Verstandig.

We weten wel beter natuurlijk.

Ik had het over de excuusstukjes in jouw krant over het IFFR, die worden toch niet geschreven door een freelancer die al dan niet namens het festival spreekt?

Namens het festival of namens de krant, I wonder?

Doe maar kort Coen!

Wacht maar.

Ook al mijn muziekvrienden hier hebben denk ik onderhand wel het eenmalige meesterwerk Spirit of the Golden Juice van F.C. Mc Mahon uit 1969 ontdent en houden het niet droog bij zijn droefgeestige, berustende, kraakheldere liedjes die eeuwig resoneren in het tranendal van de menselijke geest.

Soms vraag je je zomaar iets af en valt het je daarna rauw op het dak - zoals bij: zal Jean-Marie Aerts van TC Matic nog leven? Hij ging heen in 2024, leerde ik. Hoe werd hij producer van Urban Dance Squad, vroeg ik mij nog af, welke lijnen liepen daar?

Ja het is een boek met een grote greep, ik vind dat heel goed. En ook passend, je moet van popmuziek meer durven maken dan het voor veel mensen is - mits je genoeg aanknooppunten hebt natuurlijk, MBV zal altijd isnt' anything blijven.

Higgs kent meer zwaktes, maar is daarover in z'n honderden voetnoten ronduit openhartig, dat neemt hem voor me in. Deze versie is volgens mij 'het origineel' en dan door hem voorzien van al die voetnoten. 'Zeer vermakelijk' is een mooie omschrijving.

Maar wat vond Nederland eigenlijk van de 10th Anniversary Edition van John Higgs' boek over the KLF, waarin de schrijver ook zichzelf becommentarieert? Ondanks z'n parmantige ijdelheid, zijn aandrang om altijd weer de leukste in huis te zijn, vind ik het toch: erg goed. En heel erg Engels.

Ja leuk. Moeten jullie niet eens naar Miss Moxy? Toen de film verscheen was jouw krant druk met apologietjes voor het blunderende IFFR.

🎶Get your folks together Ted, shit is coming down🎶

Wil Nederland morgen, 8 februari, nog naar de IFFR Volkskrantdag in Lantaren/Venster? Laat het mij weten, ik heb kaarten.

Hahaha. "Bout a girl".

Niet iets om oud mee te worden. En tegelijk te slim om jong te zijn. Het eeuwige studentenleven.

De logica van de Groene indachtig kunnen wij het hebben over de vraag of Indie, net als David Foster Wallace, het verlangen naar oprechtheid belichaamt - zonder daar zelf in te (kunnen) voorzien.

Interessant hoe hij in the Lowdown het soort man speelt - oprecht, ongebonden, in dienst van de waarheid- dat tot voor kort nog een held was, en nu eerder een sukkel. Ikzelf kijk het als sluitstuk van een omineus Amerikaanse drieluik: Fargo seizoen 5 - One Battle after Another - the Lowdown.

Hier wordt van een voetnoot hoofdmoot gemaakt. Jammer, want het is een prachtige bijlage met velerlei artikelen over leven en werk, aard en wezen van de schrijver die voor mij altijd een soort Pavement van de literatuur is gebleven: er zit veel in, maar de moeite is het toch niet waard.

Interessant stuk. Interessante kerel.

We zijn in sync. Ik bedoelde Hollywood als fenomeen van de vorige, en Netflix van de nieuwe eeuw.

Dat leerde ik al lezende ook. Gezien de populariteit van Netflix heeft Hollywood daarmee een groot probleem en lijkt het weer zo'n scenario te worden waarbij de oude wereld gaat verliezen van de nieuwe, 21e eeuwse wereld, nietwaar?

Ja in Hollywood. Verder houdt iedereen van Netflix.

Maar wat vond Nederland eigenlijk van Joost Zwagerman?

(Behalve dan: een goed, niet groot, schrijver, een echt kundig lezer en een pronkhaan die zich fataal vergaloppeerde aan het medium televisie, met delirische visioenen over beeldende kunst?)

Mooi. Fijn. The English life op z'n best.

Mooi. Twee vragen.
De nerdy is: kunnen we hem nog kennen van ..., voorafgaand aan Stone Roses?
En de meer aardse vraag: is hij in een beetje voorspoed heengegaan, zoals je iedereen zou toewensen? (volgens mij wel?)

Ik bedenk me dat ik ze misschien wel heb gezien in de Melkweg. Maar misschien ook wel niet. Zoals ik heb met het merendeel van Engelse bands uit die tijd.

Dat lijkt me een dun draadje, vooral omdat ze allemaal de bezinnelijkheid van Fool's Gold ontberen, zou ik denken.

Ik probeer me in te beelden hoe juist het psychedelische niemendalletje Fool's Gold een hit kon worden - het lijkt meer te zeggen over de beweging (kortweg: pil drin en weg zijn die jaren tachtig) dan over de band.

Maar wat vond Nederland van the Stone Roses?