( น้องรุย 😭😭😭😭😭😭🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍 น่ารัดมาดๆๆๆๆ โอ้ย เด็กๆ น่ารักจังค่ะ )
( @thkshou.bsky.social สไลด์มาแปะๆ🙌✨️ กลับมาจากแตะหญ้าแล้วค่ะ ช้าไปหน่อยแต่ไม่ลืมค่ะ 🥺🥺🥺 )
( กลบเนียนขนาดนี้ ยังเห็นอยู่อีกเหรอคะ 😔 )
เอ่ยขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะหลุดขำเพราะเสื้อใหญ่เกินตัวจนกลายเป็นเสื้อกินมือ
"ห่างกันปีเดียวเอง โจคุงโตไปไหนเนี่ย"
เอ่ยแซวออกมา ก่อนจะขยับไปลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ คล้ายบอกขอบคุณ
"ไว้ผมซักเสื้อนายหอมๆ มาคืนนะ"
เขาผละออกมาเพื่อโบกมือลา
"ไว้เจอกันครับ"
(จะตัดฉึบๆ ตรงนี้ก็ได้นะคะ 🫳 ขอบคุณที่มาโรลกับเค้าน้า นายโจน่ารักสุบสุบ )
โชมองบรรดาสิ่งของที่อีกคนเอามาให้ตาปริบๆ แต่ก็รับมาแต่โดยดี เพราะไม่เคยได้รับความเอาใจใส่ถึงขั้นนี้ล่ะมั้งจึงประหม่า ใบหูขึ้นสีแดงอย่างห้ามไม่อยู่
"ขอบคุณนะครับ"
เขาหัวเราะกลบเกลื่อนแต่ก็มีรอยยิ้มประดับใบหน้า ค่อยๆ สวมเสื้อที่ได้รับมา และนำถุงอุ่นมือใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อทั้งสองข้างพร้อมผ้าเช็ดหน้า
"อุ่นจัง"
+
ว่าพลางชี้ทางไปด้วย รอจนอีกคนเดินไปทำธุระที่บอกถึงจะเดินไปที่ๆตกลงไว้
แผ่นหลังพิงต้นไม้ อยากจะนั่งพักขาแต่เสียดายที่ไม่มีอะไรมาปู เลยเตะหญ้าฮัมเพลงอยู่ในโลกของตัวเองระหว่างรออีกคนกลับมาหา
โชเงยหน้าเล็กน้อย มองหน้าอีกคนอย่างสงสัยทว่าไม่ได้พูดอะไรกลับไป เบนสายตาไปมองรอบข้าง ยังคงมีเสียงจอแจที่รบกวนเขาอยู่แต่ผู้คนก็บางตาลงเยอะแล้ว
"ได้ครับ"
เขาพยักหน้าแล้วยิ้มให้บางๆ หันสำรวจรอบข้างก่อนจะเจอต้นไม้ข้างทางต้นไม้ใหญ่ปลอดคน
"ผมจะรออยู่ใต้ต้นไม้ต้นนั้นนะ" +
เอ่ยถามเมื่อเห็นรั้วประตูโรงเรียนและผู้คนมากมายด้านหน้า กระตุกมืออีกคนให้หลบคนหน่อยๆ
"ฟังแล้วอยากไปวิ่งในทุ่งหญ้าเลย"
คำพูดนั้นเจือเสียงหัวเราะ ก่อนที่โชจะปล่อยมืออีกคนเป็รอิสระ
"งั้นผมมาส่งแค่ตรงนี้นะ กลับบ้านดีๆ ล่ะ"
"งั้นลองดูสิ ผมจะได้รีบฝึกมาเล่นด้วย"
เขาเอ่ยแล้วเงยใบหน้ารับลม แม้จะแอบหนาวเล็กน้อย แต่โชชอบสัมผัสที่ลมพัดผ่านเส้นผมนัก
เพราะเริ่มเข้าใกล้จุดจัดงาน ทำให้เริ่มมีผู้คนเดินสวนไปมา ทั้งคนที่เดินกลับบ้าน ทั้งคนที่เดินเที่ยวต่อ ทำให้โชถอยมาเดินหลังอีกคนหน่อยๆ แทน
"ช่วงนี้ผมติดเพลงแนว folk โจคุงเคยฟังไหม ?" +
เขาอธิบาย เห็นแบบนี้ก็ค่อนข้างจริงจังเรื่องการแต่งตัว หากต้องทนหนาวนิดหน่อย นานๆ ทีเขาก็ยอม
"ว่าไปแล้ว เล่นดนตรีด้วยกันรอบหน้านายจะร้องเพลงไปด้วยไหม ?"
เอ่ยถามอย่างอยากรู้อยากเห็น ระหว่างเดินไปโรงเรียนก็แกว่งมือที่กุมไว้ไปด้วย
"เสียงนายน่าจะเหมาะกับเพลงนะ ผมอยากลองฟัง"
"มีนายแล้ว จะพกผ้านวมทำไม ?"
เขาถามออกมาอย่างฉงน ไร้การแกล้งเหมือนครั้งก่อนๆ เพราะเดินผ่านทรายแห้งๆ มาสักพัก เท้าจึงแห้งตามไปด้วย เขาก้มลงหน่อยๆ วางเท้าแตะลงพื้นเพื่อสวม
"งั้นเดี๋ยวผมไปส่งนายแล้วกัน"
ว่าทั้งรอยยิ้ม แล้วเปลี่ยนเป็นฝ่ายจูงมือเดินนำไปทางบันไดขึ้นถนนหลัก
"ปกติผมมีเสื้อคลุมนะ แต่วันนี้มันไม่เข้ากับชุดน่ะ" +
"จะว่าไป กี่โมงแล้วเนี่ย ใกล้ถึงเวลาเคอร์ฟิวรึยัง ?"
เอ่ยถามขึ้นมา เพราะไม่มีมือไหนว่างจึงหยิบมือถือมาดูเวลาเองไม่ได้
"ให้ผมไปส่งนายเหมือนเดิมไหม ?"
แค่เห็นใบหน้าขึ้นสีนั้นโชก็พอใจแล้ว
โชยอมเดินตามขึ้นหาด แม้จู่ๆ จะชะลอลงเพราะไม่ชอบสัมผัสทรายติดเท้าเท่าไหร่นักแต่ก็จำใจทนเอา
เอามองมือที่ยังจับไม่ปล่อยแล้วยิ้มขึ้นมา เดินไวขึ้นเล็กน้อยแม้จะขัดกับนิสัยให้ได้ไปเดินเคียงอีกคน
"งั้นอย่าปล่อยนะ พอดีผมหน๊าวหนาว"
เอ่ยอย่างเกินจริง ไม่ได้คิดจะปิดบังว่าตั้งใจแกล้ง กระชับมือที่กุมไว้เข้าด้วยกัน +
ทั้งน้ำเสียง และรอยยิ้มมีความหยอกล้อเจืออยู่ แม้มือจะอุ่นขึ้นมาแล้ว แต่ฝีเท้ายังคงโดนน้ำทะเลซัดใส่จนเย็นเฉียบ
"แรกๆ ยังขี้อายอยู่เลย"
ยังคงพูดแกล้งอีกคนต่อไปและยิ้มอย่างอารมณ์ดี
"ห่วงแต่ผม นายไม่กลัวไม่สบายเหมือนกันรึไง ?"
โชหลุดหัวเราะกับประโยคติดตลกของอีกคน ก่อนจะชะงักไปเมื่อมือตัวเองถูกแบ่งปันความอบอุ่นระหว่างฝ่ามือใหญ่
อดไม่ได้ที่เอียงคอเล็กน้อย ไม่รู้ว่างุนงงหรือสงสัย แต่ก็ไม่ได้ชักมือกลับ ปล่อยให้อีกคนนวดมือตัวเอง
"นี่ โจคุง"
เขาทัก ก่อนจะขยับมือ ค่อยๆ กอมกุมมือทั้งสองข้างของอีกคนไว้ นิ้วประสานกัน
"ไม่เขินผมแล้วเหรอ ?" +
"จริงๆ แล้วผมอาจจะเป็รโอบาเกะมาหลอกนายก็ได้"
ครานี้เขาพูดเสียงดังฟังชัดด้วยทาที่ขี้เล่น ใบหน้าหันไปฉีกยิ้มให้
"เนี่ย ผมตัวเย็นจะตาย"
ว่าแล้วก็ยื่นมือไปจับแขนรุ่นน้องอีกครั้ง แม้จริงๆ แล้วโชจะเป็นพวกมือเท้าเย็นเป็นปกติก็เถอะ
"เห็นไหม ?"
โชสังเกตสิ่งเล็กๆ ที่อีกคนทำให้ก็อดยิ้มหน่อยๆ ไม่ได้ จึงแกล้งเดินชนไหล่เบาๆ ไปหนึ่งที
เฉกเช่นเดิม เขาตั้งใจฟังอีกคนพูดทุกคำพร้อมพยักหน้าไปกับพระโยคที่ตนคิดเห็นด้วย
"เมื่อครู่เห็นอะไรบนฟ้าน่ะ"
แม้จะเป็นประโยคตอบอีกคน อต่โชกลับพูดเบาจนถูกกลบโดยเสียงลม สงสัยจะชินชาเสียแล้วกระมั้งเลยไม่ได้กลัวอะไรพวกนี้เลย +
พูดอย่างไม่จริงจังนัก เพราะขนาดเตะน้ำยังทำให้ไม่กระเด็นโดนอีกคนเลย
เพราะเป็นคนขี้หนาว แถมเสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่ได้หนา แม้จะพยายามสะกดจิตตัวเองว่าร้อยยังไงก็แอบสั่นนิดๆ อยู่ดี
เขาหยุดเดิน รอบด้านมืดกว่าเก่า ใบหน้าเงยมองฟ้าและเงียบไปพักนึง
"โจคุงเชื่ออะไรเหนือธรรมชาติไหม ?"
"แล้วถ้าโดนบาดตอนนายไม่อยู่ด้วยล่ะ ?"
เอ่ยถามพร้อมยกยิ้มล้อหน่อยๆ ใบหน้าก้มมองรอยเท้าที่เขาก่อหลังเดินย่ำทราย
"เอาสิ ผมจะไล่หาที่เที่ยวดีๆ แล้วพานายไป"
ครานี้รอยยิ้มดูกว้างกว่าเก่า หมุนตัวไปด้านหลังและเตะน้ำเล่นโดยระวังไม่ให้อีกคนเปียก หัวเราะคิกคักให้ฟังประปราย
"อือ หนาว เลยจะทำให้นายหนาวด้วย" +
"อีกไม่กี่ปีก็จบมัธยมแล้ว โจคุงต้องได้ออกไปจากเกาะสิ"
เอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง และฮัมเพลงออกมาเบาๆ
"แต่ผมอาจจะล่วงหน้าไปก่อนปีนึง"
ถ้าได้ออกไปน่ะนะ เขาต่อประโยคในใจ อาจจะเพราะมืดแล้วลมจึงเย็นขึ้น อดไม่ได้ที่จะห่อไหล่เล็กน้อย
"ระวังโดนหอยบาดนะ"
อยู่บนเกาะก็เหมือนนกติดอยู่ในกรง ทุกสิ่งที่อีกคนพูดออกมาเขาย่อมเข้าใจความรู้สึก ก่อนที่จะยกนิ้วชี้ไปทางมหาสมุทร
"ก็เป็นพื้นดินกว้างๆ มีแต่ที่ๆ ให้เดินซน"
เขาว่าติดตลก เดินย่ำทรายไปทางแนวหาดก่อนจะหลุดขำกับประโยคทิ้งท้ายของอีกคน
"ผมเคยโดนเปลือกหอยบาดนะ แถวนี้เลยด้วย"
แต่ก็ไม่เข็ด ยังคงเดินทอดน่องเท้าเปล่าต่อไป +
ก่อนจะยกมือขึ้นไปเล่นปลายผมเบาๆ
"ตานายตอบแล้วนะ"
เขาเอ่ยทั้งรอยยิ้ม ระหว่างนั้นก็ปล่อยให้ลมทะเลพัดผ่านกาย
"ชอบภูเขาหรือทะเลมากกว่ากันเหรอ ?"
โชหันไปมองอีกฝ่ายเมื่อคำถามถูกย้อนมาหาตัวเอง เขาเงียบไปอย่างครุ่นคิด ค่อยๆ เดินไปใกล้ให้คลื่นซัดจนเท้าเปียก
"ถ้าเป็นผม จะตอบว่าภูเขานะ"
เขาว่าแล้วเดินไปลึกขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ใช้เท้าแตะน้ำเล่นหน่อยๆ
"เพราะผมชอบสีเขียว ชอบอยู่ในที่ๆ มีต้นไม้เยอะๆ มากกว่า"
ที่ย้อมสีผมก็เพราะเรื่องรี้เช่นกัน พอนึกแบบนั้นก็พึ่งนึกได้ว่าคงต้องเติมโคนใหม่เพราะผมเริ่มยาวจนปรกดวงตา +
#THK_COMMU อีเวนต์ที่ 4 (แจ้งอีเวนต์ล่วงหน้า)
โคมระย้ารอบงาน ผู้คนเบียดเสียด พื้นที่อาถรรพ์กลายเป็นจุดชมดอกไม้ไฟ 'โรงเรียนมัธยมปลายไทเฮ'
แท็กประจำอีเวนต์ #THK_EVENT04 #THK_ดอกไม้ไฟ
รายละเอียด : bit.ly/3GGRB2B
ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : วันที่ 8 พฤษภาคม - 10 พฤษภาคม (เล่นย้อนหลังได้ตลอดเวลา)
เขาหัวเราะอย่างไม่จริงจังนัก แม้เอาเข้าจริงทุกครั้งที่แหกกฎอะไรสักอย่างจะโดนลงโทษหนักๆ ก็เถอะ
ไม่นานนักก็ถึงจุดหมาย เขาปล่อยแขนที่ควงมานานแสนนาน ลงบันไดถึงขั้นสุดท้าย ก่อนจะถอดรองเท้าแตะมาถือไว้และลงไปให้เท้าเหยียบทรายให้ที่สุด
"ไว้ผมยืมแขนอีกนะ"
เอ่ยอย่างหยอกล้อ ก่อนจะเริ่มเดินไปที่จุดที่คลื่นซัดถึง
"โจคุงชอบทะเลหรือภูเขามากกว่ากันเหรอ ?"
เขาหัวเราะเมื่ออีกฝ่ายบอกตัวเองเหมือนกำแพง ฝีเท้าเร่งขึ้นนิดหน่อยพาให้ตัวเองมาเดินข้างๆ แทน
"แบบนี้เหมือนเจ้าชายรึยัง ?"
เอ่ยถามและหันไปมองคนข้างๆ และตั้งใจสังเกตุสีหน้าอีกฝ่าย รู้สึกเหมือนว่าทั้งคู่อยู่ในสถานการ์ณเดียวกันนิดหน่อย
"เคยสิ ผมไปบ่อยด้วยนะ"
ตอบทั้งรอยยิ้มเมื่อเริ่มได้กลิ่นได้เริ่มได้ยินเสียงคลื่นทะเล
"บ้านผมก็มีเคอร์ฟิวเหมือนกัน แต่ผมไม่ค่อยกลับตรงเวลาน่ะ" +
ดวงตาต้องมองหน้าจอมือถือที่ฉายเนื้อหาข่าวน่าสยดสยองด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เขาตั้งใจอ่านทุกตัวอักษร ทุกบรรทัด ขณะที่ปล่อยให้น้ำทะเลไหลผ่านฝ่าเท้า
แหมะ
ก่อนที่หยดเลือดจะตกลงไปบนหน้าจอมือถือ
เขาถอนหายใจและนำผ้าเช็ดหน้ามาอุดหน้าโพรงจมูก
'ช่วงนี้เลือดกำเดาไหลบ่อยจัง..'
#THK_NEWS รายงานข่าวประจำวันที่ 8 กรกฎาคม (เวลาในโลกคอมมู)
TW : ฆาตกรรม, การแขวนคอ, ศพ, การพูดถึงสภาพศพ
[พบศพหญิงสาววัย 18 ปีถูกฆาตกรรมแขวนคอกลางภูเขา]
(1/3)
พอเดินพ้นเขตโรงเรียนก็หายใจคล่องกว่านิดหน่อย เพราะผู้คนเบาตาลงเขาจึงผ่อนคลายได้
"ดีนะมีโจคุงอยู่ด้วย เหมือนเจ้าชายขี่ม้าขาวเลยนะเนี่ย"
เขาว่าเสียงใส แม้จะออกจากพื้นที่พลุ่กพล่านแต่ก็ยังไม่ปล่อยแขนอีกฝ่ายราวกับชินมือไปแล้ว
"ปีก่อน นะผมรอจนเกือบจะปิดงานถึงไปเขียนพรกับเขาบ้าง"
"จริงสิ วันนี้เคอร์ฟิวเหมือนเดิมรึเปล่า ?"
โชมองกระดาษทั้งสองใบที่พริ้วไหวตามลม ก่อนจะหันกลับมาพบเจอกับลำแขนที่ยื่นมาให้อีกแล้ว
"อะไรเนี่ย"
อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ในใจนึกว่าอีกฝ่ายจะเข็ดแล้วเสียอีก แต่หากไม่กลัว โชก็พร้อมเล่นตามน้ำ เขาคว้าแขนนั้นมาคล้องไว้หลวมๆ
"ขอให้พรปีนี้เป็นจริงนะ"
เขาพูดระหว่างทาง แม้จะไม่ได้อ่านสิ่งที่อีกฝ่ายขอแต่ถ้าเป็นจริงได้ก็คงจะดี +
