鴇羽🌹| 3 年 [slow]

#SKZ_HigetsuDay2
โรลเปิด|แยกรูท|แปลงเพาะปลูก

(หลังคืนพิพากษาคืนที่2)

หลังคลาสเรียนสุดท้ายจบลง ชิซุยก็ปลีกตัวมาอยู่ที่แปลงเพาะปลูกเพียงคนเดียว มือทั้งสองเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยคราบดิน

หากสังเกตจะเห็นปลายนิ้วที่ถลอกปอกเปิดของเธอ ที่ดูเหมือนจะไม่ได้รับการดูแลที่ดีเท่าไหร่นัก

เธอนั่งเหม่ออยู่คนเดียว โดยไม่ได้รู้สึกถึงตัวตนของ ’คุณ’ ที่ก้าวมาใกล้เรื่อยๆเลยแม้แต่น้อย

(จิ๋วเค้ามาปัก😭🫳)

bsky.app/profile/toki...

#SKZ_HigetsuDay2

"ถ้าไม่ใช้ เธอเองก็จะเป็นฝ่ายใช้[ของในมือ]กับฉันนี่นา"

"เนอะ"

"คิจิมะซัง..."

(วาตานาเบะซังฉันขอดีลแบ่งเงินด้วยได้ไหมค-)

มีเรื่องไม่กี่เรื่องที่จะทำให้หล่อนยิ้มได้ ของกิน ความสงบสุข และเงิน

ดูเหมือนการมาทดลองตกปลาครั้งนี้จะเป็นความคิดที่ดี แต่เธอคงไม่มาอีกถ้าไม่จำเป็นแล้วล่ะ

แค่ขายปลาตัวนี้ได้ ก็เหมือนจะสบายไปอีกหลายเดือนนะ?

〖 ท่าเรือ 〗

พวกคุณเบื่อมั้ยที่ต้องใช้เงินอย่างอัตคัด ขัดสน เพราะค่าขนมไม่เพียงพอ
ในที่สุดพวกคุณก็ได้รับรู้ว่าการตกปลานั้นสามารถหาเงินได้!

รออะไรอยู่ล่ะ รีบไปตกปลาแล้วนำมาขายเร็วเข้า! (สำหรับใครไม่มีเบ็ดตกปลาจะเช่าเอาก็ได้เช่นเดียวกัน)

(*โพสต์หลักโฮรุโมริซัง

พิมพ์ตกไปหน่อยค่ะอ้ย😭🙏)

(มาให้ตกขนมหน่อยค่ะ🥺🍫)

‎[โรลเปิด | แยกรูท ft. @tokiha-skz.bsky.social | ย้อนหลังวาเลนไทน์เดย์]
‎
‎เช้าวันแห่งความรัก โถงทางเดินอบอวลไปด้วยกลิ่นช็อกโกแลตหวานละมุน ผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่ พร้อมของขวัญชิ้นเล็กที่ซ่อนไว้ในมือ ราวกับทุกคนรู้ดีว่าวันนี้คือวันที่เฝ้ารอ
‎ชายหนุ่มผมสีชมพูเดินตัวปลิวผ่านฝูงชน สายตากวาดมองคนแล้วคนเล่าที่ถือห่อขนมน่ารักแนบอก ก่อนจะชะงักคิดขึ้นมาได้

‎‘อ๋า…วันนี้นี่เอง'
(+)

(-ให้บวกใต้โพสต์ของโฮรุโมริซังได้เลยค่ะ
-ลำดับการโรล โฮรุโมริซัง ->โทคิฮะ -> [คุณ] รบกวนขอให้แท็กชื่อของคนลำดับถัดไปของการโรลเพื่อให้ไม่มีการตกหล่นของการโรลนะคะ🥺)

เธอเอ่ยเสียงนุ่ม มือที่สวมใส่ถุงมือยาวแต่เดิมกอดอกของตนไว้อยู่ยกขึ้นจรดริมฝีปากซึ่งมีรอยยิ้มหวานประดับไว้ทั้งจ้องมอง [คุณ] ทั้งนัยน์ตาหรี่โค้งอย่างนึกสนุก

ก่อนสองขาจะก้าวตามมาดักข้างหน้า [คุณ] ไว้เช่นกันพร้อมทั้งโน้มใบหน้าหา [คุณ] เล็กน้อย

“เพราะแบบนั้น…ฉันเองก็อยากได้ของหวานจากเธอตามที่โฮรุโมริซังว่าล่ะค่ะ”

“แบ่งให้พวกเราหน่อยสิ..นะ?”

ความสนใจเธอถูกเบี่ยงเบนเมื่อมีผู้มาใหม่ถูกคู่สนทนาเธอเอ่ยทัก

โอ้แหม…

ดูเหมือนเธอจะสนใจ[คุณ]เพราะสิ่งที่เพื่อนร่วมห้องเธอเอ่ยแล้วสิ

“แน่นอนค่ะว่าฉันชอบ”

+

จนเสียงหัวเราะเธอเบาลงแม้รอยยิ้มของเธอยังคงประดับบนใบหน้า นัยน์ตาสีซีดไร้แววนั้นราวมีประกายบางอย่าง

“ถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่ไม่ต่างกับบีบบังคับกลายๆ”

“ฉันก็คิดว่าฉันไม่ชอบวิธีการบังคับเท่าไรล่ะค่ะ”

เพราะเธอค่อนข้างจะตามใจและใจดี

เธอคิดแบบนั้น

เพราะฉะนั้นหากทำได้จริงๆเธออยากให้เป็นการยินยอมที่จะตายให้เธออย่างว่าง่ายมากกว่า ที่จะให้เธอเลือกบังคับ

"แต่มันช่วยไม่ได้นี่เนอะ"

“อืม…นั้นก็จริงนะคะ”

อย่างสิ่งที่เธอพอรู้ผ่านหูเพราะคืนพุธที่ผ่านมาเธอไม่ตายเสียก่อน ก็ไม่ได้เห็นอะไรที่น่าชมเพราะเธอกลับไปเสียก่อน [ผลของคำขอ] ก็ดูจะมีผลที่กระทบเลยโดยตรงแทนที่จะบีบบังคับให้คนทำเสียด้วย

ก่อนเธอจะยกมือจรดปากหัวเราะออกมากับคำพูดอีกฝ่าย

“เธอกำลังเปรียบเทียบว่าฉันคล้ายกับคนทำหน้าที่เหล่านั้นเหรอคะ”

“แหม...โหดร้ายจังนะ”

+

“แต่ครั้งหน้าช่วยบอกฉันเสียหน่อยได้หรือเปล่า”

เพราะร่างกายนี้ช่างเจ้าปัญหาเหลือเกิน

“ว่าเธอจะแตะตัวน่ะ”

“มันแอบตกใจนะคะที่จู่ๆเธอก็พรวดพราดแบบนั้น”

“ส่วนเธอ…”

นัยน์ตาสีซีดหลุบมองที่สุนัขดูมอมแมมข้างเคียงซึ่งดูจะแสนรู้ใช่ย่อย เธอแย้มยิ้มบางก่อนพยักหน้าเบาให้กับมัน

“เดี๋ยวฉันซื้อของอร่อยมาฝากเธอด้วย ดังนั้นอย่าแย่งเขาเชียวนะ”

"ตกลงไหม?"

เพราะตะกอนในกายที่ยังกลวงเปล่าของเธอนั้นไม่ชอบใจเอาเสียเลย…

จนเธอรู้สึกตัวว่าเธอเผลอทำอะไรลงไป มือของเธอกลับมาแนบอกของตัวเองใบหน้ากลับมาคลี่ยิ้มใจดีอีกคร่า

“อา…ขอโทษนะคะ”

บางที…ในตอนนี้เธอคงต้องหาซื้อถุงมือใส่เองแล้วจริงๆ

“ฉันดีใจที่ได้ช่วยเธอนะคะ…ไม่มีปัญหาเลยที่ฉันจะซื้อของตามที่เธอว่ามาให้” เธอเอ่ยเสียงนุ่ม ทั้งเอียงคอเล็กน้อยขณะเอ่ย

+

ก่อนที่เธอจะเอ่ยตอบว่าจริงและกำลังจะเอ่ยว่าไม่เป็นไรอย่างใจดี นัยน์ตาสีซีดก็พลันเบิกกว้างพร้อมผงะถอยอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายจู่ๆก็ทำตัวราวสปริงที่ดีดขึ้นมาโดยเธอไม่ทันตั้งตัว

“!?”

มือที่ถูกเขากุมเอาไว้อย่างถือวิสาสะพลันดึงกระชากออกจากการกอบกุมในทันทีราวกับเป็นปฏิกิริยาโต้ตอบอัตโนมัติของร่างกายนี้ โดยที่เธอไม่ใส่ใจเลยว่าสายตาที่อีกฝ่ายมองขอบคุณในยามนี้ดูบริสุทธิ์ใจขนาดไหน

+

“อย่าง…การจับคนที่กลัวอะไรซักอย่างขังให้อยู่กับสิ่งที่กลัว หรือบังคับให้ทำสิ่งที่ตัวเองเกลียดอะไรแบบนั้นหรือเปล่าคะ..?”

“สิ่งที่เธอกำลังหมายถึงน่ะ”

เพราะหากเป็นการลงทันฑ์ในสถานที่แห่งนี้ที่การตายไม่ต่างกับการรีเซ็ตสู่จุดที่พลาดพลั้งล่ะก็…วิธีที่ได้ผลนอกจากความคิดของเธอ สิ่งที่อีกฝ่ายคิดก็ดูจะสมเหตุสมผล?

“ถ้าแบบนั้นก็คงเป็นตามที่เธอพูด”

“ปัจจัยที่ว่าคงเป็นแบบนั้นจริงๆ”

ว้าว

อีกฝ่ายช่าง’รู้ดี’ รู้ดีเสียจนเธออุทานในใจอย่างยอมรับเสียไม่ได้ เพราะมันก็แอบเป็นส่วนหนึ่งที่เธอแอบคิดจริงๆ

แต่ก็ไม่ได้เอ่ยตอบอะไรออกไปในส่วนนั้น เพียงแย้มยิ้มอย่างเช่นทุกทีนัยน์ตาสีซีดไม่ได้มองตามการมองอีกฝ่าย

เพียงแต่จับจ้องที่ใบหน้าหญิงสาวตรงหน้าซึ่งแหงนมองฟ้านิ่งราวไตร่ตรองความคิดเพียงเท่านั้น

+

“ถ้าให้ฉันตอบ…บางทีอาจเป็นการจำกัดและลิดรอนสิทธิ์ความเป็นคนล่ะมั้งคะ”

“ในเมื่อความตายไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไปแล้ว…”

เธอลากเสียงในประโยคท้ายเล็กน้อย คำเอ่ยที่ดูขัดกับรอยยิ้มและเสียงนุ่มถูกเอ่ยออกมาอย่างลื่นไหล

“การตายทั้งเป็นโดยไม่สามารถตายแล้วย้อนกลับมาได้ ก็อาจเป็นทางเลือกที่ดีในการลงโทษในที่แห่งนี้ล่ะค่ะ”

“สำหรับฉันน่ะนะ”

“แต่ทำไมจู่ๆ…เธอถึงครุ่นคิดเรื่องนี้กันล่ะ?”

“ไม่ปฏิเสธหรอกนะคะ”

เธอไม่คิดโกรธอะไรกับคำจิกกัดอีกฝ่าย กลับกันเธอหัวเราะออกมาราวขบขำด้วยซ้ำที่อีกฝ่ายช่าง’รู้ดี’กับคำปอปั้นของเธอ

คงเพราะได้พูดคุยกับอีกฝ่ายหลายครั้งแล้วด้วยล่ะมั้ง..?

แถมมันก็เป็นเรื่องจริงเสียด้วยที่เธออยากสอดรู้สอดเห็นน่ะ

“หืม…”

แต่เมื่อได้ยินคำถาม คิ้วของเธอยกสูงเล็กน้อยราวประหลาดใจแต่ก็เพียงครู่แล้วเอ่ยตอบ
+

CMS : อะไรวะเห้ย

#SKZ_Roleplay
[โรลปิด | โกงเวลา]
@eden-skz.bsky.social

วันอาทิตย์ในเมืองยูไซเคียวค่อย ๆ ไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้า โคเซอิใช้สายตาไล่ไปตามกรอบแว่นที่วางเรียงอยู่อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหยิบขึ้นมาดูอย่างลังเล

ทว่ายังไม่ทันได้ตัดสินใจ กรอบเหลี่ยมสีดำก็ถูกใครบางคนหยิบมาสวมลงบนใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา

+

#SKZ_Commu

「 罪深き 身をも捨てずは なにをかは 祈りの道の しるべとなさむ 」
— 在原元方

" อา.. เรื่องวุ่นวายงั้นเหรอ "

" ไม่ค่อยจะชอบสักเท่าไรด้วยสิ "

—————————————
คุโรสุ สุมิ | Kurosu Sumi | 黒須 墨

อาจารย์วิชาศิลปะและภาษาญี่ปุ่น

29 ปี | 175 cm. | 67 kg.
—————————————
Doc : docs.google.com/document/d/1...

[💌 DM : ทัก, โค, โรล, เวิ่น]

(เมี่ยงเอ้ยหลานป้า😭🫳🫳)

(มาลงวันเกิดฟูจิคุงค่ะเปงฟูจิเมี่ยงๆผ่านมาหนึ่งวันมัมหมีเพิ่งได้มาคุก ฟื้ดๆๆOrz
เวอร์ชั่นเลอะนํ้าแดงนิดๆในเมนชั่นนะคะ🫳🏻✨)

[Story : Valentine’s Day]

เทศกาลแห่งความรักเองก็เป็นอีกเทศกาลหนึ่งที่เด็กสาวนั้นก็ไม่เคยเข้าใจมันเลย

' แปลก '

' ชวนฝัน '

และทำให้หัวใจ

' เต้นตึกตัก '

เพราะของขวัญวันวาเลนไทน์นั้นคือความรัก(?)

เด็กสาวจึงเข้าใจว่าการจุมพิตนั้นคือของขวัญสำหรับเธอ

(วาเลนไทน์...เลทไปนิดนึง💝🍫)

CMS. เส้น อะไรวะเห้ย สี ฉันเอง

#SKZ_roleplay

14 กุมภาพันธ์ | ลานต้นซากุระ | โรลปิด w/ @shuhei-skz.bsky.social

ยามพักเที่ยง เธอกวาดตามองหาเรือนผมสีชมพูอ่อนที่คุ้นตา พร้อมกล่องช็อกโกแลตรูปหัวใจใบเล็กในมือ—พอเห็นเข้า ก็รีบพุ่งตัวเข้าไปทันที

“ชู~ เฮย์คุงงงง~”
“ทำอะไรอยู่เอ่ย?”

น้ำเสียงสดใสเอ่ยหยอกขึ้น ก่อนจะโผเข้ากอดเข้าจากด้านหลังอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

“จริงสิไหนๆรู้จักกันแล้ว ฉันเห็นโอทสึกะซังดูอารมณ์มากเลย”

ก่อนเธอจะวนกลับมาที่ประสงค์ดั่งเดิมของเธอ

“เจออะไรดีๆมาเหรอคะ แบ่งปันให้ฉันรู้ได้ไหม?”

เพราะนอกจากอีกฝ่ายแล้วคนส่วนมากในตอนนี้ก็ดู
อึมครึมไปหมด ดังนั้นการที่เธอถามถึงเช่นนี้กับอีกฝ่ายคงดูไม่แปลกอะไร?