大友 琉貴 ( แอคเก่าบินขึ่้นฟ้า, ทยอยฟอล )

ใบหน้าริวกิซีดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ยิ่งมองสภาพมือของอีกฝ่ายก็ยิ่งดูเหวอเข้าไปใหญ่

“ มือคุณ … มือ เอ่อ ”

เอ่ยอ้อม ๆ แอ้ม ๆ เพราะความลุกลี้ลุกลน ก่อนจะรีบหันไปมองรอบข้างเผื่อจะมีร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ ให้ได้ซื้อที่แปะแผล ไม่สิต้องล้างแผลก่อนหรือเปล่า ?

“ เจ็บหรือเปล่าครับ ? คุณไม่ควรทำอย่างงั้นนะ ถ้าแผลติดเชื้อขึ้นมาจะทำยังไง ”

ถ้าจะทำอะไรแบบนั้นก็หาที่ครอบมือด้วยสิ

ริวกิเลิกคิ้วเล็กน้อยกับความคิดเห็นของเด็กสาว ถ้าเป็นวิธีนั้นอาจได้ผลก็ได้ ไม่ลองก็ไม่รู้

“ น่าจะได้นะครับ ใช้แจ็คเก็ตผมแทนก็ได้ “

เอ่ยพร้อมชี้ไปที่แจ็คเก็ตของตนที่กำลังส่วมใส่อยู่ ถามว่าหนาหรือเปล่า ก็ค่อนข้างหนาพอสมควรถ้าในความคิดเขาน่ะนะ

ริวกิหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อได้ยินคำพูดและท่าทางของหญิงสาว ดูเป็นคนร่าเริงดีนะ

“ ขอบคุณนะครับ เอ่อ โดราเอม่อนซัง ? ”

เอ่ยหยอกล้อเล็กน้อยเพื่อเป็นสีสัน ด้วยความที่เขาก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายชื่อว่าอะไรจึงถือวิสาสะเรียกไปแบบนี้ก่อนก็แล้วกัน ถึงจะแอบน่าขันอยู่ก็เถอะ

ท่าทางและคำพูดของอีกฝ่ายทำให้เขาอดเอ็นดูไม่ได้เลย เหมือนเด็กขี้อายยังไงอย่างงั้น

“ คนที่ลงทุนไปซื้อขนมให้เจ้าขนฟูก็คือคุณไม่ใช่หรอครับ ? ให้เครดิตตัวเองหน่อยก็ดีนะ “

เอ่ยแซวเล็กน้อย แต่ถ้าจะชมเขาอย่างเดียวก็ดูไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่ ทั้ง ๆ ที่เป็นคนช่วยเขาแท้ ๆ

#UMN_COMMU

“ อากาศแบบนี้น่าห่มผ้านอนจังเลยนา “

” สวัสดีครับคุณเป็ดด วันนี้ก็ยังร่าเริงเหมือนเดิมหล่ะ~(о´∀`о)! “

中谷 美森 • นากาทานิ มิโมริ | 16Y
1年 | ชมรมปลูกดอกไม้

⊹‎⊹‎⊹‎꜀( ꜆-ࡇ-)꜆ ᶻ 𝗓 𐰁 ᶻ 𝗓 𐰁 ᶻ 𝗓 𐰁

Doc : shorturl.asia/3FiwQ
โค/เวิ่น/โรล 24/7 ☺️👌

ขอแบบนั้น เขาก็จัดให้

ริวกิออกแรงในการยกตัวของหญิงสาวมากขึ้น แอบเขย่งเท้าหน่อย ๆ เผื่อว่าจะได้ช่วยเจ้าขนฟูได้ง่ายมากกว่านี้

“ พอได้หรือยังครับ ? ”

ยกนานไปสักพักแขนทั้งสองข้างของเขาก็เริ่มมีอาการปวดหน่อย ๆ แต่ไม่เป็นไร สบายมาก

ริวกิชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะช่วยถือของที่อีกคนยื่นให้ ดูฉงนใจเล็กน้อย สีหน้าจึงออกมาเหวอ

“ คุณจะ … ช่วยหรอครับ ? “

เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ เผื่อว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรแผลง ๆ ลงไปแล้วส่งผลให้เกิดเรื่องไม่ดีตามมาทีหลัง พอคิดไปคิดมาเหงื่อก็เริ่มตก

เชื่อใจได้จริง ๆ ใช่มั้ย ?

ริวกิลังเลใจอยู่สักพักก่อจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก็จริงอย่างที่อีกคนว่า ไม่ลองก็ไม่รู้

“ … งั้นก็ขอรบกวนด้วยนะครับ ”

เอ่ยอย่างอ้อม ๆ แอ้ม ๆ ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้ด้วย วันที่เขาขี่หลังคนอื่น พอนึกภาพตามแล้วก็เริ่มรู้สึกอายขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ โตขนาดนี้แล้วด้วยซํ้าไป

ริวกิชะงักกับคำพูดของเด็กหนุ่มไปชั่วครู่ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

“ อย่างงั้นหรอครับ แบบนั้นคุณก็คงเป็นคนที่ดีเหมือนกันนะ ”

ก็ดูสิ ดูเป็นห่วงเจ้าขนฟูบนต้นไม้มากเลยนะ ? แถมยังมีท่าทีถ่อมตนด้วยอีกต่างหากถึงจะดูล่กลนไปหน่อยก็เถอะ

“ อ่า ครับ ”

เอ่ยตอบเสียงแผ่ว ดูไม่มั่นใจว่าวิธีนี้จะได้ผลหรือเปล่า

ผ่านไปสักพักเจ้าขนฟูก็ค่อย ๆ ยื่นหน้ามาใกล้ ๆ ทีละนิดทีละหน่อย เขาก็เลยพยายามล่อให้เจ้าตัวปีนลงมาจากต้นไม้เหมือนอย่างที่หญิงสาวบอก

ดูเหมือนจะได้ผลนะ ?

ริวกิเหวอไปชั่วครู่ก่อนจะรับขนมแมวเลียจากหญิงสาว ก็เหมือนโดราเอม่อนจริง ๆ นั้นแหละ

“ ขอบคุณนะครับ ”

เอ่ยเสร็จเจ้าตัวก็ไม่รอช้า ยื่นให้เจ้าขนฟูบนต้นไม้ ดูเหมือนเสียงฟ่อแฟ่ก็เงียบลงเมื่อได้เห็นซองตรงหน้า

เขาเหงื่อตก หันไปมองอีกคนเหมือนกำลังส่งสายตาเพื่อที่จะถามว่าทำถูกหรือเปล่า

“ เข้าใจแล้วครับ ยังไงก็ขอบคุณนะ ”

ถึงจะตอบไปแบบนั้นแต่ก็ยังคงรู้สึกเกรงใจอยู่ดี ช่วยทั้งทีไม่คิดจะเอาของตอบแทนหน่อยหรอ

ครุ่นคิดไปสักพัก ก่อนจะนึกอะไรออก ริวกิล้วงกระเป๋าแจ็คเก็ตของตนเองก่อนจะหยิบซองขนมช็อคโกแลตขนาดเล็กออกมาพร้อมยื่นให้

“ ถือว่าแลกกันนะครับ ส่วนเรื่องเจ้าขนฟูเดี๋ยวผมจัดการเอง ”

เอ่ยพร้อมรอยยิ้มบาง ถ้าเด็กหนุ่มไม่รับเขาคงได้ทำหน้าหงอยเป็นแน่

พอเห็นแบบนั้น ริวกิก็ผงกหัวรับเบา ๆ ก่อนเขยิบเข้าไปใกล้พร้อมที่จะอุ้มหญิงสาวขึ้น

“ ขออนุญาตด้วยนะครับยูโกะซัง ”

เอ่ยเสร็จก็เอื้อมมือสอดเข้าไปใต้ปีกแขนทั้งสองข้างของอีกคนแล้วยกขึ้นให้สูงขึ้น ถามว่าหนักมั้ยสำหรับเขาก็คงไม่ค่อยเท่าไหร่

“ พอได้มั้ยครับ ? ”

ถามเพื่อความแน่ใจ เผื่อว่าตัวเขาต้องออกแรงยกมากกว่านี้

ก่อนเตรียมตัวเข้าสู่พิธีปฐมนิเทศ ที่บอร์ดหน้าอาคารเรียนหลักจะมีประกาศห้องเรียน และรายชื่อครูประจำชั้น

อย่าลืมมาเช็คก่อนเข้าร่วมพิธีกันล่ะ !
bit.ly/3M6rrJm

🌸MINI EVENT 1 : วันปฐมนิเทศ🌸
แฮชแท็ก #UMN_Minievent1
[สำหรับตัวละครนักเรียน ครู และบุคลากรของโรงเรียนเท่านั้น]

“การเริ่มต้นใหม่ที่แสนงดงาม…รอให้เธออดทนก้าวข้ามผ่านไปด้วยกัน”
“เหล่าต้นอ่อนเอ๋ย จงอย่าได้หวาดหวั่นแล้วผลิบานบนยอดไม้เฉกเช่นดอกบ๊วยงามเถิด”

อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม bit.ly/48paQId [มีชินดัน]

ริวกิรับซองปลาแห้งกับแมวเลียมาจากอีกฝ่ายก่อนจะผงกหัวให้เบา ๆ

“ ขอบคุณนะครับไว้ผมจะลองดูนะ ”

รอยยิ้มบางยังคงประทับอยู่บนริมฝีปาก กลัวว่าถ้าหน้านิ่งแล้วเขาจะดูดุจนทำให้อีกคนรู้สึกไม่ดี

“ ว่าแต่ผมต้องจ่ายคืนด้วยหรือเปล่า ? ”

เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ ถ้ารับมาแบบนี้ก็แอบรู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย

“ ผมว่าก็คงไหวนะครับเพราะยูโกะซังตัวค่อนข้างเอ่อ … เล็ก ”

คำสุดท้ายดูเหมือนจะเบากว่าคำอื่น ๆ ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะกลัวว่าหญิงสาวจะรู้สึกแย่ หรือเขาอาจโดนไม่พอใจไปด้วยเลยก็ได้

“ เอาเป็นว่าผมอุ้มไหวแน่ครับ ”

ยิ้มแห้งหน่อย ๆ เผลอไปพูดอะไรที่ไม่เข้าหูหรือเปล่านะ

พอได้ยินแบบนั้นก็ทำเขาเหวอไปเลยชั่วครู่ มันจะเป็นความคิดที่ดีหรอ ตัวเขาก็ไม่ใช่เบา ๆ ซะด้วยสิ

“ โยชิฮิโระคุงแน่ใจหรอ ? ผมไม่อยากทำให้นายหลังหักนะครับ ”

เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจก่อนจะรับอาหารแมวเปียกมาจากอีกฝ่าย แต่เดี๋ยว พกไว้กับตัวตลอดเลยหรอ พอนึกคิดแล้วก็ฉงนใจแต่คงไม่ใช่เวลาที่จะถาม

ระหว่างที่เด็กหนุ่มกำลังพูดคุยกับเขาอยู่ ริวกิก็ใช้สายตาลอบสังเกตุท่าทางของอีกคนไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ดูเป็นคน … คุยไม่เก่งนะ ?

“ ครับ ได้เลย ผมจะรอตรงนี้นะ ”

เอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มน้อย ๆ ที่ระบายอยู่บนใบหน้า เผื่อว่าจะช่วยให้อีกฝ่ายหายเกร็งได้บ้าง อย่างน้อยก็ไม่อยากให้อีกคนคิดมากเกินความจำเป็น

พอคิดภาพตามก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ คงดูน่าขันไม่ใช่น้อย

“ จะได้ผลหรอครับนั้น ? ”

ริวกิเงียบไปสักพักเพื่อครุ่นคิดหาวิธีช่วยเจ้าสัตว์ขนฟูที่ติดอยู่บนต้นไม้ คิดไป คิดมา ก็นึกออก แต่จะได้ผลมั้ยก็อีกเรื่องนึง

“ ถ้าให้ผมอุ้มยูโกะซัง แล้วพาเจ้าตัวลงมาได้มั้ยครับ ? แบบว่าถ้าไม่ถือสากันน่ะ ”

เอ่ยถามพร้อมขออนุญาตหญิงสาวไปด้วย เรื่องอุ้มคงไม่มีปัญหาเพราะอีกฝ่ายตัวเล็กแต่ถ้าไม่อนุญาตเขาก็ไม่ขัด

เมื่อได้ยินเสียงเรียกทัก ริวกิก็พลันหันไปมองหญิงสาวก่อนจะเผยรอยยิ้มแห้งเล็ก ๆ บนใบหน้าพร้อมส่ายหัวไปมาเบา ๆ

“ ไม่ใช่หรอกครับ คือว่า … เหมือนเจ้าตัวจะติดอยู่บนต้นไม้น่ะ ผมอยากช่วยครับ แต่ว่าอ่า ตามที่เห็นครับ ”

เจ้าสัตว์ขนฟูได้แต่ขู่ฟ่อแฟ่ใส่อย่างไม่เว้นช่วง ถ้าขืนช่วยก็อาจได้รอยข่วนกลับมาแทน เขาก็ได้แต่ยืนจ๋องอยู่อย่างงั้น หงอย

ริวกิได้แต่ถอนหายใจ ก็จริงอย่างที่หญิงสาวว่า ถึงอีกคนจะตกลงมาเจ้าตัวก็จะพาไปทำแผลให้อยู่ดี หรือบางทีเขาใจดีเกินไปนะ ?

” เดี๋ยวเถอะครับ ผมไม่ได้มาคอยทำแผลให้ตลอดนะ “

พอว่าเสร็จก็ถือโอกาสใช้นิ้วดีดไปที่หน้าผากของอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ดีดแรงมากเพราะกลัวว่าจะเจ็บ

” คิดหาวิธีใหม่ด้วยกันเลยครับ ผมไม่ยอมให้ยูโกะซังปีนหรอก “

“ คุณจะช่วยด้วยหรอครับ ขอบคุณนะ ”

พอได้ยินแบบนั้นตัวเขาก็โล่งอก อย่างน้อยก็มีคนมาช่วยด้วย แต่ว่าจะช่วยยังไงดีล่ะ ? ให้เขาอุ้มอีกคนขึ้นไปหรอ คงไม่ดีมั้ง

“ ว่าแต่ … จะช่วยยังไงดีล่ะครับ คุณพอคิดออกหรือเปล่า ? ”

เอ่ยถามเผื่ออีกฝ่ายจะมีไอเดีย เพราะตอนนี้สมองเขาว่างเปล่าไปเลยหลังจากที่โดนเจ้าขนฟูขู่ฟ่อแฟ่ไปแบบนั้น

จากสีหน้าที่หงอยกลับกลายเป็นเหวอแทน หน้าซีดลงเล็กน้อยเพราะความเป็นห่วง

“ แบบนั้นมันอันตรายนะครับยูโกะซัง ตกลงมาคราวนี้ผมไม่ช่วยรับนะ ”

ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะว่าหญิงสาวเป็นคนที่มุ่งมั่น ไม่กลัวที่จะลงมือทำ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงอยู่ดี

“ ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะครับ หัดห่วงตัวเองบ้างสิ ”

เอ่ยดุเล็กน้อย จริง ๆ เลยเพื่อนคนนี้

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเรียกทัก ริวกิก็หันไปมองแล้วได้แต่ยิ้มแห้งใส่ สีหน้าดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

“ โยชิฮิโระคุง พอดีว่าผมเห็นเจ้าตัวติดอยู่บนต้นไม้ก็เลยอยากจะเข้าไปช่วยแต่ว่าอ่า … ก็ตามที่เห็นครับ ”

เอ่ยตอบด้วยท่าทางหงอย ถ้าขืนช่วยคงได้เจ็บตัวแน่ แต่ก็อยากจะช่วย

“ ควรทำไงดีครับโยชิฮิโระคุง ? ”

ส่งสายตาอ้อนวอน เหมือนกำลังขอความช่วยเหลืออย่างไรอย่างงั้น

เมื่อได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคย ริวกิก็สะดุ้งนิดหน่อยก่อนจะหันไปมองเจ้าของเสียงนั้นพร้อมเผยรอยยิ้มแห้งเล็ก ๆ ออกมา

“ อ่า ก็ … ครับ คงจะกลัว ”

เอ่ยพึมพำเหงื่อตกเล็กน้อย

“ แต่เหมือนว่าเจ้าตัวจะติดอยู่บนต้นไม้น่ะครับ ผมก็เลยอยากช่วย แต่ว่าก็คงไม่ใช่ความคิดที่ดี ”

ถ้าขืนช่วยมีหวังมือเขาคงเต็มไปด้วยรอยข่วนแน่ คงเจ็บไม่น้อย เขาก็เลยได้แต่ทำหน้าหงอยแล้วยืนจ๋องอยู่อย่างงั้น

ริวกิสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเรียกทักจากคนรู้จัก ก่อนจะพลันหันมามองแล้วถอนหายใจเบา ๆ แต่ถึงอย่างงั้นก็ยังคงยิ้มให้หญิงสาว ยิ้มแห้งน่ะนะ

“ ครับ อยากช่วย แต่ก็ … นั้นแหละครับยูโกะซัง ”

เอ่ยตอบพร้อมเหงื่อตกหน่อย ๆ ในระหว่างนั้นเจ้าตัวก็โดนขู่ฟ่อแฟ่ไม่หยุด ก็เลยได้แต่จ๋องอยู่อย่างงั้น ใจห่อเหี่ยวเลยทีเดียว

“ ควรทำไงดีครับยูโกะซัง ? “

สายตาอ้อนวอน เหมือนกำลังขอความช่วยเหลือ

พอได้ยินเสียงเรียกถาม ริวกิก็หันไปมองคนที่ตัวเล็กกว่า ก่อนจะเผยรอยยิ้มแห้งน้อย ๆ ออกมา

“ ไม่ใช่หรอกครับ ก็ … แบบว่าเห็นเจ้าตัวติดอยู่ตรงต้นไม้แล้วเหมือนจะลงไม่ได้ก็เลยมาดู แต่ว่าอ่า ก็นั่นแหละครับ ”

เอ่ยด้วยความเศร้าใจราวกับเจ้าแมวเปียกฝน ได้แต่ทำท่าทำทางหงอยอยู่แบบนั้น คิดว่าตัวเองจะเข้ากับสัตว์ได้ดี แต่ครั้งนี้คงคิดผิดไปหน่อย

พอได้ยินเสียงเรียกทักจากหญิงสาว ริวกิก็พลันหันไปมองอีกฝ่าย ก่อนจะกลับมามองเจ้าสัตว์ขนฟูที่ขู่ใส่ไม่เว้นช่วง

“ อ่า ผมก็อยากจะช่วยอยู่ครับแต่ว่า … เจ้าตัวดูไม่อยากให้ผมช่วยเลยนี่สิ ”

เอ่ยตอบพร้อมเหงื่อตกเล็กน้อย ถ้าขืนช่วยมือเขาคงเต็มไปด้วยรอยข่วนแน่ พอคิดแล้วก็ได้แต่ทำท่าทางหงอย จ๋องอยู่อย่างงั้น

#UMN_เปิดโรล

ช่วงบ่าย | โกงเวลา | สวนสาธารณะ | แยกรูท

“ … ”

ฟ่อแฟ่ ! !

ตัวของริวกิยื่นมองสัตว์ขนฟูที่ติดอยู่บนตรงไม้พร้อมโดนขู่ใส่ดังฟ่อ เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างงั้นเหมือนกำลังใช้ความคิดของตัวเองเพื่อคิดหาวิธีที่จะทำอะไรสักอย่าง

แต่เหมือนจะคิดนานไปนะ ?

( + ได้นะคะ ตามสบายเลย 👐🏻 )