بعدِ ما؟

صدای شروین می‌تونه به ضجه برسونتم.

شاید شبی کنار درخت کاج، آوای گام او شکند شب را. شاید؟

چنانچه بتونم با ماکزیمم بازدهی برگردم به کارم، همهٔ درآمدمو باید بدم تراپی یه چیز هم بذارم روش.

نمی‌دونم این که بالاخره حرف زدن ازش حالمو خراب می‌کنه چیز خوبیه یا بد.

نمی‌دونم تو فالوینگای یکی دیدم :)))

صلاح اکانت خویش خسروان دانند من چی یگم 😂

می‌شه دومین بلاکم 🤝🏻

چند شبه تا ساعت ۳-۴ کارم تموم می‌شه می‌خوام بخوابم، یعنی دقیقاً وقتی سرمو می‌ذارم رو بالش، امیرحسین شروع می‌کنه گریه کردن تو خواب. بخواب بچه. وای.

تحلیل بنده از این وضعیت اینه که تویتر تا چند وقت دیگه درست می‌شه، اینجا هم می‌شه مثل کلاب‌هوس.

Too late =)))))

می‌شه.

به به، معروف‌ترین ایرانی ساکن عراق هم که اینجا ست.

بی‌شرف یه روز واسه شیت و ماکت وقت داده می‌خواد عرض رمپم هم بیشتر از یه متر باشه. همینه که هست. نفر دوم هفتاد متر دنده عقب بگیره تا نفر اول از رمپ خارج شه. یا با هم روبوسی کنن. مشکل من نیست.

ادبیاتم به تبعیت از وضع روانم خیلی بد شده. شایستهٔ یک دوشیزهٔ جوان نیست.

هه هه، اولین نفرو تو بلواسکای بلاک کردم.

نتیجهٔ کیرم به طاقی دیوار گذاشتن این می‌شه که عرض کانسپت‌استورم پنج متره. خودکرده را تدبیر نیست.

عالی شد. تا سه‌شنبه صبح باید سه متر مربع نقاشی فاکینگ دستی تحویل بدم.

ینی این طوری بگم، کاری که باید تو پنج ماه جمع می‌شد و یک ماه سر فقط ارائهٔ نهایی و گرافیکش کار می‌شد ددلاینش فردا ظهره. حالا من کجای کارم؟ اونجایی که کاغذ پوستی‌هایی که روشون برای اولین و یحتمل آخرین بار کرکسیون کردم رو تو راه گم کردم. بله.

چون بلواسکای به احتمال خیلی قوی به زباله‌دان تاریخ خواهد پیوست جای خوبیه برای این که بگم حالم چنان کثافته که نه گریه جوابه، نه غر، نه ضجه، نه خواب، هیچی. استیصال مطلق.

ای بابا

وای یا الله چقد هم که کیریه. شکل پارلره.

اینجا نهمین پستوییه که می‌تونم توش بنویسم.