[Story] - ถึงเธอ ผู้ไม่มีวันสื่อถึง…
(ต่อจากสตอรี่ก่อนหน้านี้)
ผม ยังจำได้
ภาพใบหน้าของเธอ
ที่มีแต่รอยฟกช้ำ รอยน้ำตา และรอยยิ้ม
และปาก
ที่เอื้อนเอ่ยออกมา
ว่า “ ไม่เป็นอะไร ”
อยู่เรื่อยไป
ผม อยากจะตะโกนออกไปเหลือเกิน
ว่าให้ เธอ พูดออกมาเถอะ
ว่า “ เจ็บ ” ว่า “ โกรธ ”
หรือคำสาปแช่งอะไรก็ได้
+
(พอดีคุยกันในดิสคอร์ดว่าจะเปิดตี้วาดเฉพาะอาจารย์กับบุคลากร (ทั้งอ.พยาบาล อ.ห้องสมุด เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย / นักเรียนแวะมาอ่านได้แต่ไม่ให้ลงชื่อหรอกนะ
ก็เลยถือโอกาสมาสอบถามในนี้ด้วย ถ้าใครสนใจสามารถลงชื่อในดอคและเลือกไพ่ได้เลยครับ )
แล้วก็สามารถแวะมาโหวตธีมรองได้ที่นี่ครับ : forms.gle/eE9vQP5JYHyn...
DOC : docs.google.com/document/d/1...
Story | 10 ปีก่อน ณ งานศพสามีเก่า
'ก่อนย้ายมาที่เกาะไทเฮ'
"มาจัดดอกไม้ด้วยกันถือว่าเป็นกิจกรรมร่วมกันที่แม่ลูกทำด้วยกันนะจ๊ะ"
เธอพูดออกมาซึ่งเธอก็มองแบบนี้จริงๆ เธอไม่อยากเด็กหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองอยู่คนเดียว ตอนนี้เด็กหนุ่มยังมีเธออยู่ตรงนี้ ถึงเธอจะไม่ใช่แม่จองเด็กหนุ่มแต่ยังไงเธอก็เอ็นดูเด็กคนนี้เหมือนลูกอีกคนมาโดยตลอด
.
.
ผ่านไปสักพักเธอได้ใช้เวลาในการจัดดอกไม้ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้จัดนานแล้วด้วย จัดครั้งสุดท้ายก็...น่าจะสมัยเด็กแต่ก็ยังคงจัดมันอย่างประณีตแต่ก็สังเกตุเด็กหนุ่มตลอดก่อนจะตอบคำถามเด็กหนุ่ม
"อืมม... ปกติแล้วจะใช้เวลาร่วมกันซะมากกว่า นานๆ ทีจะซื้อของให้แต่ส่วนใหญ่จะทำขนมมาให้น่ะจ่ะ"
เธอนิ่งไปสักพักก่อนจะคิดอะไรขึ้นมา
(+)
เธอเกี่ยวก้อยสัญญากับเด็กหนุ่มตรงหน้า แน่นอนว่าเธอเป็นคนรักษาสัญญา คำไหนคำนั้นซึ่งแน่นอนว่าเธออยากพาเด็กหนุ่มไปดูดอกไม้ด้วยกันสักครั้ง ครั้งนี้ต้องวางแผนเรื่องที่พักดีๆ แล้ว
(+)
"ใช่จ่ะ มาบ่นบ่อยๆ ว่าอยากกลับมาบ้าน ไม่อยากทำงานแล้ว"
เธอจำได้ดีเลยว่าเธอมักฟังลูกชายโทรมาบ่นเรื่องงานเป็นประจำแต่ก็ได้ยินว่าน่าจะกลับมาก่อนทานาบาตะ
"อ๊ะ ! จำได้ว่ามาคุงบอกจะกลับมาช่วงทานาบาตะพอดีมิจังได้เจอแน่นอนจ่ะ รวมถึงซุยเซย์คุงด้วยนะ"
(+)
เธอหยุดการกระทำและหันไปมองเด็กหนุ่มที่ชวนเธอให้ไปดูดอกไม้ อดยิ้มให้กับความน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กคนนี้ไม่ได้ซึ่งเป็นแบบนี้ทุกครั้งตั้งแต่รู้จักกันครั้งแรกด้วยซ้ำ
"ได้สิจ๊ะ"
เธอรับปากพร้อมยื่นนิ้วก้อยออกมาเป็นการให้คำสัญญากับเด็กคนนี้
"สัญญาว่าจะพาเธอไปดูดอกไม้ให้ได้เลยจ่ะ"
"จ่ะ มาคุงสบายดีจ้ะ แต่พักนี้ไม่ค่อยได้โทรมาเลย คงจะติดงานนั่นแหล่ะ"
เธอกล่าวแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่ตอนนี้ลูกชายน่าจะทำงานอยู่เลยไม่ว่างพูดคุยสักเท่าไรแต่คิดว่าคงจะมาเยี่ยมเร็วๆ นี้
คิดไปพลางก็จัดดอกไม้ไปด้วยแต่ก็พยักหน้าให้เพื่อเป็นการแสดงออกว่าเธอรับทราบ
(+)
เมื่อเด็กหนุ่มถามเธอก็คิดว่าครั้งล่าสุดที่ไปโตเกียว ... มันช่วงไหนนะ
"ปีที่แล้วจ้ะ ช่วงที่ไปงานรับปริญญาของมาคุงน่ะ"
เธอจำได้แล้วว่าปีที่แล้วเป็นปีที่มาโคโตะลูกชายของเธอเรียนจบแพทย์ซึ่งทางบ้านต้นตระกูลของเธอได้พาเขาไปฉลองเรียนจบกันก่อนที่เขาจะเป็นอินเทิร์นอย่างเช่นทุกวันนี้
"แต่ตอนนี้ก็มีแผนจะไปเยี่ยมเขาอยู่น่ะ"
ฮิซุยจับอุปกรณ์ในการจัดดอกไม้และเลือกภาชนะในการจัดใส่ดอกไม้ เธอไม่ได้จัดดอกไม้มานานมากและนี่จะเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอได้จัดดอกไม้อีกครั้งเลยต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปในจากจัดและตกแต่งก้าน
(+)
เธอกำลังครุ่นคิด
"ถ้ามีโอกาสถามขอคุณพ่อดูไหมจ๊ะ? ฉันสามารถพาเธอกับคุณพ่อไปที่นั่นได้นะ"
เธอถามเด็กหนุ่มเพราะยังไงการไปกับครอบครัวเป็นเรื่องดีที่สุดถึงแม้ว่าเธอจะรักเด็กหนุ่มไม่ต่างอะไรไปจากลูกชายคนนึ่งที่เธอเอ็นดูมาตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก อย่างน้อยโตเกียวก็คือบ้านเกิดของเธอและเธอสามารถนำทางพวกเขาได้
(+)
(โอ๊ยลูกแม๊ 😭)
#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ
ท่ามกลางแสงสีและผู้คนมากหลาย เจ้าของเรือนผมสีชมพูที่วันนี้ตั้งใจจะมาผ่อนคลายเต็มที่ถึงขั้นที่ยอมปิดร้านเพื่อเข้าร่วมงานเทศกาลแห่งนี้
เธอกวาดตามองบรรยากาศรอบๆก่อนจะยกยิ้มบางๆพลางนึกเสียดาย …ถ้าเปิดร้านขายคงได้เงินดีเลยน้า
คิดแบบนั้นก็อดหัวเราะออกมาคนเดียวไม่ได้ก่อนจะบรรจงห้อยใบทันซาคุสีขาวพร้อมคำอวยพร
(มมมาช้าแต่ฝากด้วยนะคะ🥹🩷)
"รูริคาราคุสะเหรอ"
เธอนั่งคิดอยู่พักนึงก่อนจะเอ่ยถามออกไปเพราะเธอจำได้ว่าดอกไม้ดอกนั้นมันขึ้นอยู่กับฤดูกาลของมันด้วย
"ถ้ามีโอกาสเธออยากจะเห็นดอกไม้ดอกนั้นอีกสักครั้งไหม ?"
เธอพยักหน้ารับรู้ว่าอีกฝ่ายชอบดอกไม้อะไรเพิ่มเติมพร้อมกับรับอุปกรณ์สำหรับจัดดอกไม้ที่เด็กหนุ่มส่งมาให้เธอ
ไม่ได้จัดดอกไม้นานมากแต่ก็ถือว่าได้กลับมาทำในงานอดิเรกในสมัยก่อนไปด้วย
"ดอกไม้ที่ชอบเหรอจ๊ะ?"
เธอนั่งคิดไปสักพักเพราะจริงๆ เธอก็มีดอกไม้ที่ชอบเยอะแยะไปหมดแต่เธอกำลังคิดว่าดอกไม้ดอกแรกที่ได้รับมักจะเป็นดอกแรกที่เธอชอบที่สุด
"อื้มม...ทานตะวันกับเดซี่จ้ะ"
หากให้เลือกดอกไม้ที่ชอบคงชอบสองดอกนี้มากจริงๆ ถ้าให้เลือกจากดอกไม้ทั้งหมดที่ตัวเองชอบ
"ของซุยเซย์คุงล่ะจ๊ะ ถือว่าเป้นการแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน"
เธอเดินตามเด็กหนุ่มจนมาถึงที่หมายที่เด็กหนุ่มต้องการจะพามา
'ร้านดอกไม้'
เธอมองอยู่สักพักก็หันไปตอบ
"หืม? ถ้าสมัยเด็กก็ไปจัดกับคุณพ่อคุณแม่อยู่จ้ะแต่หลังแต่งงานก็ไม่ค่อยได้จัดดอกไม้เท่าไรเลย"
เธอนั่งลงหลังจากที่ไปยังที่นั่งภายในร้าน
"ซุยเซย์คุงล่ะจ๊ะเคยจัดรึเปล่า ?"
(ขอบคุณมากค่ะ แอออ ✨🥺)
(ขอบคุณมากค่ะะ ! 🥺✨)
วันที่ 5 พฤษภาคม วันเกิดของเมซากิ ยูริ
ซึ่งเจ้าตัวไม่ได้ให้ความสลักสำคัญอะไรกับมันสักนิด
"อ๋า..ใช่จ้ะ ฉันเป็นหมอฟันในโรงพยาบาลน่ะ"
เธอตอบออกไปแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
"คิดว่าน่าจะใกล้ถึงคลีนิคแล้วแต่ถ้าเดินไม่ไหวก็บอกฉันได้นะจ๊ะ"
เธอพยายามไม่เดินเร็วเนื่องจากอีกคนยังมีอาการบาดเจ็บจึงทำให้เดินลำบาก แต่ก็ต้องพาเขาไปยังที่หมายตามที่พูดไว้เพื่อให้เขาได้พักทำแผลจริงๆ
แต่ถือว่าโชคดีที่ได้ช่วยใครสักคนไว้ได้น่ะนะ
"งั้นวันหลังต้องทำให้กินพอดีแล้วแหล่ะ"
เธอยิ้มปนขำออกมาเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูเด็กหนุ่มตรงหน้าและพอรถประจำทางมาก็เลือกที่นั่งตรงริมหน้าต่างเพื่อให้ดูวิวได้ชัดด้วย
"ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันสิต้องขอบคุณซุยเซย์คุงที่ชวนฉันมา อย่าได้กังวลกังวลเลยนะ วันหยุดทั้งทีก็ต้องเที่ยวสิ จริงไหม ?"
เธอพูดออกมาพลางลูบหัวเด็กหนุ่มเบาๆ เหมือนทุกครั้งตั้งแต่ที่เขายังเด็กแล้ว
#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ
[21.00]
ความสว่างไสวได้ดับลงแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดทั่งทั้งเกาะในยามวิกาล สิ่งที่ตามมาคนทั่วไปมักจะไม่เห็นแต่ไม่ใช่กับคนที่มีสัมผัสพิเศษ..
'หยุดเถอะ..'
'พอแล้ว...ไม่อยากได้ยิน'
'ใครก็ได้ช่วยด้วย...'
'พอได้แล้ว!!'
ฮิซุยกรีดร้องออกมา ทนกับเสียงที่กรีดร้องออกมาไม่ไหว...
(เพิ่งได้มาลงย้อนหลังเพราะช่วงก่อนหน้าเราไม่อยู่ TuT)
"ยินดีที่ได้รู้จักนะคุณเมซากิ คุณทำงานอยู่ที่นั่นสินะ" เธอยิ้ม
"จริงเหรอจ๊ะ ? ฟังดูบังเอิญดีจัง—"
เธอเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไรในตอนเดินก็ช่วยไปประคองไว้ ถ้ารู้ว่ามีเหตุการณ์แบบนี้เอารถส่วนตัวมาก็คงดีกว่าให้คนเจ็บมาเดินแถมอีกฝ่ายบอกว่าไม่มีเงินติดตัวด้วยซึ่งแน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะขึ้นไปใช้บริการรถโดยสารประจำทาง
"คิดว่าอีกซักพักก็จะถึงที่หมาย คุณจะได้พักแล้วนะ"
"อ๋า แต่ถ้าคุณพ่อกลับมาบ้านก็ต้องให้พักผ่อนเลยนะ เดี๋ยวไว้จะทำขนมไปให้คุณอากมิตสึด้วย ซุยเซย์คุงว่าดีไหม? ✨"
"ถ้าถามฉัน มีมาเรื่อยๆ จ้ะแต่ก็มีคุยกับเพื่อนหมอฟันในแต่ละเคสบ้าง"
เธอเดินไปด้วยเล่าไปด้วย เท่าที่เธอรู้จักคุณพ่อของซุยเซย์คุงเขาเป็นคนที่ขยันแต่พอเป็นหมองานก็ย่อมหนักเป็นธรรมดา
ซึ่งสภายของเธอตอนนี้ยังปกติดี ไม่เหมือนซอมบี้แต่อย่างใด
เธอพอจะได้ยินในสิ่งที่เขาพึมพำ เธอหยุดเดิน
"ถ้าเรื่องเงินสบายใจได้นะ ฉันไม่ได้จะเอาเงินของคุณแน่นอน"
"เรียกฉันว่าฮิซุยก็ได้จ้ะ แล้วใช่ ฉันอยู่แถวยาดากาอิใกล้ๆ โรงพยาบาลที่ฉันทำงานอยู่น่ะจ้ะ"
เธอตอบออกไปอย่างเป็นมิตร เธอไม่อยากให้ชายที่เป็นคู่สนทนาต้องคิดว่าจะทำร้ายเขา
"และฉันอยากช่วยคุณ"
เธอพูดออกพึมพำประโยคนี้คนเดียวออกมาเบาๆ
#THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ
ช่วงค่ำของเทศกาลทานาบาตะ ใจกลางย่านห้างสรรพสินค้า ถนนทั้งสายถูกประดับไปด้วยคำอธิฐานมากมาย ทันซาคุหลากหลายสีถูกแขวนไว้บนต้นไผ่รายล้อมด้วยแสงไฟและผู้คนอันครึกครื้นอย่างที่เกาะแห่งนี้ไม่เคยเป็นมา
ส่วนชายหนุ่มนักตกปลาในคืนนี้ โชคดีที่มีเพื่อนเดินงานยามค่ำด้วยกัน
หวังว่าคำอธิฐานของทุกคนในคืนนี้จะเป็นจริงนะ
[ #THK_EVENT03 #THK_ทานาบาตะ #THK_โรลเปิด | เวลา 19:30น.]
วันทานาบาตะรายล้อมไปด้วยใบทันซาคุที่เต็มไปด้วยคำอธิษฐานบนกิ่งไผ่ไปทั่วบริเวณ
เด็กสาวในชุดยูกาตะลายดอกซากุระสึชมพูถือใบทันซาคุสีแดงยืนเบื้องหน้าต้นไผ่
"จะขออะไรดีน้า ปีนี้—?"
เด็กสาวพึมพำกับตนเองไปมา
(แวะมาทักทายได้นะคะ!)
"เอางั้นก็ได้จ้ะ"
เธอตอบรับชายที่บอกกล่าวว่าจะทำแผลและได้ช่วยพาเขาเพื่อไปยังที่หมายแต่ก็หันไปตอบชายที่ถามเธอด้วยท่าทีที่ไม่รังเกียจหรือกลัวใดๆ
"ไม่จ้ะ เห็นคนบาดเจ็บก็ต้องเข้าไปช่วยก่อน"
"แบบที่ฉันเข้าไปช่วยคุณในตอนนี้"
#THK_COMMU #THK_STORY
02 : ทานาบาตะไร้ดวงดาว
รายละเอียด : bit.ly/4iAEfC4
ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : วันที่ 27 เมษายน - 29 เมษายน (เล่นย้อนหลังได้ตลอดเวลา)
