พอให้ถึงมือแล้วก็สิ้นสุดภารกิจ ได้ทีหย่อนตัวลงนั่งกอดเข่าข้าง ๆ คนที่ยืดคลายกล้ามเนื้อ
ก่อนจะกลายเป็นบทสนทนาที่ไม่ได้คิดอะไร
“คงงั้นมั้ง?”
“เห็นเขาว่าผู้ชายจะให้ขนมคืนกับผู้หญิงที่ชอบ”
”คุ้น ๆ ว่าเคยอ่านจากเว็บบอร์ด“
ก่อนจะหาวหวอดหนึ่งพลางเอนตัวพิงคนที่นั่งอยู่ก่อน
“ไม่พักเหรอ“
“ไวท์เดย์”
ว่าห้วน ๆ อย่างปกติพลางเขย่ากล่องช็อคโกแลตที่ตามจริงก็ขโมยมาจากโซนขนมของแคนทีนจนมีเสียงกระทบจากข้างใน
“เวลาได้รับตอนวาเลนไทน์ก็ต้องให้คืนตอนไวท์เดย์ไง”
พอออกมาจากปากของคนที่รู้จักเทศกาลนี้
ยิ่งพูดก็ยิ่งแปลก
“มีสุ่มดาวข้างในกล่องด้วย”
[ ออกมาเป็นภาพบนสเตจสุดเท่ (?) ]
cr .yellablue
[ เบื้องหลังการซ้อมใหญ่ของทีม Cannes ]
[ โรลปิด ]
22.02
White day
__
คือริมก้าวขาไปตามทางห้องซ้อมเยื้องย่าง มันช้ากว่าวิธีการเดินปกติราวกับเจ้าตัวกำลังใจลอยคิดอะไรอยู่
ปลายนิ้วเคาะไปกับกล่องกระดาษในมือ ชั่วครู่เดียวก็ถึงที่หมาย
ไม่รู้ทำไมถึงต้องมาทำอะไรแบบนี้เหมือนกัน
ให้ขนมตอบแทนเพื่อนในวันแบบนี้… ก็แปลก ๆ อยู่
—ป้อก
เคาะกล่องช็อคโกแลตลงบนกลุ่มผมใครคนหนึ่ง
“ตอบแทนขนมคราวก่อน”
“แฮปปี้ไวท์เดย์”
#LLlive
13 MAR | 20:17 - 20:57 PM
aquamarinesu_ :
“ฮู้ว.. ทุกคนน เป็นยังไงกันบ้าง?
“โอ๊ะ…”
“ให้ตายสิ… ทำไม… เยอะคนดูจัง” เขาเอามือป้องปากแล้วยิ้มเล็กๆ เขาไม่คิดว่าจะมีคนเข้ามาดูเขาเยอะขนาดนี้ อาจเป็นเพราะว่าเขาไม่ได้ไลฟ์มานานแล้ว
(คนอื่นเข้ามาพิมเล่นได้น้า)
(แบบ fic : docs.google.com/document/d/1... )
Day 2 | #BIDYourLimit
(มาลงเก็บมม.ย้อนหลัง )
สำหรับจุนบอมแล้ว การวิ่งไม่เคยเป็นเรื่องที่เหนื่อยยากเกินไป ออกจะเป็นสิ่งที่พอทำได้ออกไปทางถนัดทำ
เขาออกตัวได้ดีในครั้งแรก และเริ่มผ่อนแรงลงในช่วงกลางๆ แม้ในสุดท้ายจบไม่สวยนักแต่เขากลับสนุกไปกับมัน ปล่อยความเครียดที่ผ่านมาไว้ด้านหลัง
ความสนุกสนานที่เหมือนไม่ได้สัมผัสมานาน… เขาอยากอยู่ในช่วงเวลานี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้เลย
#BIDTheStage
#LLpost
🐆 : สวัสดีครับ ไม่ได้พบกันนาน 👋🏻
เวทีสุดท้ายใกล้เข้ามาแล้ว และทุกคนคงได้ดูเทปออนแอร์ที่เพิ่งจบไป
ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง ขอให้ทุกคนไม่มีอะไรที่ต้องเสียใจนะครับ ขอให้มีความสุขกับพวกเราและมองมาที่ผมอย่างสบายใจ ฝากเฝ้าดูเด็ก ๆ ที่เหลือต่อจากนี้ด้วยนะครับ
จนกว่าเราจะพบกันใหม่ ขอบคุณที่สนับสนุนเสมอมา
รัก
บยอลคือริม
Merci
#BIDTheStage
#LLpost
🐺: Merci เดินทางกันมาไกลแล้ว ขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้นะครับ ตื่นเต้นมากเลย ครั้งนี้เปลี่ยนลุคไปเยอะชวนให้คิดถึงตัวเองเมื่อก่อน แวบแรกบนเวทีทุกคนจำกันได้มั้ย?
🐺: ยังอยากให้ทุกคนซัพพอร์ตกันแบบนี้ไปอีกนานๆ เลยนะ ขอฝากพวกเรา CANNES ด้วยนะครับ Merci
“ยังต้องระวังเรื่องใช้เสียงอยู่นิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรแล้ว“
ว่าไปก็เอนหน้าพยามจะมองคนที่นั่งอยู่บนพื้นไป แต่อาจจะเพราะระยะมันเลยไม่เป็นผลนัก
สงสัยจะสายตาสั้นเพิ่มขึ้นแฮะ
ก็เลยใช้มือหนึ่งดันใต้คางเด็กให้เงยขึ้นแล้วใช้นิ้วสอดใต้ผมหน้าม้าพลางเสยจนเปิดเหม่ง
ชัดสักที
“ไม่มีปัญหาอะไรแน่นะ ?”
“เรื่องคราวที่แล้วเคลียร์กันดีแล้วใช่ไหม ?“
ถูกรุ่นน้องจูงก็เดินตามไปแต่โดยดี —เพียงแต่เพราะถูกจับอยู่ บางจังหวะถึงต้องกระชับก้าวยาว ๆ ให้ทัน ไม่งั้นจากจูงคงกลายเป็นลาก
จริง ๆ คือริมรู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำเรื่องส่วนสูงอยู่กลาย ๆ
เตะตัดขาซะเลยดีไหม กระดูกจะได้หยุดโต
“อ้อ… อือ”
เอ่ยตอบแบบเลยตามเลยเพราะมัวแต่ตีกับเสียงในหัว ดวงตาหลุบมอง ก้อน? นุ่ม ๆ ที่ถูกทิ้งลงบนตัก
+
“เสือขี้ขโมย”
คนพี่ว่าทั้งส่ายหัวไม่ยี่หระ ปกติเขาก็ไม่ได้จะถือโทษอะไรพวกเด็กขี้เถียงอยู่แล้ว
“บอกว่าจะชวนไปไหนนะ”
ว่าพลางคว้าเสื้อวอร์มสีดำแถบขาวมาสวมทับก่อนรูดขึ้นถึงคอ
“ไปสิ”
ส่วนมาส์กนั่นก็ยอมมอบให้โจรเด็กไปโดยปริยาย…
“โรแมนติกเหมือนกันนี่เรา”
คนพี่หัวเราะทั้งรับช่อดอกไม้มาไว้ในอ้อมแขนด้วยท่าทีสบาย ๆ ในหัวก็คิดไปพลางว่าเจ้ายองโฮนี่สนิทกับใครเขาบ้าง ถ้าตกมาถึงตัวเองได้วันนี้คงหาดอกไม้ให้เพื่อนซะวุ่นเลยล่ะมั้ง
“ขอบใจนะ”
“สำหรับคำยินดี แล้วก็นี่” กระชับช่อกระดาษประกอบคำพูด
”อ้อ…อีกอย่าง“
”ฉันด้วย สุขสันต์วาเลนไทน์“ ก่อนยกมือที่ว่างวางแปะลงบนผมแล้วยีเบา ๆ ไปที
ฟังคำชมไม่ลืมหูลืมตาของคนเด็กกว่าแล้วก็ได้แต่หัวเราะเบา —อย่างกับอ่านแอลแอลโพสต์อยู่เลยนะเนี่ย
แถมพอมีคนที่บอกว่าเป็นแฟนคลับมาอยู่ใกล้ตัวอย่างนี้ก็ชวนเขินแบบแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน
“ขอบใ-”
ยังไม่ทันว่าจบดอกไม้ช่อโตก็ถูกยื่นมาให้ คือริมมองมันสลับกับเด็กที่ก้มงุด ๆ หูแดงก่ำอยู่ตรงหน้า
วาเลนไทน์ ?
จะมาแสดงความยินดีในวันเทศกาลก็เลยมีของขวัญเหรอ
“โฮ่…”
+
#LLlive
#BIDTheStage
Day 2 | 20:24~
JUNBEOM 🐯: สวัสดีครับ ชเวจุนบอมเองนะครับ นานมากเลยที่ผมไม่ได้มาไลฟ์เพราะมัวแต่ยุ่งๆ
อ่ะ จริงด้วย— วันนี้ผมมากับคือริมฮยองล่ะครับ
/อ่านคอมเม้นไป ใบหน้ายิ้มแย้มไปจนเห็นคอมเม้นที่รัวมา
xxxxx : มาไลฟ์แล้วเหรอ ว้าว ตัวปัญหามาแล้วㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋ
xxxxx : จุนบอมอ่า นายนี่ดีแต่พูดจริงๆ ไม่เห็นจะเก่งเหมือนooเลย โคตรน่าหมั่นไส้
+
โอ้… กระตุกหนวดเสือเข้าแล้วหรือเปล่าเนี่ย
“ดุพี่หรือไง”
คนพี่ขำเบา ปลายนิ้วเอื้อมแตะตรงกลางระหว่างคิ้วเชิงว่าให้คลายโบว์ที่มุ่นอยู่ออกซะเดี๋ยวนี้
“คิดถึงก็นับเป็นมีอะไรเหมือนกัน ?”
ตามจริงก็ถามเพราะห่วง แต่ถ้าจะมาโอ๋อะไรกันยืดยาว กับสู้เปลี่ยนบรรยากาศไปเลย
ในเมื่อน้องไม่เป็นอะไรคือริมก็ขอเลือกอย่างหลังดีกว่า
“อันนี้ตัวเองก็มีตั้งเยอะยังจะมาแย่งพี่อีก”
หมายถึงมาส์กนั่นแหละ
ถ้าให้เปรียบเทียบ ก็เหมือนกับพวกลูกหมาตัวเล็ก ๆ ที่จะวิ่งมาหาแล้วสะดุดขาตัวเองล้มกลิ้งตรงหน้า ?
ประมาณนั้น
“อื้อ เพิ่งย้อมตอนฟิตติ้ง”
“เป็นไง เหมาะไหม?“
ว่าทั้งจับปลายผมที่ยังไม่ทันได้เซ็ตให้เข้าที่พลางเอียงหัวให้ดู
“ย้อมครั้งแรกในชีวิต”
“อ— ใช่สิ”
“สรุปมีอะไรหรือเปล่า”
คือริมจำได้ว่าเห็นหน้าเด็กคนนี้ครั้งแรกก็หลายปีก่อน อาจจะเป็นงานมีตติ้ง งานประกาศรางวัล—หรืออะไรสักอย่าง
นั่นแหละ ช่วงที่เขาเดบิวต์ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้มีแฟนคลับเหนียวแน่นอะไรมากมาย ใครที่เจอบ่อย ๆ ก็เลยจำได้เป็นปกติ
จนมาเจอกันที่นี่อีกฝ่ายก็ยังทำตัวเหมือนเดิม ราวกับกำลังเจอดาราที่ชื่นชอบอยู่ตลอด
ชวนให้รู้สึกอยากแกล้งแปลก ๆ
“อืม เหมือนจะเป็นแบบนั้นนะ”
ความรู้สึกแย่ในจิตใจไม่ได้ก่อตัว เขาออกจะโล่งเสียด้วยซ้ำที่ได้โชว์สิ่งที่เตรียมมาบนสเตจ
แต่กลุ่มก้อนความรู้สึกต่างหากที่ไม่ได้หายไปไหน
”…“
คือริมพยักหน้าหงึกหงัก สันมือกดคลึงช่วงอกที่โผล่พ้นผ้าจนหากผ่านที่สว่างคงเห็นได้ชัดว่าขึ้นสี
พอตอบรับคำรุ่นน้องก็หันไปหาพี่สตาฟ ค้อมหัวพลางใช้ภาษากายขออนุญาต
“นายจะไปด้วยใช่ไหม”
( ขอบคุณเสมอมาครับ 🫳🏻 )
ถึงจะใกล้ ยังไงคนพี่ก็ไม่ได้ขยับหนีไปไหนอย่างเคย มือยกขึ้นแตะเกาลำคอเบาทั้งที่ไม่ได้คันอะไร
“อืม…”
ความจริงจะไปเลยก็ได้ แต่เด็กรักสะอาดอย่างหมอนี่คงงอแงอยากจะทำให้อาณาบริเวณเตียงเขาสะอาดเอี่ยมก่อนสินะ
“มีอะไรหรือเปล่า?“
เพราะช่วงวันพักเห็นว่าเด็กตัวสูงนี่ยิ้มเก่งกว่าที่เคยเลยไม่ได้ร้อนใจนัก พูดไปก็ส่งซองมาส์กหน้าต่าง ๆ ให้น้องจัดลงลิ้นชักข้างเตียงให้ไป
ระหว่างรอก็ไม่ลืมจะพยักเพยิดหน้า หยีตายกมือทักเด็ก ๆ ในห้องก่อนออกมายืนพิงกำแพงรอ
"ก็ว่าจะพักอยู่หรอก"
ยานวดกล้ามเนื้อในหลอดพลาสติกถูกกำไว้ในมือ
ขณะกอดอก ดวงตาสีสว่างของคือริมหลุบตามอง
ขายาว ๆ ของคนพี่ที่เพิ่งพ้นประตู
"ขาเป็นยังไงบ้าง"
Beyond Midnight - ALLEN
Wonhan - TAECYEON , LYN
MVP รายบุคคล Once Upon A Curse
Crimson Waltz - SHION
ผลโหวต MVP การแสดงในรอบ REBOOT : Into the myth
ทีมที่ได้รางวัล MVP สองทีม ได้แก่
MVP Team Once Upon A Curse
RUBEL†RUS CAGƎ จากเพลง Crimson Waltz
MVP Team Once Upon A Time
J-Just You - Wake You Up
โดยทีมดังกล่าวจะรับ benefit points ที่ 300 คะแนน
MVP รายบุคคลจะได้รับคะแนน benefit points ที่ 100 คะแนน มีรายชื่อดังนี้
เคราะห์ดีที่คือริมได้ยินเสียงฝีเท้ามาแต่ไกล ไม่อย่างนั้นคงได้มีตกใจหมัดลั่นกันบ้าง
พวกเข้าข้างหลังนี่จริง ๆ เลย
“จัดของ“
”อยู่แบบนี้มาตั้งแต่มิชชั่นก่อนแล้ว“
พอเห็นน้องจามก็เอี้ยวหน้าหลบปนขำ เอื้อมหยิบทิชชู่เปียกมาเช็ดมือก่อนวางข้างที่สะอาดแนบหน้าท้องน้องพลันออกแรงดันให้ถอยหลัง
”ไปข้างนอก“
”ตรงนี้ฝุ่นฟุ้ง“
กระทั่งนึกขึ้นได้ถึงใครคนหนึ่ง เป้าหมายจากการเตรียมตัวเข้านอนถึงได้เปลี่ยนเป็นทางเดินในหอ
สู่ประตูห้องH
“ชีอนฮยอง“
”ออกมานี่แปบสิ“
เคาะอยู่สองครั้งก่อนถือวิสาสะเปิดแล้วชะโงกหน้าเข้าไปเรียกเบา ๆ
@bidkangshion.bsky.social
20:24
#โรลปิด
——
คือริมเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผ้าผืนเล็กยังโปะอยู่บนเรือนผมเทาควันบุหรี่
คราวแรกกะว่าจะกลับมานวดคลายกล้ามเนื้อสักหน่อยพลางนึกเอ็ดตัวเองในใจ หากเขาวอร์มร่างกายดีกว่านี้ หากเมื่อคืนไม่นอนดึก หากร่างกายพร้อม วันนี้คงเอาเหรียญกลับมาให้เด็ก ๆ ในสีได้
แต่ก็เท่านั้น กีฬาย่อมมีแพ้ชนะเป็นธรรมดา เห็นน้อง ๆ ที่ชนะมีความสุขก็ดีเหมือนกัน
+
กระทั่งได้ยินเสียงเรียก คนที่ประหยัดคำพูดคำจาเป็นพิเศษถึงได้ชันตัวลุกขึ้น มือแตะบ่ารุ่นน้องในทีมที่เก็บของเตรียมตัวแล้วเดินออกมาอย่างว่าง่าย
คือริมอยู่ในสภาพผมถูกซอยสั้นต่างจากเดิม สีดำสนิทที่เคยมาพร้อมกับดวงตาสว่างคู่นี้เสมอถูกแทนที่ด้วยเทาควันบุหรี่ตัดกับผิวสีแทน
“อื้อ ว่าไง“
เอ่ยถามทั้งเลิกคิ้วขณะปิดประตูห้องซ้อมให้เรียบร้อยแล้วยืนพิงกำแพงใกล้ ๆ กัน
รอฟังเผื่อว่าน้องต้องการความช่วยเหลือ
