#BIDTheStage #LL_post
🐾: ‘สเตจสุดท้าย‘เป็นคำพูดที่น่าใจหาย
แต่ว่าผมก็ดีใจมากๆที่ได้เลือกเพลงนี้ และได้ร่วมทีมกับ STARGAZERS ทุกคน
หวังว่าพวกเราจะทำให้ Torcher สนุกและยิ้มไปกับโชว์ของพวกเรา
หวังว่าสเตจนี้จะอยู่ในใจของทุกคน แค่ช่วงเวลาเล็กๆก็ยังดี
Remember us, ok?
And don’t forget to vote!! ㅎㅎㅎ
(Cr. TheeR)
“อื๋อ?”
ไม่รู้ทำไม ความคิดแรกที่ออกมาจากปากเขากลับกลายเป็นว่า
“..ที่รายการไม่มีไฟสำรองหรอกหรอ?”
เลียมไม่ได้กลัวความมืดเสียด้วย กลับสงสัยมากกว่าว่าทำไมรายการที่ดูจะทุนหนาขนาดนี้แต่กลับดันไม่มีไฟสำรองฉุกเฉินซะงั้น แล้วแบบนี้อุปกรณ์กล้องอะไรจะดับไปหมดเลยไหม?
“At this time?” ทวนคำขณะที่เบิกคิ้วขึ้นน้อยๆ
ก่อนจะหันไปมองเวลาบนนาฬิกาผนัง
”…9PM you mean? Are we on a strict diet though” ทำมือ air quote ตอนพูดเรื่อง strict diet
“But to be honest I’m feeling a bit peckish too. Maybe let’s go raid through Deahoon’s stash again?” นำเสนอคลังขนมของรูมเมทขึ้นมาหน้าตาเฉย
“Pff-“ เลียมรีบยกกำปั้นขึ้นบังริมฝีปากแกล้งกระแอมไอกลบเกลื่อน
จะหัวเราะเยอะเพื่อนออกไลฟ์ไม่ได้ๆๆๆ
ลุกขึ้นจากที่นั่งไปนั่งยองๆอยู่ข้างตัวคนที่นอนตาย(?)อยู่ มือเขย่าๆใหล่ดู
“Still alive?”
ถึงอย่างนั้นก็ยังอดพูดในมุมที่กล้องไม่เห็นไปด้วยว่า
”Got your just desserts, huh?”
“นั่นน่ะสิ ถ้าอย่างนั้นก็ แค่บันไดเตี้ยๆสามสี่ขั้นก็พอมั้ง”
เลียมไม่ค่อยกังวลเรื่องที่ชานยอนหรือแซฮาวาดกันวุ่นวายเท่าไหร่ เพราะยังไงในฐานะทีมลีดเดอร์เขาก็มักจะรับบทเป็นตัวหลักในการพูดคุยกับทีมงานอยู่แล้ว แล้วก็มีที่คอยจดโน๊ตไอเดียที่พูดคุยกันใส่สมุดอยู่แล้วด้วย
อันที่จริงถึงเลียมจะไม่ได้มีความสามารถด้านศิลปะมาก แต่อย่างตอนสเตจแรกทีมลุคแอทเอง สุดท้ายก็เป็นเขาที่วาดภาพเป็นบรีฟให้กับทีมงาน
“Och!!!” ถูกระเบิดมลพิษทางเสียงเข้าไปไม่ทันตั้งตัว เลียมยกมือขึ้นป้องหูตัวเองแทบไม่ทัน เรียกได้ว่านั่งวิ้งไปเลยเต็มๆ
พอรู้สึกตัวได้ ก็รีบขอโทษขอโพยแฟนๆที่กำลังดูไลฟ์กันอยู่ที่ประสบชะตากรรมเดียวกันไปด้วยในทันที
“เมื่อกี๊นี้เสียงดังขอโทษด้วยนะครับ ทุกคนเป็นอะไรไหม? ผมขอเวลานิดนึงนะ” ว่าพลางกดปิดไมค์ไลฟ์ตัวเองเอาไว้ ก่อนจะหันไปกึ่งตะโกนกึ่งกระซิบใส่รูมเมท
“Watch the volume!!”
((นี่คืออะไร บอมแบบใหม่ที่ระเบิดกันจริงๆหรอ 555555555555555555554544))
“สเตจกว้างพอตัวอยู่ ชั้นว่าแค่นี้ยังไม่ต้องกลัวรกหรอกมั้ง ขอผ้าแบบที่โปร่งๆหน่อยแบบที่ยังเห็นทะลุได้ แบบนี้ก็จะยังเห็นภาพที่ฉายบนจอ LED ข้างหลังอยู่ด้วย” จดไอเดีย
“จะว่าไปแล้ว มีใครเคยบอกว่าอยากได้บันไดด้วยรึเปล่านะ?”
“ถ้าลองดีไซน์ choreography ให้กระโดดลงมาเหมือนบินก็เท่ห์ไม่เลว“
”แต่ต้องระวังพลาดบาดเจ็บกันแทน..“ มือกุมคางครุ่นคิด
@bidleechanyeol.bsky.social
เห็นคำถามที่ถูกพิมพ์ออกมาในช่องแชทแล้วก็หลุดหัวเราะพรืด
แต่ก็ เป็นปฎิกริยาตอบรับที่สมกับเป็นอีกฝ่ายแล้วล่ะนะ
"ฮะๆๆๆ นั่นน่ะสิ"
"หรือไม่ก็ ลูกเป็ดทุกตัวจริงๆแล้วอาจจะเป็นหงส์มาโดยตลอดก็ได้"
ความคิดออกไปในแนวทางเดียวกันสมกับที่เคยได้ฉายาเป็นแฝดหมาๆ(?)กันมาก่อน ถึงจะต่างที่ห่างไกลกันไปหน่อยแต่ก็ยังคุยกันรู้เรื่องแหละน่า
(อ่านให้จบก่อนซี่ ผมออกจะหวังดี(?)🤣)
เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์(?)ไปแล้ว
หลังจากนั้นแล้วเลียมก็กลับไปสลับสุ่มอ่านความเห็นของคอมเม้นบางคนสลับกับตอบคำถาม บางคนก็เป็นคำตอบเรียบง่ายอย่างเรื่องอาหาร เป็นรื่องชวนซึ้ง หรือกระทั่งติดตลกก็ยังมี
ระหว่างนั้นเองก็มีคอมเม้นก่อกวนผุดมาบ้าง ทว่าเด็กหนุ่มก็เมินไปได้อย่างเริ่มชินตาแล้ว
ถึงแม้ว่าบนหน้าจอจะเต็มไปด้วยคอมเม้นของแฟนคลับหลายต่อหลายคน แต่สายตาของเขาก็ไม่พลาดข้อความจากเพื่อนของตนไป
“นั่นสิเนอะ แค่ได้เห็นภาพของคนที่สำคัญกับเรายิ้มและมีความสุขกันก็ทำให้สุขใจแล้ว” เอ่ยทวนแล้วก็ยิ้มจนตาหยี
ที่เขาเคยพูดไว้ไม่ผิดเลยจริงๆว่าเพื่อนๆทุกคนจากรายการนี้นั้นน่ารักกันมาก ดูขนาดถึงเป็นความคิดก็ยังชวนอุ่นใจขนาดนี้ ถึงอีกฝ่ายอาจจะไม่ใช่ห้องเจ แต่พวกเขาก็ยอมรับ+
(55555555555555555555553648455
😘😘)
ถึงเริ่มแรกจะเหมือนแกล้งแซวกันตอนที่ใส่ชื่อของอดีตรูมเมทเข้าไปแทนชื่อของตัวละครตัวเอก แต่แท้ที่จริงแล้ว เรื่องที่เลือกมานั้น ก็เหมือนจะแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่อยากสื่อให้ถึงอีกฝ่าย
"เขาออกไปตั้งใจใช้ชีวิตในโลกภายนอก ด้วยความมุ่งมั่น พยายามและอดทน จนเมื่อเวลามาถึง รันซอก็ได้เติบโตขึ้น กลายเป็นหงส์ที่แสนสวย แล้วก็ออกโบยบินไปด้วยกันกับฝูงหงส์ที่กลายเป็นเพื่อนๆกัน"
"รันซอค้นพบว่าไม่ใช่ตัวเองที่แปลกแยกมาโดยตลอด ท้ายที่สุด ความสวยงามซ่อนอยู่ในตัวเขามาเสมอ แค่รอเวลาที่โลกจะได้ค้นพบมันก็เท่านั้น"
"คิดว่ายังไงบ้าง ทุกคนชอบนิทานเรื่องนี้ไหมครับ?" +
Liam006: "เอ๋~ แต่เรื่องอลิสไม่เห็นไม่อยู่ในเล่มนี้เลยนะครับ" แสร้งทำเป็นผลิกหน้าดูแล้วก็ส่ายหัวให้กับกล้อง ก่อนจะเปิดไปที่หน้าหนึ่ง แล้วก็ยิ้มออกมา
"เจอแต่เรื่องลูกเป็ดขี้เหร่"
ไม่ปล่อยให้คนสงสัยกันนาน เขาก็เริ่มเล่าออกมา
"กาลครั้งหนึ่ง ใน Burn ID ฟาร์ม มีลูกเป็ดขี้เหร่ตัวหนึ่ง ชื่อว่ารันซอ"
"รันซอแตกต่างจากลูกเป็ดคนอื่นๆ และเขาก็รู้สึกไม่เป็นที่ต้อนรับ เขาก็เลยหนีออกไปจากฟาร์ม" +
Liam006: "สวัสดีครับ 'คุณบ๊อกแบ๊ก' ยินดีต้อนรับสู่ไลฟ์!" เอ่ยทักทายขณะที่จงใจเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายเป็นชื่อเล่นผิดๆแทนการกวนกันกลับไป
ช่องแชทเองก็เต็มไปด้วยข้อความของแฟนคลับที่ฝลัดคำว่า 'ซอรันนี่นา' 'แฝด' 'หมาเรียกกันเอง' ขึ้นมาทำให้เขาหลุดเสียงหัวเราะพรืด
"อยากฟังเรื่องอะไรไหม เดี๋ยวจะตั้งใจอ่านให้ฟังเป็นพิเศษเลยล่ะ" ว่าพลาวิงค์ให้กล้องด้วย ท่าทางแบบนี้ ต้องตั้งใจแกล้งอะไรแน่ๆ
อันที่จริงจะเรียกว่าอ่านนิทานให้ฟังก็คงไม่ถึงขนาดนั้น ออกจะสลับปะปนไปด้วยความคิดเห็นส่วนตัวของเด็กหนุ่มกับเนื้อเรื่องมากว่า มีบางครั้งที่เขาทำเสียงต่ำสูงเป็นเสียงของตัวละครตามคำเรียกร้องในช่องคอมเม้น แต่ทำได้ไม่นานก็หลุดเสียงหัวเราะออกมา
ออกจะเป็นไลฟ์ที่สบายๆชวนผ่อนคลาย เหมาะฟังเพลินๆไปขณะที่ทำงานไปด้วยไม่น้อย
"แล้วทุกคนล่ะครับ ถ้าจุดไม้ขีดไฟขึ้นมา คิดว่าจะเห็นภาพอะไรงั้นหรอ?"
เห็นชื่อไอดีที่คุ้ยเคยปรากฎขึ้นมาบนหน้าจอ รอยยิ้มของเด็กหนุ่มก็ขยับกว้างขึ้น
แต่เพราะว่าอีกฝ่ายไม่ได้พิมข้อความอะไร และตัวเลียมเองก็เข้าใจว่าโดฮุนนั้นคงไม่อยากดึงดูดความสนใจไปที่ตนเองในตอนนี้ ตัวเขาเองจึงแค่รับกำลังใจอย่างเงียบๆนั้นเอาไว้ขณะที่พยายามต่อไปอย่างเต็มที่ในการไลฟ์
ดูเหมือนว่าหนังสือที่เขาเตรียมมาจะเป็นนิทานของ Hans Andersen สุดคลาสสิกนั่นเอง +
((Cr.Darft Flower
ใช่ นี่คือรีโพสใหม่ เพิ่งเห็นว่ารอบแรกติดแท็กผิด🤣🤣))
#LL_Live
[8 Mar]
🐾: “안녕하세요!”
โบกมือทักทายกล้อง ดูเหมือนว่าคราวนี้ จะมาตั้งไลฟ์อยู่ที่ห้องนั่งเล่น ดูได้จากแบคกราวและbean bag หน้าตาคุ้นเคยที่เขานั่งพิงอยู่ แถมรอบนี้ ดูจะมี ‘พร๊อบ’ มาด้วยไม่น้อย อย่างเช่นแว่นตากรอบดำที่สวมอยู่บนใบหน้า
“จากตอบรับสเตจที่แล้ว ทุกคนดูจะชอบเรื่องแนว fairy tales กันมาก”
“วันนี้ผมก็เลยจะมาอ่านนิทานให้ทุกคนฟัง“
“รีเควสกันได้เลยนะครับ!!”
“อุ๊บ-” ได้ยินคำว่าเสานอนเลียมก็เกือบเผลอหัวเราะออกมา เด็กหนุ่มยกกำปั้นขึ้นบังริมฝีปากตัวเอง ลอบกระแอมไอแล้วก็ทวนไอเดียของทุกคนที่จดเอาไว้
“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ พร๊อบบนสเตจก็มี เสาสีขาว แล้วก็หมอกดรายไอซ์สินะ“
”ชั้นว่าก็เป็นไอเดียที่ดีเลยนะ ไม่มากไม่น้อยเกินไป nice!” ว่าพลางชูนิ้วโป้งให้คนออกไอเดียด้วย
”จะลองเติม ผ้าสีขาวห้อยๆด้วยไหม?“
@bidleechanyeol.bsky.social
#BIDTheStage
1 Mar, Unknown time
ในดวงตาสีฟ้าที่เย็นเยียบนั้น สะท้อนภาพของจอที่ฉายกระดานคะแนนตำแหน่งของเทรนนีทุกคนในรายการอยู่
สเตจเนมของใครคนหนึ่งยังอยู่บนนั้น ในตำแหน่งที่สูงที่สุด หลังตัวเลขตัวหนึ่ง
…
เลียมถูกทีมงานแยกตัวออกไปพูดคุยเป็นการส่วนตัวในวันนี้
(อ่าน “The Undeserving Number 1” ต่อได้ที่
docs.google.com/document/d/1...)
“I Love you all!!!”
“และขอบคุณเหล่า Torcher ทุกๆคนที่คอยมอบความเข้มแข็งและเป็นกำลังใจให้พวกเราเสมอมา”
แน่นอนว่าส่งอาเกโยให้กล้องทีหนึ่งไปตามระเบียบ จากนั้นก็โค้งตัวลงต่ำ
“ช่วยติดตามเชียร์ให้พวกต่อไปในทีมสเตจครั้งสุดท้ายนี้กันด้วยนะครับ! 감사합니다!!”
“ผมรู้สึกขอบคุณ แล้วก็ซาบซึ้งใจกับเสียงเชียร์และการสนับสนุนของทุกๆคนที่ผ่านมา”
“สำหรับเพื่อนร่วมทีมที่ยอดเยี่ยมของผมทุกๆคน และรูมเมทที่ยอดเยี่ยมที่สุด ขอบคุณที่เชื่อมั่นในตัวผม ขอบคุณที่ให้โอกาศผมได้ shine ในฐานะเซ็นเตอร์ของสเตจที่สาม ขอบคุณที่คอยสนับสนุนกันและกันตลอดมา” โบกมือน้อยๆไปทางห้องเจ
“ทุกคนต่างก็ซ้อมกันหนักมาก เพื่อสร้างความฝันของพวกเราให้เป็นความจริงขึ้นมา“ +
#LL_Post
[วิดีโอจาก BID EP 4 ถูกตัดโพสลง]
“Thank you.. so, so much.” เด็กหนุ่มยังคงยิ้มให้กับกล้องเหมือนอย่างทุกครั้ง ทว่าครานี้ เหมือนในแววตาจะแฝงไปด้วยอะไรบางอย่าง
“การที่ได้ยืนอยู่ในตำแหน่งนี้มาตลอดจนเป็นครั้งที่สามแล้ว พร้อมกับรางวัล MVP เดี่ยวด้วย ผมคิดว่า.. บางทีสำหรับตัวผมเอง ก็เพิ่งจะรู้สึกตัวขึ้นมาตอนนี้ ว่า this is ‘real’”
+
(Cr. BellamyPK)
bsky.app/profile/bid-...
bsky.app/profile/bid-...
[LL_Post]
HatTrick_:Today is my birthday! Hahaha wishing me good luck please! Anyone?
(น่ารักมาก ไม่มีที่จะอยู่แล้ว 😭💞💞)
