[NPC] ยาคุชิจิ คุโรเอะ | 薬師寺 黒江 #UMN_Commu

ชายเจ้าของร้านยื่นถุงที่มีหนังสือส่งให้กับลูกค้าที่มาใช้บริการพร้อมรอยยิ้ม

“นี่ครับสินค้า ขอบคุณที่ใช้บริการ”

คุโรเอะสองขาโค้งกายเล็กน้อย ส่วนเจ้าแมวมองคุณลูกค้าตาใส คล้ายกำลังส่งลาและอวยชัยให้คนที่เลี้ยงขนมมันในวันนี้มีความสุข

"โอยะ" เขาอุทาน

คุโรเอะทำสีหน้าแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มตาสระอิ เขารับจำนวนเงินนั้นมาก่อนจะหันไปหาคุโรเอะนี่จังใกล้ตัว

“นี่จัง เขาให้ทิปแหนะ”

เจ้าแมวสีดำสนิทหาวหวอดไม่รู้ประสีประสาว่าความออเซาะของตัวเองได้รับการตอบแทนเป็นจำนวนเงินเพียงพอกับขนมแมวเลียแล้วเรียบร้อย

“ง้าวว”
แล้วมันก็ร้องไปอีกหนึ่งที

+

(แอคทีพกันครับ ผมเหงา55555555)

(สุขสันต์วันเกิดครับคุณฮาซามะ มีความสุขเยอะๆนะครับ)

“ขอบคุณสำหรับดอกเบญจมาศนะ“
”ทำไมถึงชอบดอกเบญจมาศน่ะรึ?“

”ความลับน่ะ“

(วันนี้เป็นวันเกิดคิคุจิซังแบบเรียลไทม์ครับ เข้าใกล้วัยเลขหกไปอีกหนึ่งปีแล้วล่ะ)

หมวดหนังสือฮาวทูต่างๆจะถูกจัดอยู่หมวดหนังสือสำหรับแม่บ้าน เพราะมีแม่บ้านหลายคนมาเฝ้ารอหนังสือเทคนิคทำอาหารและขนมอยู่กลุ่มหนึ่ง ข้างๆเชลฟ์หนังสือสอนทำอาหารก็เป็นเทคนิคการถักไหมพรมที่แม่บ้านชื่นชอบ

"ทางนี้ๆ"
เขาโบกมือเรียก

"อ้าว สุงิโมโตะคุงนี่นา"
เขาเก็บหนังสือเข้าชั้นอยู่พอเห็นเจ้าของดวงมรกตสีสวยที่เขาชื่นชมมาหลายครั้งก็ยิ้มกว้าง เขารีบจัดแจงหนังสือเข้าชั้นก่อนจะเดินมาหา

"หนังสือสอนทำอาหารเหรอ มีอยู่แล้วล่ะ อยากได้หมวดไหนเป็นพิเศษมั้ย"
เขาเอ่ยถาม มือเกี่ยวเปียตัวเองไปด้วย

"ตามมาทางนี้สิ พวกหนังสือสำหรับแม่บ้านอยู่ทางนี้น่ะ"
ว่าแล้วเขาจึงผายมือเชิญอีกฝ่ายให้ตามมา

สำหรับร้านของคุโรเอะแล้ว

+

มันลุกขึ้นมา เอาหัวโหม่งมือของคุณครู ส่งเสียง prrr...prrr.... ออกมาเป็นจังหวะ คล้ายดักไม่ให้ลูกค้าออกจากร้านไวเกินไป

"นี่จัง อย่าเป็นโจรมุมตึกสิ ขึ้นมานี่มา มิ้วมิ้ว"
พอทำเสียงมิ้วมิ้ว แมวขนฟูก็โดดขึ้นมาบนเคาท์เตอร์ เอาพวงหางสีดำปัดป่ายไปตามใบหน้าคุโรเอะแล้วจบที่นั่งอยู่บนเคาท์เตอร์ ดวงตาสีเหลืองอมเขียวมองหน้าลูกค้าของตนเอง

"ทั้งหมด xxx เยนครับ"
เขาแจ้งราคา

"ชื่อคุโรเอะครับ"

เขาตอบเสียงใส ระหว่างที่เจ้าแมวตัวอ้วนนอนยืดตัวสุดจนกลายเป็นปลิงทะเลตัวยาวๆ ก่อนจะบิดตัวกลับมาทำหน้ามีความสุข
"ชื่อเดียวกับผมเลย"

"แต่เขามีคำสร้อยพ่วงมานิดนึง ที่บ้านเรียกเขาว่าคุโรเอะนี่จังน่ะ"

แล้วคุโรเอะมนุษย์หันมาหัวเราะเบาๆ ดวงตาสีดำสนิทหยีลงจนกลายเป็นสระอิ เขาคิดเงินและแพ็คสินค้าให้ลูกค้าคนสำคัญของเขาเรียบร้อยแล้ว

ส่วนเจ้าแมวยังคงออเซาะ

+

โยชิโอกะ มาโกโตะ ยอดตำรวจนักเสนอตั้งชมรมให้ประชาชน!

(ผมเห็นด้วยครับ เดี๋ยวผมต่อแถวข้ามด้วย)
(อยากเล่นชมรมด้วยอ่าาาาาาาาา เด็กๆ คุณอาก็อยากเล่นชมรมเหมือนกานนนนนนนนน)

ก่อนจะผายมือเชิญอีกฝ่ายมายังเคาท์เตอร์

เขาเดินมายังเคาท์เตอร์ก่อน กดเครื่องอยู่สองสามครั้งก็สแกนบาร์โค้ดและจัดแจงหนังสือเข้าถุงกระดาษที่มีโลโก้ร้านแปะอยู่

ระหว่างที่คุโรเอะที่เป็นมนุษย์กำลังทำงาน คุโรเอะนี่จังที่เป็นแมวก็ต้อนรับขับสู้ลูกค้าในร้านอย่างดี มันขยับกายตัวเองตรงไปหาคุณครูศิลปะ เอาตัวถูกับข้อเท้าก่อนจะล้มลงนอนโชว์พุง

"แง้ววววววว"
มันเรียกร้องความสนใจ

"บอกความลับผมแบบนี้ เวลาผมออกไปชมจันทร์ ผมคงเผลอมองตามหาคุณกลางทะเลแน่เลย"

เขาพูดติดตลก รับหนังสือในมืออีกฝ่ายขึ้นมา

อ้อ นั่นสินะ .. วรรณกรรมเก่าเกี่ยวกับนางเงือกไม่ได้มีแค่ในญี่ปุ่นอย่างเดียวนี่นะ ถึงมันจะเป็นเรื่องที่ถูกยกมาเปรียบเทียบกับเรื่องอมตนิรันดร์กาลอย่าง the little mermaidอยู่บ่อยๆ

"ตาถึงนะครับ"
เขายกหนังสือมาโบกเบาๆ

+

#UMN_Club
#UMN_CookingClub 🍱

"ไม่ว่าคุณจะชอบทานหรือชอบทำอาหาร ชมรมคหกรรมจะมอบพื้นที่ให้คุณได้สนุกสนานไปกับของกินมากมายเองครับ !"

"ถึงจะยังตัดสินใจไม่ได้ก็ลองมาชิมข้าวปั้นฝีมือพวกเราก่อนได้นะ"

➤ 「สุ่มรับข้าวปั้นจากสมาชิกชมรม 🍙 」
th.shindanmaker.com/1255244
―――――
「ชมรมคหกรรม」
docs.google.com/document/d/1...

#UMN_Club
#UMN_Miryoku

หากคิดว่าตัวเองเป็นดวงดาวที่มัวหมอง✨
หากคิดว่าตัวเองเป็นดวงดาวที่ยังไม่เจิดจรัส✨

— เพียงก้าวเข้ามา ที่แห่งนี้จะโอบอุ้มและขัดเกลาให้ประกายของเธอส่องสว่างอีกครั้ง

แสงของเธองดงามเกินกว่าจะปล่อยให้ดับสิ้น

˗ˏˋ ★ ชมรมบริหารเสน่ห์ ★ ˎˊ˗

✨ขอแค่คุณกล้ามา เรายินดีต้อนรับ—แสงสว่างดวงน้อนๆของพวกเรา ✨
ข้อมูลชมรม : shorturl.asia/aiQrE

เขาเอ่ยถาม เผื่อว่าจะมีอะไรที่เขาพอจะช่วยแนะนำได้

ระหว่างนั้นก็สำรวจคนข้างกายไปด้วย จากการคาดคะเนคงเป็นคนหัวศิลป์ไม่แพ้เขาจากการที่เปรียบเปรยตัวตนเป็น 'สี'

เรือนผมและดวงตาสีน้ำเงินอ่อนโยน เฉดสีเดียวกับดอกยาการุมาจิคุ(矢車菊)...ผสมกับทรงผมแล้ว ลูกค้าของเขาคนนี้คล้ายแมงกะพรุนดวงจันทร์ก็ไม่ปาน

"สีของคุณลูกค้า ..เหมือนสีของแมงกะพรุนที่เคลือบสีของแสงจันทร์เลยนะครับ"

"ผมอาจจะเหมือนผลอะโวคาโด้ก็ได้ ข้างนอกสีดำ ผ่าเข้าไปสีเขียวน่ะ"

เขาแซวอีกฝ่ายที่กำลังมอบ [สี] ให้กับเขา

เป็นความจริงที่ตัวเขาเหมือนก้อนสีดำเดินได้ ยิ่งเมื่อไหร่ที่เขาไปไหนมาไหนกับแมวที่เลี้ยง ก็เหมือนแมวสีดำตัวโตสองตัว แค่ตัวนึงเดินสองขา อีกตัวเดินสี่ขา ทว่าเขาจะคล้ายจักรวาลหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่ง

"เล่มนี้นะครับ"
เขายิ้มให้คนข้างกาย

"สนใจเล่มไหนหรือแบบไหนอีกมั้ยครับ"
+

(ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันครับ!! ไว้โอกาสหน้าผมมีโอกาสไปลองยิงปืนจะไปทันทีเลยครับ)

"ครับผม ขอให้เดินทางปลอดภัยนะครับ"
เขาอวยพรถึงการเดินทางที่ใกล้เข้ามาของฮาซามะ หันมองเวลาก็เห็นว่าเย็นย่ำใกล้เวลาทานอาหารแล้วจริงๆ

"คุณแม่คงเตรียมสำรับใกล้เสร็จแล้วล่ะครับ อีกเดี๋ยวผมก็ปิดร้านแล้ว"
"ถือว่าคุณฮาซามะเป็นลูกค้าคนสุดท้ายพอดีเลย"

เขาหัวเราะ ก่อนจะโค้งให้ลูกค้าตามมารยาท

"ขอบคุณที่ใช้บริการ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ"

แล้ววันนี้ร้านหนังสือของคุโรเอะก็ปิดทำการ

🌸 #UMN_Commu

"ร้านอุมิฮานะ ยินดีต้อนรับครับ"
"ลูกค้าอยากมอบดอกไม้แบบไหนให้คนพิเศษงั้นเหรอครับ ?"
"ทุกคนสวยงามดั่งดอกไม้ไม่ว่าจะเพศไหนก็ตามครับ"

海英 貌留 • Umihana Kaoru| 25y | ร้านขายดอกไม้ย่านมิโดริ🌸 | NPC

Doc : shorturl.asia/Sepq3

(โรล/โค/เวิ่น ทักDMได้เลยนะคะ)
(ลงโพสใหม่ตะกี้แท็กไม่ติด😭)

แล้วเขาจึงหยิบอีกเล่มขึ้นมา หน้าปกถูกเขียนชื่อ เปลือกหอยจากนางเงือก วรรณกรรมเยาวชนเล่มบางเบาดูอ่านง่าย

"เล่มนี้เลยจะสอดรับกับแนวคิดของผมน่ะครับ ดำเนินเรื่องเรียบง่าย แต่มีความหมายเชิงสัญญะ"

"ถ้าคุณอ่านอาจจะได้ความคิดต่างไปก็ได้นะ"

"เป็นสิ่งแตกต่างจากผู้คนอื่น เป็นตัวตนของแต่ละคน หรืออาจเป็นคำจำกัดความของสิ่งนามธรรมบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความอมตะ ความสวยงาม หรือความรู้สึกแปลกแยก"

"ที่ผ่านๆมาเราแค่ถูกสวมภาพด้วยตำนานเดียวกันเท่านั้น ไม่สิ กระทั่งภาพตำนานก็ยังต่างกันเลย เหมือนภาพของญี่ปุ่นกับตะวันตกนี่ไง"

+

"นางเงือกสำหรับผม..." เขานึก มองไปยังใบหน้าของลูกค้าข้างกาย สำรวจใบหน้าและเรือนผมสีสว่างไปด้วยราวกับจะจดจำรายละเอียดไว้ระหว่างใช้ความคิด ก่อนจะหัวเราะในลำคอขึ้นมา

"ถ้าผมบอกว่า สำหรับผมแล้ว ผมในตอนนี้เป็นนางเงือกล่ะครับ?"
เขาถาม ก่อนจะเว้นช่วงเสียงแล้วอธิบายต่อ

"ที่ผมจะพูดคือ- สำหรับผมแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคุณหรือผม เราก็ต่างเป็นนางเงือกครับ"

+

"ตามประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น นางเงือกเป็นมนุษย์แค่ส่วนหัวแล้วลงมาตัวยาวเหมือนปลาリュウグウノツカイ(Ryugunotsukai)"
เขาว่า เปิดหนังสือสำหรับเด็กไปยังหน้าสาระหน้ารู้ที่ปรากฏภาพวาดของนางเงือกในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น

"นางเงือกเพิ่งมีรูปร่างน่ารักขึ้นมาก็ตอนที่อิทธิพลตะวันตกเข้ามานี่เอง" แล้วเขาก็พลิกหน้าปกให้คนตรงหน้ารับชม มันเป็นภาพวาดสำหรับเด็กเขียนบนหน้าปกว่า 'เทียนสีแดงของนางเงือก'

+

"แม้วววว"
แมวที่ไม่รู้ว่ามนุษย์ตรงหน้าไม่ชอบใจยังคงถูไถกับขากางเกง ซ้ำยังนอนล้มแหมะโชว์พุงดำเมี่ยมให้เห็น มองไกลๆเหมือนหนอนบุ้งโดนดีดตกจากต้นไม้แล้วหงายท้องดิ้นไปดิ้นมา

"ไม่ทุกตัว แต่นี่จังชอบเป็นพิเศษกว่าตัวอื่นนิดหน่อยครับ"
เขาเรียกแมวว่า 'นี่จัง' เพราะเจ้าเหมียวตัวนี้ชื่อเหมือนเขา ครั้นจะเรียกอีกฝ่ายว่าคุโรเอะทั้งที่ตัวเองชื่อคุโรเอะเหมือนกันก็คงคันๆปาก

"ดูมันจะชอบคุณนะ"

คุโรเอะจัดแจงสแกนบาร์โค้ดแล้วจึงนำหนังสือใส่ถุงกระดาษพร้อมที่คั่นหนังสือใส่ในถุง

พลันเจ้าแมวตัวอ้วนกลมชื่อเดียวกับเจ้าของร้านเดินอุ้ยอ้ายหาลูกค้า เอาร่างกายไถกับแข้งขาของผู้สนับสนุนค่าอาหารแมวมื้อถัดๆไปของมันราวกับกำลังเอาอกเอาใจ

“ทั้งหมด xxxเยนครับผม”
เขาว่า

เขาดูท่าใส่แว่นสมวัยของคนตรงหน้าแล้วก็ยิ้มกว้าง เห็นภาพซ้อนอีกฝ่ายกับคุณพ่อตนเองขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แม้คุณฮาซามะในสายตาของคุโรเอะจะดูเป็นคนขึงขังและหัวเก่าในบางเรื่องแต่ก็ต้องยอมรับว่าท่าทีของเขาน่าเคารพนับถือเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง

“โอเค รับทราบ”
เขาหัวเราะเบาๆ รวบหนังสือสามเล่มแล้วผายมือเชิญที่เคาท์เตอร์บาร์บริเวณหน้าร้าน

+

"แต่พอเป็นผู้ใหญ่แล้วมาอ่านซ้ำ ก็จะได้แง่มุมต่างกันไป ซึ่งแล้วแต่จะตีความตามช่วงวัยกับวุฒิภาวะ"

เขาหยิบอีกเล่มขึ้นมาทับ ปกเป็นรูปเด็กผู้หญิงโทนสีท้องฟ้ากลางคืน

"ส่วนอีกเล่ม จะหม่นหมองลงมาหน่อย เป็นเรื่องเด็กหญิงอีดะน่ะครับ เกี่ยวกับช่วงสงครามโลก"

สุดท้ายก็เอื้อมไปหยิบวรรณกรรมสำหรับเยาวชนมาสามเรื่อง ภาพปกเป็นรูปเด็กน่ารักคล้ายภาพวาดของเด็ก

"ผมไม่มั่นใจว่าคุณฮาซามะเคยอ่านซีรี่ย์ 'สมุดพก' รึยังนะครับ"
เขาหยิบสองเล่มมาเทียบกัน เล่มหนึ่งเขียนว่า สมุดพกของแม่ อีกเล่มเขียนสมุดพกของคุณครู ทั้งสองเล่มเขียนโดยนักเขียนคนเดียวกันชื่อว่า มิยาคาวะ ฮิโร

"ผมว่าสองเล่มนี้อ่านสบายๆดีครับ สำหรับเด็กๆก็เกี่ยวกับชีวิตประจำวัน"
+

"อาจจะเพราะผมอ่านนิยายหลายแนว แล้วไลท์โนเวลมันรวบรัดเกินจนไม่รู้สึกถึงความสวยงามของภาษาละมั้งครับ" เขาหัวเราะเบาๆ หันไปที่วรรณกรรมเยาวชนชั้นข้างๆเสียแทน

"หนังสือเด็ก?" เขาเอ่ยทวน ใช้เวลาคิดสักครู่ว่าเล่มใดที่จะเหมาะสมกับลูกค้าประจำตรงหน้า

"ถ้าให้ผมแนะนำ...อืม..." เขาเอานิ้วแตะผมเปียตัวเอง ลังเลระหว่างหนังสือสองสามเรื่องที่ชั้นวางหนังสือตรงหน้า

+