ChatDD 🌸🌱🪻⚘️

ممنونم که خوندین.

‏پی‌نوشت: این نوشته در اصل برای شادباشِ هشتادوهفت‌سالگیِ بهرام بیضایی در نظر گرفته شده بود، اما با نهایت تأسف، سرانجام رنگِ سوگنامه به خود گرفت.

‏سوگ بیضایی، سوگِ فقدانِ یک فرد نیست؛ سوگِ از دست رفتنِ امکانی است برای اندیشیدنِ جدی به تاریخ، روایت و مسئولیت فرهنگی. با این حال، آثار او همچنان امکان گفت‌وگو را زنده نگه می‌دارند؛ نه به‌مثابه میراثی بسته، بلکه به‌عنوان میدان پرسش‌هایی که هنوز پاسخ قطعی نیافته‌اند. /۱۰◾️

‏با این‌همه، حتی در شرایط حذف و تبعید، پروژه‌ی فکری او تداوم یافت و گسسته نشد. /۹

‏محدودیت‌ها و محرومیت‌های ساختاری‌ای که بیضایی طی دهه‌ها با آن مواجه بود، بخشی جدایی‌ناپذیر از فهم جایگاه اوست. کم‌کاریِ ظاهری او نه نشانه‌ی فقدان خلاقیت، بلکه محصول سازوکارهایی بود که اندیشه‌ی پیچیده، حافظه‌ی تاریخی و پرسش‌گری ریشه‌ای را برنمی‌تابند. /۸

‏سوژه‌هایی که در برابر فراموشی، سازش و روایتِ رسمی مقاومت می‌کنند. این رویکرد، بیضایی را به‌گونه‌ای نادر در متنِ سنتِ مردسالارانه‌ی فرهنگِ ایرانی، به چهره‌ای پیشرو بدل می‌کند، بی‌آن‌که به ساده‌سازیِ ایدئولوژیک تن دهد. /۷

‏در این معنا، بازگشت او به تعزیه، حماسه و روایت‌های کهن، حرکتی ارتجاعی نبود، بلکه کنشی انتقادی و روشنگرانه محسوب می‌شود.

جایگاه زنان در آثار بیضایی نیز شایان توجه ویژه است. زنان در جهان او نه حاشیه‌ی روایت، بلکه حاملان آگاهیِ تاریخی و اخلاقی‌اند؛ /۶

‏اهمیت بیضایی تنها در نوآوری‌های فرمی او خلاصه نمی‌شود، بلکه در بازتعریف جایگاه اسطوره و آیین در نقد مدرنیته‌ی ایرانی است. او اسطوره را نه پناهگاهی برای گریز از اکنون، بلکه ابزاری تحلیلی برای افشای تداومِ خشونت، پدرسالاری و حذفِ تاریخی به کار گرفت. /۵

‏بدین‌سان، بیضایی زودهنگام به مسئله‌ای پرداخت که بعدها در نظریه‌های معاصر قدرت و گفتمان صورت‌بندی شد: این‌که حقیقت همواره محصول موقعیت، زبان و مناسبات قدرت است. /۴

‏در آثار نمایشی و سینمایی بیضایی، تاریخ نه به‌مثابه رشته‌ای پیوسته از وقایع، بلکه به‌صورت میدان منازعه‌ای میان روایت‌ها ظاهر می‌شود. «مرگ یزدگرد» نمونه‌ی بارز این رویکرد است: حقیقت نه کشف می‌شود و نه تثبیت، بلکه در خلال گفتارهای متعارض شکل می‌گیرد و فرو می‌ریزد. /۳

‏زیرا پروژه‌ی فکری او اساساً معطوف به مسئله‌ی روایت، قدرت و حذف بود. /۲

درگذشت بهرام بیضایی نه صرفاً فقدان یک هنرمند برجسته، بلکه از دست رفتن یکی از آخرین پیوندهای زنده میان پژوهش، آفرینش هنری، و حافظه‌ی تاریخی در فرهنگ معاصر ایران است. بیضایی از معدود اندیشمند–هنرمندانی بود که کارش را نمی‌توان در مرزهای قراردادی سینما، تئاتر، یا ادبیات محدود کرد؛ /۱

آرشیو عکس کاخ گلستان

لینک سری اول:
drive.google.com/drive/mobile...

لینک سری دوم:
drive.google.com/drive/mobile...

خواندم آن را بر دل احمق به وُدّ
صد هزاران بار و درمانی نشد

سنگ خارا گشت و زان خو بر نگشت
ریگ شد کز وی نروید هیچ کشت

مولوی، مثنوی معنوی، دفتر سوم، گریختن عیسی علیه‌السلام فراز کوه از احمقان

گفت عیسی که به ذات پاک حق
مُبدع تن، خالق جان در سبق

حرمت ذات و صفات پاک او
که بود گردون گریبان‌چاک او

کان فسون و اسم اعظم را که من
بر کر و بر کور خواندم شد حَسَن

بر کُهِ سنگین بخواندم شد شکاف
خرقه را بدرید بر خود تا به‌ناف

برتن مرده بخواندم گشت حَی
بر سر لاشَئ بخواندم گشت شَئ

فقیه شهر زَنَد لافِ آن به مجلسِ عام
که آشکار و نهانِ علوم می‌داند

جوابِ هرچه از او پرسی آن بوَد که به دست
اشارتی بکند یا که سری جنباند

جامی، بهارستان، روضه ششم

از بس در روز ویدئو از گربه‌ها می‌بینم کم‌کم خودم هم گربه میشم. 😼

گر رفته باشم زین جهان بازآیدم رفته روان
گر همچنین دامن‌کشان بالای خاکم بگذری

سعدی، غزلیات

خون‌آشام‌ها، قسمت دوم: حلقه‌ای که می‌کُشد.
لویی فویاد، ۱۹۱۵.
مارفا کوتلیف (با بازی استاسیا ناپیرکوفسکا) در حال رقصیدن به شکل خفاش خون‌آشام.

Les Vampires, Épisode 2: La Bague qui tue.
Louis Feuillade, 1915.
Marfa Koutiloff (starring Stacia Napierkowska) dancing as a vampire bat.

----
🐦 larwoolf

هرگز نبود اندر خُتَن بر صورتی چندین فِتَن
هرگز نباشد در چمن سَروی بدین خوش‌منظری

صورتگرِ دیبای چین گو، صورتِ رویش ببین
یا صورتی برکش چنین یا توبه کن صورتگری

سعدی، غزلیات

نقشه ایران در سال ۱۸۱۴ م. (۱۱۹۳ ه.ش)

‏از عکسِ لبت دیده بَدخشان گردد
وز یادِ رُخَت سینه گلستان گردد

بی روی تو گر آب خورم چون گُلبُن
اندر دلِ من چو غنچه پیکان گردد

کمال‌الدین اسماعیل، رباعیات

‏زاهدی در سَماعِ رندان بود
زان میان گفت شاهدی بلخی

گر ملولی ز ما، تُرُش منشین
که تو هم در میانِ ما تلخی

جمعی چو گل و لاله به هم پیوسته
تو هیزمِ خشک در میانی رَسته

چون بادِ مخالف و چو سرما ناخوش
چون برف نشسته‌ای و چون یخ بسته

سعدی، گلستان، باب پنجم در عشق و جوانی

یکی از بزرگترین نظرات نامحبوب در فیزیک نیمه‌رساناها این ایده‌ست که نظریه نوارهای الکترونیکی یک ساده‌سازی بزرگه که بیش از آنکه در تحقیقات کمک کنه، گمراه می‌کنه. چون:
۱. همبستگی‌های قوی را ثبت نمی‌کنه.
۲. برای مواد با ساختار دو بعدی جواب نمیده.
۳. اثرات غیرتعادلی را نادیده می‌گیره.

پس چون پروردگارش به كوه جلوه نمود آن را ريز ريز ساخت و موسى بيهوش بر زمين افتاد و چون به خود آمد گفت تو منزهى به درگاهت توبه كردم و من نخستين مؤمنانم (۱۴۳)

ترجمه محمدمهدی فولادوند. اعراف آیه ۱۴۳

و چون موسى به ميعاد ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت عرض كرد پروردگارا خود را به من بنماى تا بر تو بنگرم فرمود هرگز مرا نخواهى ديد ليكن به كوه بنگر پس اگر بر جاى خود قرار گرفت به زودى مرا خواهى ديد

‏وَلَمَّا جَاءَ مُوسَى لِمِيقَاتِنَا وَكَلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ قَالَ لَنْ تَرَانِي وَلَكِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي
‏فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ مُوسَى صَعِقًا فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ ﴿۱۴۳﴾

سوره ۷: الأعراف - جزء ۹

دیوید کاپرفیلد (۱۸۵۰)
اُلیور توئیست (۱۸۳۸)
از چارلز دیکنز

۱. در حالی که کمونیسم افراطی خواهان از بین بردن مالکیت شخصی است، بسیاری از ایدئولوژی‌های چپ‌گرا به رشد اقتصادی در کنار مسئولیت اجتماعی اعتقاد دارند.

۲. در سیاست‌های چپ‌گرا، توزیع مجدد ثروت معمولاً از طریق سیاست‌های دولتی انجام می‌شود، نه از طریق الزام شخصی.

🫂