งของบางอย่างก็เริ่มรุนแรงทวี และทุกอย่างก็ยิ่งเด่นชัดเมื่อผ่าน รอยลากนั้นนำมายังที่สุสานที่มีซากศพโครงกระดูดของสัตว์ตายเกลื่อน

เท้าของเขาเดินลากแต่ก็ยังทำราวกับว่าปกติดี ไม่ชอบความเห็นใจ นั้นเหมือนกับนิสัยส่วนตัวที่หยิ่งทะนงอย่างแก้ไม่หาย

แม้จะเจ็บก็ทำเหมือนไม่เจ็บ บาดแผลเป็นอย่างไร ก็ห้ามล้มเด็ดขาด

เมื่อนั้นปลายทางด้านหน้ากลับมีร่องรอยบางอย่าง เขามองดูเพื่อนที่กำลังตรวจสอบสิ่งนั้น

แล้วพงกศรีษะต่คำเรียกของมิคาโดะ

"ไปกันเถอะ" เขากล่าวกับเพื่อนขณะที่ก็ก้าวเดินนำไปอย่างองอาจ
+

( สำหรับคนที่รู้จักกันเนียนมาเอาของฝากได้เลย ! หรือมาทำความรู้จักก็ได้เช่นกันค่ะ ! นศพ.ใจดี แบ่งของฝากให้ทุกคน )

#OMTKSS2_ปฐมนิเทศ
#OMTKSS2_พิธีกรรมชำระล้าง

08:15 น.

มือหนาหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาเช็คโนติ พบว่ามีข้อความขอความช่วยเหลือจากน้องสาวคนเก่ง มะ— ไม่ตอบดีกว่า เธอจะได้มีโอกาสหาเพื่อนใหม่ด้วย

ของฝากจากโอซาก้าพะรุงพะรังเต็มแขนหวังเอามาฝากคนรู้จักทุกคน

“หุหุ— เวลานี้จะยังมีคนอยู่ด้านนอกไหมนะ”

เขาว่าพลางเช็คสื่อโซเชียลไปพลาง ๆ

( +ได้ อ่านALTด้วยน้า )

#OMTKSS2_เทศกาลตกปลา

(คนหายไว้ก่อนขอแวะตกปลาแปป)

แขนหนึ่งจากด้านหลังทุ่มหนักคว้าเอาร่างคนสูงกว่าดึงออกมาจากถนนด้วยแรงเหวี่ยงพาคนทั้งคุ่กลิ้งขลุกนอนลงไปบนพื้นท่ามกลางสายฝนที่กำลังโหม

เมื่อรถใหญ่บแตรดังขับผ่าน

เขาจึงหันหน้ามาหาเพื่อนของเขาที่เฉียดตาย "ทำบ้าอะไรของนาย!?"

"หัดมองถนนก่อนข้ามสิ!"
เสียงตะโกนพูดเป็นห่วงและตำหนิ ฝ่าทะเลฝนจนแทบจะไม่ได้ยิน

"เพียงแต่ฉันก็คงคิดเห็นไม่ต่างจากเธอ คำเยินยอก่อนหน้าว่าเหมือนกันเป็นรอยรางวัล ทำไมฉันจะมองแบบนั้นกับเธอไม่ได้ละ?"

จะเชื่อคนแบบเขาหรือไม่ก็คงต้องเดาให้ออกแล้วละว่าตอนนี้โคอิจิอยู่บุคลิกไหนกันแน่

เขาปล่อยให้สถานที่รอบนอกเงียบไปครู่นึงราวกับทิ้งวามหนักอึ้งและว่างเปล่า..ก่อนที่ริมฝีปากจะว่าไปตามลมเบาๆ

"เธอเหนื่อยไหม จากที่เป็นอยู่ตอนนี้"
"หากเลือกได้อยากเป็นอะไร"