佳之⚾️

📢ประกาศสำคัญ !

ทางคอมมูขอแจ้งข่าวสารเพื่อให้ทราบว่า #UMN_Mainevent3 หรือ เทศกาลโอบ้ง ที่ใกล้ถึงนี้ จะเป็นอีเว้นท์สุดท้ายของคอมมูแล้ว🙇‍♀️

ทางทีมงานต้องขออภัยที่ไม่สามารถดำเนินคอมมูจนถึงเป้าหมายที่วางไว้ได้ เนื่องจากเหตุผลส่วนตัวและติดปัญหาทางด้านสุขภาพ

อย่างไรก็ตาม แม้จบอีเว้นท์ดังกล่าวไปแล้ว ผู้เล่นก็ยังสามารถดำเนินสตอรี่หรือโรลเพลย์เกี่ยวกับคอมมูได้เสมอ

+

#UMN_DramaClub #UMN_DramaBunkasai #UMN_Mainevent2

คฤหาสน์หรูในค่ำคืนหนึ่ง
เวทีถูกจัด แสงไฟถูกจุด เพื่อฉลองให้กับความสำเร็จอันหอมหวาน

เมื่อผู้กำกับละครผู้ยิ่งใหญ่ถูกสังหารในห้องปิดตาย
การสืบสวนจึงกลายเป็นการเปิดม่านทีละชั้น

เพื่อค้นหาว่า—
ใครคือผู้แสดง
และ ใครคือผู้เขียนบทฆาตกรรมนี้

#UMN_DramaClub #UMN_DramaBunkasai
#UMN_Mainevent2

" กระผมเป็นพ่อบ้านประจำคฤหาสน์หลังนี้ ขออนุญาตดูแลการเข้าพักของท่าน "

" หากต้องการสิ่งใดสามารถเรียกใช้ได้ตลอดเลยนะครับ "

มินาโตะ ชิอน รับบทเป็น โชอิจิ พ่อบ้านประจำคฤหาสน์

บัตเลอร์หนุ่มมาดนิ่งที่พร้อมทำตามคำสั่งของผู้เป็นนายอยู่เสมอ แต่แล้วนายเหนือหัวที่เขาคอยรับใช้ก็...?

🎊MAIN EVENT 2 : บุงคะไซ🎊
แฮชแท็ก #UMN_Mainevent2
[ทุกตัวละครสามารถเข้าร่วมได้]

วู้วฮู้ว~ พวกเธอรับรู้ได้ถึงพลังแห่งวัยรุ่นและความฝันอันเต็มเปี่ยมนี้ไหม? ใช่แล้ว เพราะในที่สุดบุงคะไซที่รอคอยก็มาถึง อย่ามัวแต่โอ้เอ้แล้วมาร่วมสร้างความทรงจำแสนวิเศษไปด้วยกันเถอะ !

อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม docs.google.com/document/d/1...

“อ่า...เอ่อ...ใช่ๆ! เราดู...อายุใกล้ๆ กันนี่นา อยู่ม.ปลายใช่มั้ย? ถ้างั้นก็ต้องเรียนที่อุเมะโนะคิซากิสินะ! เป็นยังไงบ้าง? สนุกใช่มั้ยที่นี้น่ะ”

“ก็โรงเรียนฉันดังเรื่องกีฬามากๆ เลยนี่นาแล้วฉันก็ดันเล่นเบสบอลเก่งพอตัวเลยได้ทุนนักกีฬามาด้วยถ้าไม่รับไว้ก็น่าเสียดายแย่ ก็คง…ช่วยไม่ได้ละเนอะ!”

คาโนะพูดพลางหัวเราะร่าขึ้นมาอีกครั้ง “ยังไงฉันก็ยังอยู่ที่นี่เหมือนเดิมแหละ! เดี๋ยวหาเวลาไปทำความรู้จักกับคนใหม่ๆ เอาก็ได้ คงมีคนย้ายมาเพียบแน่ๆ เลยใช่มะ! ฮะๆๆ!”

เอ๊ะ…ว่าแต่...ทำไมคานามิคุงถึงทำหน้าประหลาดแบบนั้นนะ… ( `⁰▿⁰ ' )?

+

เขาหัวเราะเบาๆ คล้ายจะเสียดายนิดๆ “ก็เลยแทบไม่มีเวลาได้เจอคนใหม่ๆ ที่นี้เลย น่าเสียดายจริงๆ!”

“เอ๋ ขอบใจมากนะ นายนี่ใจดีจัง ฮะๆ” คาโนะรับขวดน้ำชามาจากอีกฝ่ายแบบไม่คิดอะไรมาก ก่อนจะเปิดดื่มอย่างสบายๆ

“นายเพิ่งย้ายมาปีที่แล้วหรอ…อือ...ถ้าอย่างงั้นก็ไม่แปลกหรอก!” เขาหยิบขนมเข้าปากเพิ่มพลางยิ้มกว้าง สายตามองไปยังทางข้างหน้าอย่างผ่อนคลาย “ตอนนั้นฉันย้ายไปเรียนที่นอกเมืองแล้วน่ะ ต้องตื่นเช้าออกเดินทางกว่าจะกลับถึงบ้านก็มืดทุกวัน…”

+

“ว่าแต่นายเพิ่งย้ายมาแถวนี้เหรอ? ถ้าอยู่มาซักพักเราคงคุ้นหน้ากันมากกว่านี้น่ะ” เขายกถุงขนมขึ้นเล็กน้อยแล้วยื่นไปให้ “เอาหน่อยมั้ย?”

“โอ้ แต๊งกิ๊ว!” คาโนะรับถุงกลับคืนมา ก่อนจะหย่อนถุงขนมกลับลงไปอย่างเดิม

เหมือนจะพึ่งนึกถึงเรื่องสำคัญกว่าขึ้นมาได้ เขาจึงหัวเราะออกมาอย่างเก้อเขิน “อา—จริงสิ เรื่องเงิน…ฉันก็กำลังจะกลับบ้านแล้วเหมือนกัน งั้นเดินไปพร้อมกันเลยก็ได้!”

เขาหันหลังเดินออกจากร้าน ก้าวให้ช้าลงเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ทิ้งระยะมากเกินไป ระหว่างทางก็เอ่ยชวนคุยด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

+

คาโนะรับถุงมาจากพนักงานก่อนจะหยิบขนมของตัวเองออกมาแล้วส่งถุงที่เหลือแต่ของของอีกฝ่ายคืนให้พร้อมรอยยิ้มกว้าง

“อ้อ! ฉันลืมแนะนำตัวไปเลยสินะ!” เขาหัวเราะเสียงใส “ฉัน คามิมิยะ คาโนะ! ยินดีที่ได้รู้จัก!” ถุงมันฝรั่งทอดในมือถูกเปิดออก เขาหยิบชิ้นแรกเข้าปากเคี้ยวกรุบ อย่างสบายๆ ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับคนแปลกหน้าที่เขาเพิ่งอาสาจ่ายเงินให้ไปอีกครั้ง

“อื้อ—แล้วนายละ?”

คาโนะขยับตัวขึ้นมายืนข้างๆ ของในมือถูกวางลงบนเคาท์เตอร์พร้อมกับเงินสดจำนวนนึง “โอ้ะ คิดรวมกันเลยครับ!” เขาหันไปยิ้มให้ทั้งแคชเชียร์ทั้งคนข้างๆ อย่างอารมณ์ดีสุดๆ (♡°▽°♡)

“ฮ่าๆ ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องเกรงใจเลย—เเต่เอ๊ะ…อยู่แถวอาโอะเหรอ? แบบนี้นี่เอง ก็ว่าทำไมหน้าคุ้นๆ!" พอรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ละแวกเดียวกัน คาโนะก็ยิ่งยิ้มกว้างเข้าไปอีก แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น "ฉันก็อยู่แถวนั้นเหมือนกัน!”

เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนจะตบไหล่อีกฝ่ายอีกครั้งอย่างหนักแน่น “ดีเลย! งั้นฉันจ่ายให้ก่อนละกันนะ!”

+

ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ตอบอะไร คาโนะก็เอื้อมมือไปวางบนไหล่เขาอย่างสนิทสนม ยิ้มกว้างจนตาโค้งเป็นเส้น “มาๆๆ ไม่ต้องคิดมากเลยน่า! เดี๋ยวฉันออกให้ก่อนเอง แล้วค่อยมาเคลียร์กันทีหลังก็ได้ ฉันไม่ได้รีบไปไหนอยู่แล้ว!”

“เอ๋—ไม่เป็นไร! ไม่ต้องรีบ ๆ เดี๋ยวฉันรอก็ได้สบายมาก!” ชายหนุ่มยิ้มกว้าง โบกมือปัดๆ อย่างไม่คิดมาก คนเรามันก็มีลืมกันบ้างนี่นา—เขาเองก็เป็นประจำเหมือนกัน

“นายลืมกระเป๋าตังค์ไว้ที่บ้านเหรอ?” เขาถามพลางหัวเราะเบา ๆ พยายามคลายบรรยากาศไม่ให้ตึงเกินไป แม้จะไม่แน่ใจว่าช่วยได้ไหมก็เถอะ “ถ้าต้องวิ่งกลับไปเอาจริงๆ นี่คงเหนื่อยแย่เลยนะ… เอางี้ดีกว่า! เดี๋ยวฉันออกให้ก่อนก็ได้!”

+

( ขอมา+ ด้วยคนนะคะ )

คาโนะเดินตรงเข้ามาต่อแถวที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน ขนมสองสามถุงถูกกอดไว้ในอ้อมแขนอย่างระวัง เขารออยู่ครู่หนึ่งแต่คนที่อยู่ด้านหน้ากลับเหมือนไม่มีทีท่าว่าจะจัดการธุระให้เสร็จสักทีแถมยังทำท่าค้นกระเป๋าลนลานอีก ( `•. • '¨)

คาโนะเลิกคิ้ว ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใส “เอ้อ…นายลืมกระเป๋าเหรอ?” เขาเดาจากท่าทางของอีกฝ่าย

( เทสๆ มีใครเห็นมั้ยคะ (｡•̀ᴗ-)✧วิ้งๆ )

🌊ประกาศเปิดคอมมูอย่างเป็นทางการ🌊

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผู้เล่นสามารถทำการแอคทีฟตัวละครหน้าไมค์ได้แล้ว รวมถึงการเปิดโรลเพลย์หรือเล่นบอร์ดชุมชนอย่าง #UMN_Boaed เพื่อทำความรู้จักกันก่อนช่วงเวลาเปิดเทอม

นี่คือ Discord สำหรับกระจายข่าวสารและการพูดคุยกันระหว่างผู้ปกครอง
discord.gg/Hf9VP5dR

⚠️โปรดอ่านข้อตกลงด้านล่างก่อนเข้าดิส

⭐ก๊อก ๆ เบื่อกันหรือยัง~ ระหว่างรอช่วงยืนยันตัวละคร ทางคอมมูได้มีการปรับเปลี่ยนปฏิทินเล็กน้อยเพื่อให้ผู้เล่นได้มีช่วงเวลาทำความรู้จักกัน และเล่นสตอรี่ก่อนวันเปิดเทอมล่ะ⭐

โดยกำหนดการที่เปลี่ยนแปลงคร่าว ๆ มีดังนี้
- เลื่อนวันเปิดคอมมูและประกาศดิสคอร์ด เข้ามาเป็นวันที่ 28 พ.ย.
- ประกาศห้องและครูที่ปรึกษา ในวันปฐมนิเทศที่ 1 ธ.ค.

สามารถเช็คปฏิทินได้ที่ใต้เมนชั่น🔽