"แลกกับการให้ดู คุณช่วยตอบอะไรฉันหน่อยสิคะ"
"ว่าคุณคงไม่ได้ทำแบบนี้กับคนอื่นหรอกใช่มั้ยคะ? จู่ๆก็แกว่งนิ้วไปมาแล้วถามซื่อๆแบบนั้นน่ะค่ะ"
ถ้าอีกฝ่ายตอบว่าใช่เธอเองก็ไม่รู้แล้วว่าจะต้องแสดงสีหน้ายังไงดีกับคนตรงหน้าตนตอนนี้
"นั่นสิ...ตอนไหนกันนะ"
น้ำเสียงเธอฟังดูเหมือนจะตอบเล่นๆมากกว่าจะตั้งใจปิดบังอะไร หากแต่ก็ไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจนเท่าไหร่
เมื่อเห็นการกระทำคนตรงหน้ามุมปากก็ขยับยิ้ม "ตายจริง ฉันไม่ใช่คนไข้ของที่นี่นะคะ"
เธอเหลือบตามองเขาผ่านตาข้างขวาก่อนเบือนหน้าไปทางอื่น มือที่เคยเสยผมขึ้นปล่อยให้เส้นผมนั้นกลับมาปรกซีกซ้ายเหมือนเดิม
"หมดเวลาสำหรับคนขี้สงสัยแล้วล่ะค่ะ"
+
ช่างเป็นคำที่ไม่เหมาะกับเธอเสียจริง เป็นคำชมที่แทบไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำทำเอาลมหายใจเธอสะดุดไปชั่วครู่ สายตาสื่อชัดว่าสับสนไม่มากก็นัอย
"สมองคุณ..ไปกระทบกระเทือนตอนโดนซ้อมด้วย..รึไงคะ?"
แต่เอาเข้าจริงเธอดูจากการแสดงออกของอีกฝ่ายก็คิดว่าบางทีอีกฝ่ายคงจะพูดจริงและเธอควรกังวลเรื่องอื่นมากกว่า
"ก็ได้ ถือว่าแถมให้เพราะคำชมแล้วกันค่ะ...แค่อย่าควักลูกตาฉันไปก็พอ" เธอว่าเสียงเอื่อย
เธอถอดแว่นด้วยมือข้างที่ว่างก่อนใช้นิ้วเสยผมที่ปรกหน้าแหวกออก ขยับหน้าเข้าไปใกล้ให้อีกฝ่ายได้เห็นชัดเจน
รอยแผลไฟไหม้ที่กินไปเกือบครึ่งซีกซ้ายของใบหน้า ผิวหนังที่ทั้งตึงและขรุขระ ดวงตาสีซีดแตกต่างจากอีกด้านจ้องตาไม่กระพริบพร้อมเอ่ยเสียงเรียบ
"ถ้าคุณทำท่ารังเกียจล่ะก็ มือฉันจะฟาด..ไปที่แก้มคุณแน่ค่ะ"
ดวงตาใต้กรอบแว่นเบิกกว้าง ก็พอรู้ว่าอีกฝ่ายดูจะเป็นคนที่ค่อนข้างมีเอกลักษณ์ แต่ก็ไม่คิดว่าจะใจกล้าขนาดขอกันตรงๆแบบนี้
"ใจกล้า..ดีนะคะ หรือจะเรียกซื่อตรงดีล่ะ?" หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นมา ยังไงซะคนออกปากก็คือเธออีกทั้งเรื่องดวงตาก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญนัก
ได้แต่ถอนหายใจเบาๆกับความอยากรู้นี้ "คุณน่าจะรู้นะคะว่าที่ปกปิดไว้เพราะมันน่าเกลียดน่ะ แต่เอาเถอะ..คุณขอเอง"
+
"ฉันพอจะเข้าใจแล้วล่ะ..ว่าทำไมคุณถึงโดนจนน่วมขนาดนั้น"
"มีอะไร..อยากจะถามส่งท้ายมั้ยคะ?"
เธอเปิดโอกาส นานครั้งจะได้คุยที่แปลว่าคุยจริงๆ เธอจึงยอมให้เป็นพิเศษ ตราบใดที่มันเป็นคำถามที่ไม่ได้ข้ามเส้นเกินไปก็พอ
"คลินิก..ตา" เธอหลุดปากอ่านตามป้ายไป ไม่ว่าร้านไหนๆก็ล้วนแต่มีสไตล์การตกแต่งที่คล้ายกันจริงๆสินะ ที่นี่น่ะ ส่วนคำตอบของคำถามแรกครั้งนี้เองเธอก็ไม่ได้ตอบกลับ
จนมาตอนสุดท้าย แน่นอนว่าคนที่คอยหันไปมองใบหน้าของคนที่เธอกำลังพยุงอยู่ตลอดจะไม่รู้ได้จริงหรือ เธอขานรับคำขอบคุณพร้อมเสียงหัวเราะเย็นเจือจางแฝงมาท้ายประโยค
+
"นั่นสิ..กี่ปีกันนะ?"
"คงจะ สามปี? สี่ปี? นอกจากพาเด็กคนนี้มาเดินเล่นฉันก็อยู่แต่ในร้านจนไม่ได้สังเกตเลยค่ะ.." อย่างกับพวกตัดขาดสังคมไม่มีผิด
"อ่ะ นั่นใช่มั้ยคะ.."
หลังหลุดพ้นจากตรอกคดเคี้ยวได้ก็มาโผล่ออกมาจากซอยเล็กๆซอยหนึ่ง จุดหมายปลายทางอยู่ข้างหน้าไม่ไกลนัก
นับว่าโชคยังดีที่เพราะเมื่อแสงใกล้หมดคนก็บางตาม ทำให้เธอไม่ต้องโดนคนอื่นมองมาด้วยสายตาแปลกๆ
เมื่อเห็นว่าเขาหันไปโควก็หันหน้าไปมองตาม "คงไม่ใช่ว่า..เป็นพวกหนีคดี อะไรแบบนั้นหรอกนะคะ"
ประโยคฟังดูคล้ายจะล้อเล่น แต่ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเสียจนจับไม่ได้ว่าเธอจริงจังหรือแค่แหย่ด้วยอารมณ์ขันกันแน่
ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่ปล่อยเขาทิ้งไว้ที่ตรอกแคบๆนั่นเสียทีเดียว—ก็คงเรียกว่าเป็นคนไม่ได้คิดอะไรมาก
+
"เห.."
เธอส่งเสียงรับในลำคอ ขณะก้าวหลบเศษสิ่งกีดขวางตามทางอย่างชำนาญ
แม้จะลำบากกว่าหน่อยเเต่มันก็ช่วยย่นระยะเวลาไปได้เกือบครึ่ง หากอีกฝ่ายจำเส้นทางนี้ได้ต่อให้เหลือขาเดียวก็คงใช้เวลาอีกไม่กี่นาทีก็ถึงที่หมาย
"แต่แปลกดี..คุณไม่ตะโกนเรียกตำรวจหรือขอให้ใครช่วยเลยเหรอคะ"
หรือที่นี่มันจะน่ากลัวขนาดที่ไม่ยุ่งเรื่องคนอื่นเลยเหรอ..ก็ดูเป็นไปได้
เธอหยุดเท้า จัดท่าให้เขาพยุงตัวได้ถนัดขึ้น ก่อนจะออกเดินอีกครั้งโดยปล่อยให้สุนัขเป็นผู้นำเส้นทาง ลัดเลาะไปตามตรอกแคบๆ ตามที่มันเคยจำไว้
เจ้าโกลเด้นหันมามองคนแปลกหน้าที่เจ้าของมันเก็บมาด้วยสายตาไม่ไว้ใจค่อนไปทางไม่ชอบใจเสียด้วยซ้ำ
หญิงสาวไม่ได้ตอบคำถามช่วงต้นในขณะที่เธอกำลังหันไปสั่งเพื่อนสี่ขา และแม้จะพยุงอีกฝ่ายเดินไปข้างหน้า แต่ดวงตาของเธอก็ยังใช้ดวงตาข้างขวาเหลือบมองเขาอยู่เป็นระยะๆ
"แน่นอน เด็กน้อยของฉันจำทางได้เก่งน่ะค่ะ" เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“ว่าแต่ คุณไปทำอีท่าไหนมา..ถึงได้ถูกโยนทิ้งเหมือนขยะอยู่แถวนี้ล่ะคะ”
+
"คลินิกตรงนั้นฉันก็เคยเห็นอยู่..พลัดหลงมาไกลใช้ได้เลยนะคะ คุณน่ะ"
โควไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะปกปิดอะไรไว้หรือไม่ ยังไงซะที่นี่ทุกคนก็ล้วนมีแต่เรื่องจนเธอคร้านจะใส่ใจ
"จับไว้ให้ดีแล้วกัน จะได้ไม่เสี่ยงล้มคู่" เธอก้าวเข้าไปประชิดก่อนจะช่วยพยุง แม้ดูจะไปไม่รอดแต่เธอแข็งแรงกว่าที่เห็นจึงไม่มีปัญหาเท่าที่คิด
"เธอช่วยนำฉันหน่อยนะ จิฮิโระ.."
เสียงเห่าตอบกลับมาก่อนที่เสียงกระดิ่งคุ้นหูจะดังอีกครั้ง
ดวงตาเธอปิดลงพร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นแบบนั้น "ด้วยความยินดี แต่– ก่อนจะพาคุณไปส่ง ฉันคงต้องขอทราบจุดหมายก่อน"
"โรงพยาบาล..หรือบ้านคุณ?" หญิงสาวพ่นลมหายใจบางๆระหว่างคิด
หันซ้ายรีขวาก็ไม่เจอใคร ช่วงเวลาแบบนี้คนส่วนใหญ่กลับบ้านช่องไปหมดแล้ว คงไม่มีใครคิดอยากจะเสี่ยง– ถ้าไม่นับคนตรงหน้าเธอน่ะนะ
"ฉันน่าจะพอพยุงคุณได้อยู่..ล่ะมั้ง"
ตัวเธอค่อนข้างแข็งแรงเลยคิดเอาว่าคงไหว
“ถ้าการ'กลับเอง'หมายถึงการนั่งอยู่ตรงนี้จนเช้า เกรงว่าจะรบกวนคนอื่นๆก่อนน่ะสิคะ”
มือลดไปแตะที่ข้อเท้าเจ้าปัญหาในขณะที่ดวงตาก็เหลือบมองปฎิกิริยา
"ก็– ถ้าคุณยังมีแรงขนาดที่ยังใช้การปากได้..คงไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่"
"จะเล่นตัวฉันก็ไม่ว่า แต่คุณคงรู้..ว่าการอยู่ที่นี่ ตรงนี้ ตอนดึก..มันไม่น่าอภิรมย์นัก"
มุมปากยกขึ้นน้อยๆ ดวงตาใต้เลนส์ใสลดเหลือเพียงครึ่ง
"ฉันจะถามอีกครั้ง ให้ช่วยมั้ยคะ?"
นิ้วเกลี่ยรอยเลือดที่อยู่แถวดวงตาออกไป แน่นอนว่านั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไร มันแค่ทำให้เธอรู้สึกหายรำคาญตาไม่มากก็น้อยเท่านั้น
"ฉันไม่ได้มาทิ้งขยะหรอก เด็กคนนี้แค่พาฉันมา..ดูอะไรที่..ผิดแปลก? กับสถานที่ไปสักหน่อย"
ยิ่งพูดยาวก็เหมือนจะติดอ่างเล็กน้อย บ้างก็เสียงเพี้ยนคีย์ไปครึ่งเสียง
"ฉันไม่ชอบเห็นอะไรตายเท่าไหร่ มันน่าหงุดหงิด..ไปส่งมั้ยคะ?" ดวงตาสีดำที่โผล่จากเส้นผมมาข้างนึงมองสำรวจไปเรื่อย
อาจด้วยเพราะเสียงนั้นเบาเกินไปหรือไม่ก็เธอกำลังให้ความสนใจกับปัจจัยอื่นมากกว่า ทำให้คำถามนั้นถูกเธอเมินไปเสียดื้อๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงเห่าของสิ่งมีชีวิตอีกตัวเธอคงไม่ได้กลับมาสนใจร่างตรงหน้า
"อา– ยังไม่ตายสินะ สวัสดีค่ะ..คุณยังมีสติใช่มั้ยคะ"
โควใช้มืออีกข้างเสยผมของชายหนุ่มขึ้นให้เห็นหน้าชัดๆเพื่อสังเกตอาการ
"กลิ่นยังไม่เน่า...คงไม่ตายเร็วๆนี้" ที่แท้เสียงฟุดฟิดก็มาจากเธอนั่นเอง..
เสียงกระดิ่งดังเป็นจังหวะ มันหยุด กลับมาดังต่ออีกครั้ง มันดังขึ้นเรื่อยๆ..เรื่อยๆ..ใกล้เข้ามาก่อนจะหยุดลง
เป็นเจ้าสัตว์สี่ขาและมนุษย์อีกหนึ่งคน หญิงสาวปรายตามองเงียบๆก่อนจะก้มลงใช้มือเรียวหยาบกร้านเชยคางอีกคนขึ้นมา เอียงซ้ายขวาเช็คสภาพโดยไม่สนว่ามือตนจะเปื้อนรึเปล่า
"ที่นี่..แปลกขนาดที่มีคนมาตายตรงนี้ได้เลยสินะคะ.."
ระหว่างที่เธอพูดก็มีเสียงฟุดฟิดคล้ายกำลังดมอะไรบางอย่างปะปนมา
(โธ่– ใครทำอะไรคุณหมอคะเนี่ย..ขอปักไว้สักครู่ก่อนนะคะ🙂↕️)
#THK_โรลเปิด | แยกรูท
โซนทิ้งขยะในย่านที่อยู่ | โพล้เพล้
———
เกาะแห่งนี้ประหลาด
แต่คงไม่ใช่ทุกวันที่คุณจะพบชายหนุ่มท่าทางยับเยินพิงกำแพง ใบหน้าน่วม กำเดาเปื้อนจมูกทั้งเปียกปนแห้ง
เขาอยู่ตรงนั้นมาสักพักแล้ว—ไม่ขยับเขยื้อนสักนิด
คุณอาจจะคิดว่าเขาตายแล้วก็ได้?
(ฮะๆ ก็ดีนะคะ แต่โดนคนสวยชมแบบนี้ก็เขินแย่น่ะสิคะ☺️🩷)
(แค่เห็นก็อยากผันตัวเป็นแฟนคลับเลยล่ะค่ะ✨🥺)
“A girl should be like a butterfly. Pretty to see,Hard to catch”
💋 霧野 尚佳 | Kirino Naoka
💋 Model and Singer
💋 28 y/o | 171/50
💋 Role,Co all ok ✅
💌 DM Open !
Story : #Naoka_Noted
Bio : bit.ly/Naoka
#THK_Commu
📍 #THK_Commu [ชั่วคราว(?)]
"อ่าาาา พยายามได้ดีนิ"
"เอาเถอะ โลกมันไม่ได้ผิดหรอก มันแค่ไม่ได้สร้างมาให้ทุกคนมีความสุขพร้อมกันเท่านั้นเอง"
──── • ✖ • ────
仙堂 修和 | Sendou Shuuwa | NPC | Fire and Rescue Officer
31Y | ESTP 8w7
──── • ✖ • ────
➢Doc : bit.ly/4cg29RW
➢talk / co / role > DM 24/7
(ยังไงฉันก็คงแพ้คุณหนูอยู่ดีล่ะนะ ไหนๆทางนั้นก็มีสองคนขอเบิกตัวช่วยด้วยคนนะคะ..)
#THK_COMMU
“อย่าตื่นตูมไป”
“กฎแห่งกรรมช้าหรือเร็ว..อาตมาก็แค่ช่วยให้มันมาเยือนเร็วกว่าที่ควรเท่านั่นเอง..”
.
“ดวงตาของเขายังเปิดอยู่..เขาคงอยากเห็นว่าใครเป็นผู้ส่งเขาไปโลกหน้ากระมัง” *ขำ*
.
“เจ้าเหมียวนี่หรอ ชื่อมิตซึน่ะ”
“โยมเอาไปเลี้ยงมั้ย?”
_______________
願照 • 了明
กันโช เรียวเม (37) 190/80
NPC : พระโคมุโซะ
Doc : bit.ly/3FMLIAx
(ลงปักหมุดขึมๆเท่ๆไปแล้ว ขอเป่าชาคุฮาจิเป็นตังหวะสามช่าหน่อยนะโยม🙏🏻
/กาวก่อนจะไม่ได้กาวค่ะ อัดอั้น😭)
(ฉันจะรอการมาของคุณแอปเปิ้ลตัวน้อยอย่างใจจดใจจ่อเลยล่ะค่ะ☺️🤲)
(ดีใจจังค่ะ..เด็กดื้อทางร้านก็เอ็นดูนะคะ ไว้มาลองอุดหนุนที่ร้านกันได้*ขายของ–*)
(แอบเดินมาจ้องกลับได้มั้ยคะกรณีนี้–)
