黒木 隼人

(เท่มาก

ก่อนที่เรียวคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อยเอ่ยถามถึงคนตรงหน้า
“คุณเป็นศิษย์เก่าหรอกหรอครับ?”

“โลกกลมดีนะครับ”
“ยินดีที่ได้เจอกันนะครับ“

“ดูจากลักษณะที่คุณชอบจับท้องนะครับ”

เขาถือวิสาสะว่าตามสังเกตุ ขณะที่ก็ยกยิ้มแป้นเล็กน้อย..

”เช่นนั้นเองสินะครับ“
”เขาต้องเติบโตแข็งแรงและวิเศษเหมือนคุณผู้หญิงแน่ๆ“

มองดูความอบอุ่นของคุณแม่ ก็พลอยมีความสุขเล็กน้อย เพราะมีนิสัยชอบเด็กด้วยละมั้ง

ก่อนจะพยักใบหน้า ”ใช่ครับ“
“สอนวิชาอาคมน่ะครับ”

+

และขณะก้าวเดินก็มิได้ใช้สายตากวาดเกลื่อนให้คนข้างๆต้องระแวง เขาทำว่าเหมือนทุกอย่างดูจะสถานกาณ์ปกติดี

แต่เพื่อไม่ให้มันเงียบจนน่าอึดอัดจึงได้สร้างบทสนาเล็กๆ
"ขออภัยหากเสียมารยาท"
"คุณผู้หญิงกำลังมีครรถ์ได้กี่เดือนแล้วหรอครับ"

"วันนี้คงจะวิเศษน่าดูที่ได้มาเดินเล่นกับเด็กๆ"

ชายหนุ่มไพ่แขนไปด้านหลังพลันส่ายศรีษะปฏิเสธถึงการกังวลของคุณผู้หญิงที่ว่าจะรบกวนหน้าที่ที่กำลังปฏิบัติ
"การปกป้องผู้คนก็นับอยู่ในหน้าที่ครับ" น้ำเสียงหนักแน่นเอ่ย

"ไม่รบกวนเลย ด้วยความยินดีครับ"
โค้งตัวลงเล็กน้อยว่าอย่างถ่อมตน ดวงตาหรี่ลงแล้วเชิญให้หญิงสาวระบุทาง

เขาจึงให้เธอเดินนำไปก่อนเล็กน้อย ขณะที่ตัวของชายผู้นี้เดินตามหลังโดยรักษาระยะห่างไม่ใกล้เกินไปและไม่ไกลเกินระยะปกป้อง
+

"ถึงจะไม่มั่นใจในประเภทของเหล่าโยไคนัก"
"แต่ผมก็คิดว่ามันอาจจะอยู่ในระดับที่เราอาจคาดไม่ถึง.."

เขาทิ้งความว่างเปล่าไว้ให้ชวนคิดก่อนที่จะเอ่ยถามประโยคที่ควรถามก่อนมาเนินนานแล้ว ขณะที่ก็พาทุกคนเดินกลับ

"แล้วพวกเรามีไปเจออะไรกันมาบ้างละ ถึงได้โผล่มาหาอาจารย์ได้"
"แต่ระหว่างนี้เรากลับกันไปพลางๆเถอะ"

"ดูจะเป็นเช่นนั้น"

นิ้วหนึ่งชี้ไปที่หุบผาสามารถทอดสายตาไปไม่กี่เมตรก็อาจก้าวไปถึงแต่เพราะไม่มีแสงไฟแม้แต่แสงจันทร์ก็คงเห็นเป็นที่มืดๆ
"วิญญาณตัวเมื่อกี้ปรากฏมาผิดที่ผิดทาง ถึงจะในป่าแต่มาแค่ตัวเดียวคงจะแปลกไปหน่อย ไม่แน่ว่ามันอาจจะหลง.."

ก้มใบหน้าลง
"หรือบางทีก็มาเพื่อปิดบังบางอย่าง"

"หากผมคาดเดา เส้นทางนี้อาจป็นทางผ่านของมัน เหล่าซากสัตว์นั้นไม่ได้ตายอย่างปกติ"
+

เขาเปลี่ยนกายมาเป็นกำลังยืนบนกิ่งไม้หนึ่ง มองดูเหล่าศิษย์ที่กำจัดโยไคได้โดยไม่ต้องเข้าไปแทรกแซง การทำงานเป็นทีมนั้นดูเข้าขาได้อย่างดี
"น่าประทับใจ"

น้ำเสียงทุ่มต่ำกล่าวชมต่อนักเรียน
พลันเอนใบหน้าไปรอบๆใช้สายตาสีขาวกวาดมองดูจากองศานี้

แล้วจึงค่อยกระโดดลงมา รองเท้าวางบนพื้นดินท่ามกลางคนทั้งคู่ใช้สายตาสอดส่องมองดูเหล่านักเรียนว่ายังปกติดีหรือเปล่าก่อนตอบรับทฤษีของหนุ่มผมขาว

+

"ไม่ต้องกังวล ไม่มีอะไรหรอกนะครับ"
"งั้นหากไม่เป็นการเสียมารยาท คุณจะเรียกรถไปที่ไหนกันละ"
เขาเอ่ยถามไถ่

"ให้ผมพาคุณไปส่งที่หมายเถอะ" เอ่ยขออีกฝ่ายไปส่งเพราะตอนนี้อยากให้อยู่ในสายตาของเขาและเห็นว่าปลอดภัยจะดีที่สุด

"ผมชื่อฮิโรโตะ ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณผู้หญิง"
"ไม่ต้องแนะนำตัวผมก็ได้แค่ไม่อยากให้ดูเป็นคนแปลกหน้าเท่านั้น"

"แค่นำผมไปแล้วเดี่ยวผมจะคุ้มครองให้ครับ"
มือผายไป

แม้จะไม่ใช่คนที่รู้จักกันมาก่อน แต่ชายผู้นี้ก็เป็นผู้ชอบการสังเกตุพฤติกรรมของมนุษย์ การเดิน และการแต่งกาย สายตาลอบมองเพียงเสี้ยว

.. ใบหน้าผันแปรตรงหน้าของหญิงราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดเหมือนกับว่ามีอะไรในใจ แต่เมื่อนั้นก็มิได้ถามเค้น ทุกคนล้วนมีเหตุผลของการกระทำอาจคงเป็นเหตุผลส่วนตัวของเธอ

ใบหน้าเรียบนิ่งพงกศรีษะขณะรับฟังที่มาที่ไป มุมปากสองข้างยกเพียงนิดเผยรอยยิ้มเป็นมิตรให้
+

"หากออกมาเวลานี้คนเดียวในช่วงเวลานี้ ค่อนข้างจะอันตราย"

"ถ้างั้นคุณจะไปที่ไหนหรือเปล่าครับให้ผมไปส่งไหม" เขาเอ่ยถามเห็นว่าร้อนลนเสียขนาดนั้น แต่ใจก็นึกว่าหญิงสาวอาจจะคิดว่าบางอย่างตามมา แต่การถามแบบนั้นคงจะตื่นตระหนกไปเปล่าๆจึงทำให้บทสนาปกติที่สุด

ในฐานะผู้ที่ได้รับให้สืบหาเบาะแสเขาเองก็ได้มีโอกาสมาตรวจสอบ ณ ที่นี่ จนกระทั้งเดินเสาะหามาจนจุดนี้ เมื่อนั้นเสียงฝีเท้าสับไวราวกำลังวิ่งหนีบางสิ่งก็พุ่งมาพร้อมกับร่างหนึ่งที่ชนเข้า

สองมือประคองหลังของหญิงสาวคนนั้นเอาไว้ไม่ให้เซ แล้วจึงผละจากอย่างไม่ล่วงเกิน

ชายชุดสูทรีบโค้งตัวใช้น้ำเสียงสุภาพเอ่ยกล่าว "ขออภัยครับ"

"คุณผู้หญิง ออกมาทำอะไรครับ"
+

@reisetsuomtk.bsky.social

ทีละนิด จนกระทั้งเข้ามาใกล้ๆ จนดังราวอยู่ข้างหูของทุกคนที่เข้ามา

เสียงร้องไห้ก็กลับกลายเป็นคำกรดด่าก้องคำรามโหยหวนและดูน่าสยดสยองน่าหวาดกลัว

ก่อนที่มีก้อนสีขาวราวดวงไฟพุ่งหาตัวของฮายาโตะ .. แต่เพราะทักษะความว่องไว จึงสามารถหลบเลี่ยงการพุ่งโฉบดังนกแร้ง แล้วกระโดดไปบนกิ่งไม้ในป่าต้นนึงได้ทัน

แต่มันไม่หยุดลง เมื่อพลาดมันก็เปลี่ยนเป้าหมายทันทีรีบบุกโจมตีหาคนที่มาด้วยกัน โคอิจิ

ขณะที่ก้าวสับไปบนพื้นหญ้า —

หากทั้งหมดวิ่งตาม ก็จะพบว่าตอนนี้เขากำลังนำเข้ามาในความทึบหนาของป่าไม้จนแสงรอบนอกเริ่มมืดมิดและไม่เห็นทาง ความเหนื่อยยากเพิ่มเป็นคูณสองเพราะทางที่วิ่งเริ่มลาดชันที่ราวกับกำลังขึ้นเนินผาภูเขา

และที่เขาสังเกตเจอจึงได้วิ่งมาที่นี้

ก็เพราะมีบางอย่างสีขาววิ่งไหวๆล่องลอยเปลี่ยนไปตามต้นไม้ทีละต้น

มันส่งเสียงร้องรำพึงสะอื้นจากที่ไกลๆ และเริ่มเข้ามาหา ทีละนิด

+

เมื่อนั้นเสียงของผู้ที่อาเจียนดังขึ้นมาแน่นอนไม่แปลกใจ แต่ที่แปลกใจน่ะคือคนผมเทาที่ไม่รู้สึกสะทกสะท้านสะมากกว่า

“ดูแลเพื่อนด้วยนะครับ”
เสียงสุภาพกล่าวกับโคอิจิ แล้วยื่นผ้าเช็ดหน้ากับโทวาริ มิคาโดะ

ก่อนที่จะเขยิบตัวไปที่ซากของพวกมันใช้ฝ่ามือสัมผัสหัวโครงกระดูกสัตว์ตรวจสอบที่วัตถุ

ก่อนที่จะหันหน้าฉับไวไปทางฝั่งหนึ่ง

แล้วรีบกระโจนกายวิ่งนำเหล่าเด็กๆไปด้วยความเร็ว

ส่งสัญญาณมือให้รีบตามมา

— ดวงตาสีขาวจดจ้องเหล่านักเรียนสองคนที่วิ่งเข้ามาในสถานที่อันตราย เมื่อนั้นสัญชาตญาณความเป็นอาจารย์ก็เริ่มเป็นห่วงขึ้นมาแม้จะดูลำบากใจนิดหน่อยที่ต้องทำภารกิจไปพร้อมดูเด็กๆ

แต่กระนั้นก็ไม่ได้ไล่ .. อย่างน้อยก็ถือว่าได้ทดสอบศักยภาพของนักเรียน

และคนทั้งคู่ก็ดูจะได้เข้ามาในบทสอบนั้น

“โคอิจิ และ โทวาริ” เสียงเข้มทวนชื่อคนทั้งสองที่เอ่ยเรียกเขาเบาๆ

เขาพยักใบหน้าแทนการตอบคำถาม
+

(เหนื่อยหน่อยนะครับ

( ปักหมุดและใบโคยังไม่มาเร็วๆนี้ แต่ขอมาลงรูปคอสตูมเซนเซย์เวลาสอนในคลาสครับ 😔❤️‍🔥 )

[ 犬の骨格 : คดีตามหาคนหาย… ]

รายละเอียดกิจกรรม :: docs.google.com/document/d/1...

ระยะเวลาอีเว้นท์ :: 2 ก.พ. เวลา 14.00 น. - 15 ก.พ. เวลา 18.00 น.
ประกาศผลบทสรุป :: ภายในวันที่ 16 ก.พ.

#OMTKSS2_INK

และเมื่อนั้นก็ได้รับข้อมูลจนได้นำพาเขาลุกตัวย่างก้าวไปที่สุสานในป่า แม้จะดูอันตราย

แต่เขาเองก็ไม่ใช่คนธรรมดา

ชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทกวาดรองเท้าหนังย่างไปบนพื้นหยาบขณะที่กลิ่นสาบของสัตว์ที่ตายกันอย่างถับถมเตะเข้าจมูกอย่างรุนแรงหากใครได้เข้ามา

และภาพตรงหน้าก็คงพูดได้ว่าไม่ปกติ โครงกระดูกของเหล่าสัตว์มากมายกองรวมกันยิ่งกว่าภูเขาเตี้ยๆ

หรือนี้เขาได้ก้าวเข้ามายังรังของมันแล้ว?

#OMTKSS2_INK
[โรลเปิดถ้ามีคนบวก]

— คำร้องเรียนกระจ่ายแผ่ข่าวสารหาผู้ช่วยเหลือถึงการหายตัวไปของหญิงสาว ในรายงานมีปรากฏการณ์สิ่งมีชีวิตคล้ายโครงกระดูกโผล่มาท่ามกลางคนพลุกพล่านเหนือความคาดหมาย

แน่นอนว่าฮายาโตะ ก็มิอาจเมินเฉยต่อเหตุการณ์นี้ได้จึงได้ออกมาทำภารกิจช่วยเหลือเฉกเช่นกัน

สิ่งแรกที่ทำก็คือการได้มาพูดคุยกับชาวเมืองถึงสถานการณ์ต่อผู้พบเห็นโดยตรง

(เครียดจะแก่เร็วนะครับ

#OMTKSS2_Roleplay
11:00|ร้านหนังสือ

เสียงดนตรีคลาสสิคหมุนวนบนเครื่องเล่นแผ่น กลิ่นหอมอ่อนให้ความสดชื่นเมื่อสูดดม แสงไฟโทนร้อนมอบความอบอุ่นเมื่อย่างก้าวขา

ร้านหนังสือสไตล์เรียบง่ายในย่านนึง

ได้มีชายผู้หนึ่งแต่งกายในชุดเสื้อโปโลสีเทาและกางเกงสแลคเข้ม กวาดผมเรียบดูสุภาพเรียบร้อย

ขณะที่ก็ยืนจดจ้องชั้นหนังสือที่ร้อยเรียงวรรณกรรม บทความไว้อย่างมากมาย

#OMTK_commuss2
" . . . "
" อ่า...ขะ ขอโทษครับ"
_____________________________________

東雲•翔平 | ชิโนโนเมะ โชเฮย์ | Year 1 | Art club

Doc in bio
Role, Co, DM OK! (o_ _)o

cr. โฮลลี่ ซามะะะ

#omtk_InAnotherLife

เคยได้ยินหรือเปล่า? เรื่องที่ว่าบุตรชายคนรองแห่งมิยาซากิคนก่อน ปลิดชีพบิดาของตนด้วยยาพิษ ฟังดูไม่สมศักดิ์ศรีเลยใช่ไหมเล่า?

จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ นั่นก็ขึ้นอยู่กับผู้ฟังจะตัดสิน แม้กระทั่งบ่าวรับใช้ของตระกูลในยุคนี้ยังตั้งคำถาม หากแต่ก็มิอาจเอ่ยออกไป

บุตรคนโตเองก็หายสาบสูญ แต่ด้วยเหตุใดกันนะ? ร่องรอยที่หลงเหลือก็มิอาจสืบเสาะ ไร้เสียงลือเสียงเล่าอ้าง—

#OMTK_commu
#OMTK_commuSS2

”เรียกฟุริก็ได้ค่ะ“

“ฉันไม่ยอมให้เมนูพิเศษประจำโรงเรียนหายไปหรอกนะคะ!”

“ถ้าชอบอาหารโรงเรียน ฉันจะให้ในราคาพิเศษเลยค่ะ“

—-

🌸彩花 • 芙麗明羽 ~ อายะกะ ฟุริมินโกะ
NPC | ศิษย์เก่า-นักศึกษามหาลัย-ผู้ช่วยแม่ครัวโรงอาหารโรงเรียน(บางครั้ง)

—-

Co,role : Dm24/7
Doc : docs.google.com/document/d/1...

(แวะมาเทสแอคยามดึกค่ะ รบกวนทุกคนช่วยหน่อยนะคับ ><)

Cr. Cos Sathita ( FB )

( ระหว่างรอตรวจยืนยันรอบเก็บตก ขอมาเทส ๆ แอคหน่อยค่า มีนักเรียนที่น่ารักเห็นเซนเซย์กันไหมเอ่ย ?🥺 )

(พึ่งเห็นว่าผ่านหมดแล้ว เทสๆ)