(◡‿◡🌸) 2-B ( เคลียร์งาน ตอบช่วงดึกๆนะค้าบ 🫰 )

-จบ-

“ หลังจากนี้น่าจะกลับหอพักเลยค่ะ ”

เธอส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ วันนี้เดินเลือกซื้อของกับคนตรงหน้าจนได้ครบตามที่ตั้งใจไว้แล้ว เมื่อพูดจบจึงก้าวไปทางเคาน์เตอร์ หยิบกระเป๋าเงินออกมาชำระเงินให้พนักงาน

จากนั้นก็เดินออกมานอกร้านพร้อมคนข้างกาย

“ วันนี้สนุกมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ ”

เธอพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะยกยิ้มตามแบบฉบับของเธอให้อีกครา

เธอหันไปทางขาตั้งแว่น ก้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วช้อนตามองขึ้นมา รอยยิ้มค่อย ๆ ระบายออกบนริมฝีปาก

“ ชอบมาก ๆ เลยค่ะ "

วันนี้คำว่าชอบหลุดออกจากปากเธอบ่อยเสียจนเริ่มนับไม่ถ้วนแล้ว

“ ไม่เห็นเป็นอะไรเลยค่ะ… ฉันชอบที่รุ่นพี่ชิมูระโดนตัวฉันนะคะ ”

คำพูดหลุดออกไปก่อนจะทันคิด เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่ามันฟังดูชวนเขินเกินไป ทว่าก็ไม่ได้รีบเอ่ยแก้ตัว เพียงขยับถอยหลังออกมาแค่พอเว้นระยะให้เหมาะสม

'ไม่ชอบอะไรกันคะ' ความคิดผุดขึ้นมาในใจเพียงชั่วครู่ หลังฟังอีกฝ่ายเอ่ยจบ ก่อนที่เธอจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเนิบนาบที่แผ่วลงกว่าเดิม

“ ชอบสิคะ… ”

+

“ นั่นสินะคะ แดดที่นี่ก็แรงด้วย ”

อีเดนใช้มือเรียวถอดแว่นกันแดดที่หยิบขึ้นมาลองเล่นออก ก่อนจะหันกลับไปมองคนตรงหน้า ท่าทีตั้งใจขณะกำลังเลือกกรอบแว่นให้เธอนั้น ทำเอาอดเอ็นดูไม่ได้เลย

ไม่นานนัก อีกฝ่ายก็ขยับเข้ามาใกล้ มือเรียวยกขึ้นช้า ๆ ท่าทีที่ยังคงติดความลังเล เธอจึงก้าวเข้าไปอีกก้าว ให้ระยะห่างใกล้พอเหมาะสำหรับการสวมใส่ ก่อนจะหลับตาพริ้ม

“ คะ ? ฉันตั้งใจฟังอยู่นะ ”

เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง สีหน้ากังวลของคนตรงหน้าก็ปรากฏชัด ทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบเอ่ยแก้

“ อ่า…แต่ถ้าเป็นรุ่นพี่ชิมูระเลือกให้ ฉันก็อยากซื้อเก็บไว้นะคะ ”

เธอเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ด้วยท่าทีลังเล ไม่แน่ใจว่าควรเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจออกมาดีหรือไม่

" อยากอยู่ด้วยนานๆสิคะ... "

น้ำเสียงเนิบนาบเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว

“ แค่จับเล่นเฉย ๆ ค่ะ ”

เธอสูดลมหายใจเบา ๆ เพื่อปรับจังหวะหัวใจให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนลง

“ ฉันคิดว่าตัวเองคงใส่แว่นนาน ๆ ไม่ค่อยไหวเท่าไหร่ ”

ระหว่างพูด เธอประเมินสัมผัสของกรอบแว่นที่พาดอยู่บนใบหน้าอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะสรุปกับตัวเองว่าคงไม่ใช่สิ่งที่ถนัดนัก

+

อีเดนสัมผัสได้ถึงความตึงรั้งที่ปลายแขนเสื้อ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยท้วงอะไร เพียงทอดสายตาจ้องมองใบหน้าอีกฝ่าย

“ ด- ดีใจที่ชอบนะคะ ”

สิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยให้ได้ยินทำเอาเธอชะงักไปเล็กน้อย สีจาง ๆ บนแก้มเริ่มปรากฏขึ้น ก่อนจะตั้งสติเบือนสายตาไปทางเคาน์เตอร์คิดเงินแทน

“ งั้น…เราไปจ่ายเงินกันเลยไหมคะ "

เธอเอ่ยด้วยเสียงอ่อน ก่อนจะควักเงินออกมาจากกระเป๋า

" เดี๋ยวฉันจ่ายให้เอง "

" ทั้งที่อยากพูดขนาดนั้น แต่ก็… ”

เธอเว้นจังหวะ ปล่อยให้คำพูดค้างอยู่ในอากาศ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องเสียเอง

“ ว่าแต่ รุ่นพี่จะเลือกอันไหนดีคะ ? ”

สายตาเลื่อนไปตามกรอบแว่นหลากหลายแบบที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า ก่อนจะหยิบแว่นกันแดดทรงกลมขึ้นมาสวมลองเล่นเหมือนไม่ได้คิดอะไรมาก

“ ฉันซื้อบ้างดีไหมน้า… ”

เสียงนั้นหลุดออกมาแผ่วเบา คล้ายพึมพำกับตัวเองมากกว่าจะตั้งใจให้ใครได้ยิน

เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอ เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ก้มหน้ามองต่ำไม่ยอมสบตา เธอจึงทอดสายตามองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

“ ฉันหมายถึงรุ่นพี่ชิมูระนั่นแหละค่ะ ถูกต้องแล้ว ”

เธอเว้นช่วงเล็กน้อย ราวกับต้องการให้หัวใจที่เต้นแรงเกินไปได้สงบลง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลงกว่าเดิม

“ เพราะคนที่สวมใส่งดงามอยู่แล้ว… มันก็เลยยิ่งทำให้ดูงดงามขึ้นกว่าเดิมไปอีกค่ะ ”

เจ้าของนัยน์ตาสีเขียวยกยิ้มขึ้นอย่างภูมิใจ เมื่อภาพตรงหน้าเผยให้เห็นแว่นกรอบสี่เหลี่ยมที่ประทับลงพอดีกับใบหน้าเรียวของอีกฝ่าย อีเดนค่อย ๆ ถอนตัวออกมา เว้นระยะห่างให้พอเหมาะ

“ ฉันว่ากรอบแว่นอันนี้เหมาะกับรุ่นพี่ชิมูระนะคะ ”

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบท้ายทอยราวกับต้องการกลบเกลื่อนความเคอะเขิน สายตาค่อย ๆ กวาดมองสินค้าชิ้นอื่นรอบๆร้าน

CMS : อะไรวะเห้ย

#SKZ_Roleplay
[โรลปิด | โกงเวลา]
@eden-skz.bsky.social

วันอาทิตย์ในเมืองยูไซเคียวค่อย ๆ ไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้า โคเซอิใช้สายตาไล่ไปตามกรอบแว่นที่วางเรียงอยู่อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหยิบขึ้นมาดูอย่างลังเล

ทว่ายังไม่ทันได้ตัดสินใจ กรอบเหลี่ยมสีดำก็ถูกใครบางคนหยิบมาสวมลงบนใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา

+

〖 เงินค่าขนมประจำเดือนกุมภาพันธ์ 〗
#SKZ_Okozukai

เบื่อหรือยังกับชีวิตที่กินแค่ขนมปังและนมหรือน้ำ ไม่มีเงินค่าขนมไปซื้ออะไรที่มินิมาร์ทกินเสียด้วยซ้ำ

ในที่สุดพวกคุณก็ได้เห็นเหรัญญิกของสภาเดินออกมาพร้อมบอกให้เข้าแถว

ค่าขนมเดือนแรกมาแล้ว มารับกันไปได้เลย!

(สามารถโควทรีแอคสั้น ๆ ได้ครับ ถ้าอยากโรลด้วยแท็กผมได้เลย)

th.shindanmaker.com/1258429

“ ใกล้จะหมดพักเที่ยงแล้วนะคะ… ฉันคงต้องไปหาอะไรทานก่อน ”

เธอเว้นจังหวะสั้น ๆ ราวกับเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ก่อนจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว

“ รุ่นพี่…อยากจะไปด้วยกันไหมคะ ”

“ ไม่บอกฉัน…ก็คงจะอยู่กับรุ่นพี่ชิมูระไปแบบนี้แหละค่ะ ”

เธอเอ่ยขึ้น ขณะมองท่าทางที่ดูประหม่าขึ้นเล็กน้อยนั่น ด้วยสายตาเย้าหยอก

“ จะว่าไป...เป็นแบบนี้ รุ่นพี่ก็น่ารักดีนะคะ ”

ว่าจบ เธอก็ลุกขึ้นยืน จัดชายกระโปรงให้เข้าที่ ก่อนจะค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งยองตรงหน้าอีกฝ่าย มือทั้งสองวางบนหัวเข่าอย่างเป็นธรรมชาติ ระยะห่างถูกเว้นไว้พอเหมาะ สายตาจ้องมองอีกคนตรง ๆ พร้อมรอยยิ้มอ่อน

+

“ ไม่ได้ขี้โกงซะหน่อยค่ะ แค่พูดตามสิ่งที่อยากพูดก็เท่านั้นเอง ”

รอยยิ้มยังคงถูกส่งไปให้คนตรงหน้า เมื่อเห็นว่าเริ่มผ่อนคลายลงบ้างแล้ว เธอจึงขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ทว่าก็ยังคงเว้นระยะห่างเอาไว้พอเหมาะ ราวกับเปิดพื้นที่ให้ได้ค่อย ๆ ปรับตัวตาม

“ ฉันเองก็รออยู่นะคะ… วันที่รุ่นพี่ชิมูระจะพูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมา ”

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนที่จะค่อย ๆ หันกลับไปมองบรรยากาศรอบข้าง

#SKZ_Shokuharai

โรลเปิด | แยกรูท

หลังจากจบปฐมนิเทศ คุเรฮะรีบเดินเลี่ยงผู้คนออกมาหามุมนั่งเงียบ ๆ เผื่อว่าจะช่วยให้สงบจิตใจลงได้บ้าง

ลมหายใจหอบแรงจนได้ยินเสียงชัด ในใจยังคงหวาดกลัวภาพที่ได้เห็นภายใต้หน้ากากนั่นจนเผลอกัดเล็บโดยไม่รู้ตัว

.

ดูเหมือนว่าตอนนี้ปลายนิ้วจะเริ่มถลอกแล้วนะ(?)

CMS : อะไรวะเห้ย

#SKZ_HigetsuDay1

บางสิ่งเชือดเฉือนผ่านลำคอในชั่วพริบตา กลิ่นสนิมลอยแทรกในลมหายใจที่ขาดห้วง

ร่างนั้นยกมือขึ้นแตะบาดแผลขณะของเหลวอุ่นร้อนไหลหลากผ่านปลายนิ้ว

ดวงตาฉายแววความหวาดกลัวขณะที่ความชื้นเอ่อคลอมาตามกัน

โลกทั้งใบเอียงเฉียงลงอย่างเชื่องช้า กระทั่งศีรษะและร่างกายกระทบพื้นด้วยเสียงทึบหนัก ราวกับบทสรุปที่ถูกเขียนไว้ล่วงหน้า

เธอตายอีกครั้งแล้ว

ทำไมล่ะ

“ ไม่ได้ล้อเล่นซะหน่อยค่ะ ”

ดวงตากลมโตที่จ้องมองมา ทำเอาเธอเผลอคิดขึ้นมาในใจว่า เหมือนแมวเลยแฮะ ความคิดนั้นผุดขึ้น ขณะปล่อยให้สายตาทั้งสองประสานกันอยู่ชั่วครู่

ความเงียบค่อย ๆ แทรกตัวเข้ามาแทนที่บทสนทนาอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายเริ่มปริปากเอ่ยสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจออกไป

“ จะขอมากไปไหมคะ… ถ้าอยากให้เรามาเจอกันที่นี่บ่อย ๆ ”

#SKZ_Roleplay
[โรลปิด | โกงเวลา]
@airi-skz.bsky.social

โคเซอิเดินออกจากอาคารเรียนอย่างไม่เร่งรีบ ฝีเท้าสม่ำเสมอพอ ๆ กับสีหน้านิ่งเฉยที่ไม่ค่อยเปลี่ยนแปลง

เธอเปลี่ยนเส้นทางไปยังลานกว้าง ที่ซึ่งต้นซากุระแผ่กิ่งก้านสาขาอยู่

และในจังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยนั้นเอง เงาของใครบางคนก็ปรากฏอยู่ไม่ไกลนัก ราวกับช่วงบ่ายที่ว่างเปล่า ไม่ได้มีเพียงเธอที่เลือกจะหยุดอยู่ตรงนี้

CMS : อะไรวะเห้ย

#SKZ_Shokuharai

เมื่อหน้ากากถูกสวมลงบนใบหน้า สรรพเสียงมากมายที่ไม่อาจแยกความหมายก็พลันสดับ

ในความมืดมิดใต้เปลือกตา ภาพความทรงจำสีจางกำลังฉาย ทว่าไม่ทันจะล่วงรู้ในสิ่งใด หัวใจก็ถูกกระตุกอย่างรุนแรง

แม้จิตปรารถนาจะขยับเขยื้อน แต่ร่างยังคงยืนกรานจะนิ่งงัน

ไม่มีใครจำเป็นต้องรู้ว่าเธอกำลังหวาดหวั่นอยู่ภายใน

กระทั่งความจริงเป็นประจักษ์ราวกับคำพิพากษา

เธอตายไปแล้ว

1/3

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม

“ ถึงอย่างนั้นรุ่นพี่ชิมูระก็ยังเป็นคนที่ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจได้มากที่สุดล่ะมั้งคะ ? ”

เสียงหัวเราะแผ่ว ๆ หลุดออกมาจากริมฝีปาก คล้ายจะกลบเกลื่อนคำพูดของตัวเอง

“ ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวรุ่นพี่ชิมูระก็ต้องเจอคนที่คุยด้วยได้แน่ ๆ อยู่แล้ว ”

เธอเอ่ยให้กำลังใจ พลางเงยหน้าขึ้นมองคนที่หลบสายตาเธอไปเมื่อครู่

“ ส่วนฉันก็สบายดีค่ะ ถึงจะฟังดูแปลกไปหน่อยในสถานการณ์แบบนี้ แต่ตัวฉันค่อนข้างปรับตัวได้เร็วเลยล่ะค่ะ ”

+

รอยยิ้มบางถูกส่งไปให้คนที่ตั้งใจตอบคำถามตรงหน้า สายตาทอดมองอยู่นิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย แล้วผ่อนท่าทางให้ดูสบายขึ้นตามไปด้วย

เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องการเข้าหาผู้คนที่ยังไม่ค่อยถนัดนัก ก็ยิ่งตรงกับสิ่งที่เธอคิดไว้ คนตรงหน้าคงไม่ใช่ประเภทที่เข้าหาผู้อื่นได้ง่ายนัก ความคิดนั้นทำให้เธอเผลอรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

+

ไม่นาน ทั้งสองก็มาหยุดอยู่บริเวณม้านั่งข้างอาคาร สถานที่ที่อีเดนจำได้แม่นเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับรุ่นพี่ เธอผายมือเชิญให้อีกฝ่ายนั่งลง ก่อนจะนั่งตามไป

“ สองสามวันมานี้ รุ่นพี่ปรับตัวได้หรือยังคะ ? ”

สายตาถูกกดต่ำลงขณะก้าวเดินต่อ ท่าทางที่เคยเป็นกันเองก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสำรวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ เหมาะดี ? ”

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจได้ไม่ยาก อีกฝ่ายคงมองเธอเป็นเด็ก

+

อีเดนชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย เมื่อเพิ่งตระหนักได้ว่าคนที่เดินอยู่ข้างกันนั้นเป็นรุ่นพี่ ไม่ใช่รุ่นเดียวกันอย่างที่เข้าใจมาตลอด ก่อนจะค่อย ๆ ปรับจังหวะการเดินให้กลับมาเป็นปกติ

เธอยกมือขึ้นบังใบหน้าไว้เพียงครู่หนึ่ง ราวกับต้องการกลบความกระดากที่เอ่อล้นขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ แล้วจึงเอ่ยตอบออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ อ่า... ขอโทษที่เสียมารยาทมาตลอดนะคะ รุ่นพี่ชิมูระ ”

+

เมื่อดึงสติกลับมามองรอบกายอีกครั้ง อีเดนก็รับรู้ได้ว่าส่วนสูงของเธอกำลังกลายเป็นสิ่งกีดขวางทางสัญจรโดยไม่ตั้งใจอีกแล้ว เธอจึงกระแอมเบา ๆ ในลำคอ คล้ายเพื่อเรียกสติให้ตัวเอง

“ ว่าแต่…เราออกไปคุยกันข้างนอกดีไหมคะ ? ”

เจ้าของเสียงเนิบนาบเอ่ยขึ้น

“ ฉันอยู่ปีสองค่ะ เลยต้องเดินผ่านทางนี้เป็นประจำ ”

อีเดนเอ่ยขึ้นพลางยกนิ้วเรียวชี้ไปทางห้องเรียนของตัวเองให้อีกฝ่ายได้เห็น ก่อนจะลดมือลงแล้วหันกลับมามองคนตรงหน้าอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าครั้งนี้ท่าทีของชิมูระนิ่งขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ก็พลอยทำเธอโล่งอกไปด้วย

“ ว่าแต่…ชิมูระซังอยู่ปีไหนเหรอคะ ? ”

เธอเอียงศีรษะ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างนึกสงสัย

+

“ ซากัตจี้ ”

อีเดนชะงักไปเล็กน้อยกับคำเรียกไม่คุ้นหู เธอเบี่ยงสายตามองไปยังทิศทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกเขินอายที่ผุดขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยต่อ

“ ตามนั้นก็ได้ค่ะ ”

ลมหายใจแผ่วเบาถูกปล่อยออกมาเพื่อตั้งสติ ก่อนจะยกมือขึ้นทักทาย

“ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ”