"เทใส่เหรอ?"
แม้จะดีใจที่อีกฝ่ายจะห่อไปทาน
แต่ไม่มีอะไรที่ห่อได้เลยนี่สิ... เอ็นเก็นได้แต่ยิ้มแห้ง เอายังไงดีน้า...
"งั้นยกไปทั้งกล่องก่อนเลยไหมครับ?"
เสาไฟฟ้าเอ่ยหน้าซื่อ ๆ ไม่ได้ติดขัดอะไรถ้าจะเอาไปทั้งกล่องเลย ก็กล่องมันซื้อใหม่ได้นี่นา ราคาก็ไม่ได้แพงอะไรสำหรับตัวเอง
"เดี๋ยวไว้เจอกันค่อยเอามาคืนก็ได้นา?"
เจ้าตัวชูนิ้วโป้งอย่างสบายใจเฉิบ
(แงง ดีใจที่ชอบนะคับบ 😭🙏✨✨)
ครับ... โด้ปจนกว่าจะชินสินะ
ไว้อีกสัก 2-3 ปีค่อยลองละกันอย่างงั้น--
"อืม... จะว่าไปเทียบกับกลิ่นก็คงคล้าย ๆ.... บลูชีสสินะ"
ไม่ได้ใกล้เคียงมาก แต่ก็กรณีเดียวกันล่ะวะ
"ถ้าไม่ว่ากัน ขอชิมนิดหน่อยล่ะกันครับ แฮะ ๆ"
เอ็นเก็นหยิบแครอทในข้าวกล่องช้อนนัตโตะเพียง 2-3 เม็ดขึ้นมา มือยกไหว้พระบุตร พระจิต etc.ก่อนจะยัดเข้าปากไป...
อืม
กรณีบลูชีสจริง ๆ 🤢
รอยยิ้มค้างกระตุกอยู่บนใบหน้า นายเสาไฟฟ้ายืนนิ่งพร้อมแขนที่ยื่นข้าวกล่องค่อย ๆ หดเข้าตัว
"ไม่ลองทานดูจริง ๆ เหรอครับ..."
แม้หน้าจะพยายามยิ้มอยู่แต่คงดูไม่ต่างกับหมาหงอย นัยนต์ตาฟ้าซีดหลู่มองไก่ทอดสีสวยในข้าวกล่องซึม ๆ
ดูท่าวันนี้น่าจะทำเสียเที่ยวสะแล้วมั้งนี่...
"สักนิดก็ไม่ลองเหรอครับ?"
(กี๊ดด ดีใจที่ชอบนะคับบ😭🙏)
หน้าตาเมื่อได้ยินว่าต้องกินอีกชิ้นด้วยก็เหี่ยวเป็นหมาโดนบังคับกินยา นี่มันไม่ได้อยู่ในความคิดแรกเลยนะ! ไม่คิดว่าต้องมากินอาหารตัวเองที่ทำแจกคนอื่นด้วยนี่เด้!
ว่าไปนั่น สุดท้ายก็กินตามที่สั่งอยู่ดี.....
เผลอแปป ๆ ก็นั่งจกกันจนข้าวกล่องเริ่มร่อยรอ ...กลายเป็นปิกนิกยามเที่ยงเฉยเลย แต่ก็แฮปปี้สุด ๆ!
"จ๋าเจี้ย--"
เอ็นเก็นพยายามจะออกเสียงตามอีกฝ่าย แต่ลิ้นพันกันมั่วซั่วจนสำเนียงเพี๊ยนอย่างไม่น่าให้อภัย
"แอ่ะ... ยอมแพ้.." เจ้าตัวทำได้แค่ถอนหายใจ "ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย ไม่ค่อยคุ้นตาด้วย"
ถึงจะว่าอย่างงั้นตัวเองก็ดูสนใจอาหารใหม่แปลกตานี่เอามาก ๆ ทว่าความสนใจว่ารสชาติอาหารที่ตัวเองทำจะถูกปากอีกฝ่ายรึเปล่านะ
"โอ้ะ! ไว้บอกผมด้วยนะว่าอาหารถูกปลากรึเปล่าน่ะ😀✨"
@thkrui.bsky.social (ขออนุญาติมาปาบอมคับบบ😳🙏✨✨)
"ก ..ก็ herr ฟุยุกิทานไก่ไปแล้วผมก็โซ้ยเฟรนฟรายสิครั--"
หน้าตาหรอหราไม่รู้ไม่ชี้ประดับบนใบหน้าของเจ้าตัว
ช่วยไม่ได้ก็คนมันโปรดปรานเฟรยฟรายนี่นา!
แต่เจ้าตัวก็หน้าหงอยยอมจกน่องไก่ชิ้นหนึ่งมาบาลานซ์ไขมันสักหน่อยอยู่ดี
"งั้นทานก็ได้ครับ.."
หมาหงอยแทะน่องไก่อย่างว่าง่ายพร้อมกับผัดผักหน่อย ๆ ด้วยเลย
(ขออนุญาติวางระเบิดค่ะ--)
"หยิบได้เลยครับ ตามสบายเร้ยย"
หมายักษ์ดูดีใจเป็นพิเศษ ได้คนชิม(กิน)อาหารที่ทำเพิ่มแล้ว ดีใจจนอยากจะกระโดดเอาฝ่าเท้าแตะกันกลางอากาศ
สายตาเหลือบไปเห็นอาหารในข้าวกล่องอีกฝ่าย จะว่ามันเป็นราเมงก็ไม่ใช่สะทีเดียว ไม่ค่อยคุ้นตาเลย
"โอ้ะ? อันนั้นมันคืออะไรเหรอครับ?"
ความสงสัยของคนที่ชอบทำอาหารเริ่มทำงาน ฉันต้องได้รู้ว่าอาหารนั่นมันคืออะไรร
(ฮือๆๆๆ ทางนั้นก็เท่มากเลยค่ะ สุดคูลเหลือเกิน! ไว้เข้าเอาโรลไปวาดได้ไหมคะะ😳🙏🙏)
เอ็นเก็นที่ฟังเสียงตะกุกตะกักของอีกฝ่ายแล้วก็เอียงหัวครุ่นคิดอะไรสักอย่างอยู่...
เอ ยืนจี้แบบนี้อีกฝ่ายจะล่กรึเปล่านา?
"เอ่อ... ถ้าอิ่มหรือทานไม่ไหวยังไงบอกผมได้เลยนา ไม่ต้องเกรงใจนะ"
เจ้าตัวยกมือตบบ่าอีกฝ่ายเบา ๆ เป็นกันเอง
"ไม่ต้องฝืนตัวเองนะครับ!"
(กี๊ดดด ภาพน่ารักมากค่ะคุ๊ณณ ว้ากกกกก😭✨✨)
(กรี้ดดดดดดด น่ารัก ฮือๆๆๆๆๆ😭😭)
"ยังไม่เคยทานหรอกนะครับ แต่กลิ่นเนี่ย... ไม่ว่าจะดมกี่ครั้งก็ทำใจไม่ได้สักที"
ชายหนุ่มทำท่าทางแกล้งร้องไห้ฮือ ๆ
แต่เอาจริง ๆ ก็ทนกลิ่นไม่ไหวจริง ๆ นั่นแหละ โอ้แม่จ้าวกลิ่นเดียวกับถุงเท้าเน่า ๆ เลย verdamm
"แต่เห็นแทบทุกที่มักจะมีนัตโตะมาพร้อมกันตลอดเลย มีวิธีเอาตัวรอดจากกลิ่นบ้างไหมครับน่ะ?"
เจ้าหนุ่มยิ้มแห้ง ถ้าอุดจมูกกลิ่นมันจะรอดไหมน้า?
(น้องกระโดดหนีกลิ่นสุดตัวเลยค่ะ กี๊ด55555555555)
เมื่อสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายดูสนใจ เจ้าตัวก็เลยเปิดโหมดขายตรงกันไปเลย
"ภูมิใจนำเสนอสุด ๆ ก็น่องไก่ทอดชุ่มซอสนี่เลย"
เอ็นเก็นชี้ไปที่น่องไก่ทอดสีน้ำผึ้งราดด้วยซอสสีออกแดงส้มเข้มแวบวับ
"ส่วนผัดผักก็นำเสนอเช่นกัน โอ้ะ! เฟรนฟรายทานกรอบ ๆ เพลิน ๆ ด้วยนาา แต่ข้าวนี่ยังไม่ชำนาญ... แต่ทานได้รับประกันครับ"
แววตาวิบวับเรียกร้องให้อีกฝ่ายลองตักทานแบบสุด ๆ
(เวลคั่ม เจ้าหมาสมองไหล5555555)
เอ็นเก็นยกนิ้วให้ มันก็ตกใจอยู่หรอกแต่สมองมันหยุดประมวลผลชั่วครู่น่ะซี๊-- ทว่าได้ยินคำชมสีหน้าอ๊องโลกค่อย ๆ กลับมายิ้มกว้างอีกครั้ง
"ทำเองน่ะสิครับบ ดีกรีทำอาหารมาตั้งแต่ยังเด็ก ๆ เลยนา"
เจ้าตัวไม่ลืมที่จะอวดสรรพคุณตัวเองอย่างภูมิใจ
"ชมรมเหรอ? ยังไม่ได้เข้าหรอกแต่มีคนมาชวนน่ะ ว่ากำลังจะลองไปดู"
"ผมเอ็นเก็นนะ อยู่ปี 3 ครับผม"
"รับทราบครับผ้ม!"
เอ็นเก็นโบกมือให้กับอีกฝ่ายที่เดินจากไป เขาก้มหน้ามองใบชมรมค่อย ๆ อ่านมันอย่างละเอียดพร้อมกับเดินหาเหยื่อ(?)รายใหม่ที่จะเอาข้าวกล่องยื่นใส่หน้า
(จบโรลคับบ ขอบคุณที่มาร่วมแจมโรลนะคับบบ)
เจ้าตัวได้แต่ยิ้มแห้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหยิบข้าวกินทีละเม็ด สาบานรอบหน้าจะไม่ลืมตะเกียบแล้ว...
"แหม เสียดายแย่เหมือนกันนา เอาน่าอย่างน้อยเราก็ยังเหลืออีกปีไม่ใช่รึไงกัน?"
เอ็นเก็นตบบ่าฟุยุกิเบา ๆ ไปทีหนึ่ง มือข้างที่ว่างยังคงคว้าเฟรนฟรายเข้าปากอยู่เรื่อย ๆ จนมันร่อยหรอเหลือแค่ไก่ทอด
"ฮี่ๆๆ คำนับสำหรับคำชม"
ถึงจะหัวเราะขายขำ แต่ใจใจลอยไปคำกับชมเรียบร้อย
#THK_EVENT02 #THK_โปรโมทชมรม
#THK_Sciclub
ระหว่างที่'คุณ'กำลังเดินอยู่ในโรงเรียน คุณก็เห็นคนในชุดกาวน์ยืนแจกใบปลิวอยู่
“ชมรมอะไรน่ะหรือ?”
“อ่า...ชมรมวิทยาศาสตร์น่ะครับ”
“คุณอาจจะสนุกกับมันก็ได้นะ”
“หือ ถ้าเป็นเรื่องที่รู้อยู่แล้วหรอ แต่...นั้นก็แค่'รู้'ใช่มั้ยล่ะ”
“ผมว่ามันน่าสนุกออกนะ ถ้าได้'รู้'เพราะคุณได้'พิสูจน์'มันด้วยตัวคุณเองน่ะครับ (^^)”
"หือ?"
สายตาช้อนขึ้นมองอีกฝ่ายก่อนจะนั่งลงตามที่อีกฝ่ายชวนอย่างว่าง่าย
แม้จะแอบครุ่นคิดหนักหน่อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายกวนจนนัตโตะเหนียว มันดูเหมือนซุปที่ใส่แป้งข้าวโพดลงไป..
"ทั้งขม มันด้วยแล้วก็หวานด้วยเหรอ??"
เมื่อเห็นอีกฝ่ายยื่นกล่องมาให้เลยยื่นหน้าเข้าไปดมก่อนเต็มที่ กลิ่นที่ตีเข้าปอดเล่นเอาหน้ายู่จนต้องถอยหนี เอ็นเก็นส่ายหน้ารัว ๆ แทนคำตอบ
นี่แหละเหตุผลหลักที่ไม่ยอมกินสักที
"อืม ๆ ไม่เลวนี่นา"
เจ้าตัวพยักหน้ารัว ๆ ให้กับอีกฝ่าย ทีนี่ก็โล่งใจไปเปราะหนึ่งได้แล้ว
"ได้เลย ไว้เดี๋ยวจะแวะเข้าไปที่ชมรมนะ"
อย่างน้อย เป้าหมายใหม่ที่จะลองทำอาหารบ้านเกิดให้คนในชมรมลองทานก็ฟังดูเป็นไอเดียที่น่าสนุกดีเหมือนกัน
โดยเฉพาะเกมเทสขนมปังกับท็อปปิ้งต้นตำหรับก็ไม่แย่... ถ้ามีดครัวในคหกรรมมันตัดขนมปังออกได้อ่ะนะ--
"ช่วงเย็นเหมือนชมรมอื่นใช่ไหมนะ?"
W I E ? ?
ชายหนุ่มใช้เวลาประมวลผลแม้อีกฝ่ายจะงับไก่ไปแล้วชูชิ้นใหม่เอี่ยมขึ้นมา รู้สึกคุ้น ๆ อย่างบอกไม่ถูกเหลือเกิน
.....
อ๋อ นี่มันทริคที่ตัวเองเคยใช้กับหมาที่บ้านเกิดชัด ๆ!!
จะนึกขอบคุณที่ชมว่าอร่อยก่อน หรือ.. ห้ะ???
"เอ่อ... อ่าฮะ.. เอาเป็นว่าดีใจที่ถูกปากละกันนะ?????"
(ฮือๆๆ ดีใจที่มาร่วมแจมโรลด้วยนะคะ😭🙏)
เอาวะ
"โอเค ไหน ๆ ก็ทำมาตั้งเยอะแล้ว กินกันครับ"
ชายหนุ่มเถิบจากเก้าอี้ม้านั่งออกห่างจากอีกฝ่ายเล็กน้อยพอให้วางข้าวกล่องลงระหว่างกลางได้
เอ็นเก็นจกเฟรนฟรายก่อนอันดับแรก ไม่ว่าอะไรก็ตามเฟรนฟรายจะเยียวยาได้เสมอ--
"ข้าวอาจจะกินลำบากหน่อยแฮะ.."
เขาได้แต่ถอนหายใจพลางพูดเสียงอู้อี้จากเฟรนฟรายที่ยัดเข้าไปทีละหลาย ๆ ชิ้น
เครื่องหมายคำถามลอยอยู่บนหัวเมื่อได้ยินว่าเป็นคนน่ารัก ...ทำอาหารแจกคนอื่นนี่มันน่ารักสำหรับคนอื่นงั้นเหรอเนี่ย?
ที่เอ็นเก็นพยายามจะอธิบายก็คือ บ้านของเขาค่อนข้างมีฐานะ เลยไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่จะหารายได้เสริมเท่าไหร่
แค่อยากเห็นคนอื่นกินแล้วมีความสุขเองนา...
"ทานมาแค่นิดหน่อยน่ะครับ" เจ้าตัวตอบหน้าซื่อ ๆ ก่อนจะชะงักกับคำชวน
มันแปลกไหมนะที่มากินขอที่ทำแจกด้วย?
+
ย๊าฮู๊วววว!!!
รอยยิ้มกว้างฉายบนใบหน้าเจ้าตัว อยากจะโดดขึ้นไปบนต้นไม้แล้วตะโกนออกมาดัง ๆ
.....น่าจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่
"ดีใจที่ถูกปากนะครับ!! ถ้าอยากทานอะไรเพิ่มหยิบได้ตามใจเลยนะ!"
หากมีหางหมาอยู่แล้วล่ะก็น่าจะสบัดจนเป็นเฮลิคอปเตอร์ไปแล้ว
"ไม่ต้องเกรงใจน้า~"
ดูเอ็นเก็นจะสนุกเป็นพิเศษที่ได้เห็นคนอื่นอร่อยกับอาหารของตัวเอง
"โอ้ะ ได้ครับ ๆ"
เอ็นเก็นยอมยืนรอให้อีกฝ่ายกินให้เรียบร้อยเสียก่อน
ระหว่างยืนก็รู้สึกเหงา ๆ ปากหน่อย ไหน ๆ ก็ทำมาเยอะแล้วก็เลยจกเฟรนฟรายในข้าวกล่องตัวเองเข้าปากเคี้ยวหยับ ๆ
สายตาแอบลอบมองนัตโตะที่อีกฝ่ายกินอยู่... ถึงจะอยู่ที่ญี่ปุ่นมาระยะใหญ่แล้วแต่ก็ไม่เคยกินเจ้านี่มาก่อนเลย
"นัตโตะนั่น.. รสเป็นยังไงเหรอครับ?"
เครื่องหมายคำถามยักษ์ประดับอยู่บนใบหน้าของเอ็นเก็น
โอ้พระเจ้าช่วย เตรียมพร้อมใบมาด้วยเรอะ?!
ชายหนุ่มหรี่ตามองใบชมรมในมือของอีกฝ่าย ดูอึ้ง ๆ อยู่เล็กน้อย
"อาคารเก่าสินะ" ชายหนุ่มพึมพำ
"โอ้! Herr ซัทสึกิสินะ" เอ็นเก็นถือวิสาสะเรียกชื่อตรง ๆ ด้วยความเคยชินของตัวเอง "ผม เอ็นเก็น เฮอร์มัน ปี 3 เหมือนกัน"
"คนในชมรมเนี่ย... มีเยอะไหมนะ"
เหงื่อตกเล็กน้อย ถึงจะเป็นคนช่างจ้อแต่ถ้าเจอคนเยอะ ๆ เจ้าตัวเองก็มีโอกาศสมองไหล
(เค้าขอเอาโรลไปวาดได้ไหมคับบ😳)
"ยินดีเช่นกันครับ Dame รุย!"
เอ็นเก็นยิ้มกว้าง ก่อนจะปิดฝาข้าวกล่องนั้นเสียก่อนเมื่อเห้นว่านักเรียนคนอื่น ๆ เริ่มทยอยเดินกลับเข้าไปในอาคารเรียน
"ดูท่าคาบบ่ายน่าจะใกล้เริ่มแล้วสิ..." ชายหนุ่มได้แต่มุ่ยหน้า ยังแจกให้คนอื่นชิมได้ไม่เยอะเท่าไหร่เลย "ขึ้นเรียนกันก่อนเถอะครับ"
"อย่าลืมถ้าอยากลองทานอะไรก็แวะมาน้า"
เจ้าตัวยกมือขึ้นโบกให้สาวเจ้าหนึ่งทีก่อนจะรีบวิ่งเข้าตึกไป
(จบโรลนะคับบ)
