꒰白꒱

ขณะกำลังเช็ดมือ เก็บยัดอยู่ที่เค้าท์เตอร์ พอโดนเชิญชวน

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะเดินไปนั่งด้วยกันตามคำชวน ไหนๆแล้ว เวลานี้ลูกค้ายังไม่เข้าร้าน เลยมีเวลาว่างอยู่บ้าง

กล่าวเช่นนั้น เขาก็ไม่ได้ว่า เพียงส่ายหัวเบาๆ

“อืม..” ขานรับ กลายๆว่าเขารู้ และรับทราบชื่อคุณแล้ว

“ยินดีที่ได้รู้จัก” สิ้นประโยค ก็ไม่รู้ว่าจะต่ออย่างไรต่อดี

คุณพูดแบบนั้นเขาก็ผ่อนคลายลง

“อือ”
“ต้องพักผ่อน…” น้ำเสียงแผ่วเบา พร้อมทอดสายตามองไปนอกทะเล

“..อืม” พยักหน้า

พอคุณเลือกได้ ก็เตรียมถาด คีบขนมพร้อมเตรียมนมมาให้

ก่อนจะเดินไปเสริฟ์ที่โต๊ะไว้

เขามองคุณระหว่างกำลังเช็ดแว่น

เห็นคุณพับคืน ว่าจะเอ่ยไม่ต้อง กระทั่งคุณเรียกชื่อเขา ก็แอบสะดุดไป

“…อืม” ไม่ได้ว่า แต่หน้าตาเขานี่ขมวดคิ้ว

“แล้ว..ชื่ออะไร” ประโยคห้วนถูกเอ่ยมาอีกครั้ง

(ได้เร้ย ! ต้องบังเอิญเจอกันอีกๆๆๆ><

เขาสำรวจมอง ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนขาวให้คุณ

ปักชื่อชิโระตรงมุมผ้า

“ใช้ได้ไหม” ถามก่อน

(เอ้นดุจังเรย TT แต่ก้ยังไม่รุ้จีกกันอยุ่ดี555

เดินไปถึงเขาก็พาเข้าร้าน

เดินไปเค้าท์เตอร์ พร้อมใส่ชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวไว้ เป็นสัญญาณว่าเขาเข้างานแล้ว

“อืม ตามที่เห็น” ในตู้จะมีขนมเค้กหลากรส มีหลายอย่าง รวมถึงคุกกี้อีกหลายรส ล้วนแต่เป็นฝีมือคุณยายคุณย่าทั้งสิ้น

เพราะเขาแนะนำไม่เก่งเท่าไหร่เลย

เขาโคลงหัวคิดตาม
“อืม บอกไว้ก็ดี” กลัวว่าทางบ้านคุณจะตามหาคนหายเอา

ใช้เวลาแทบจะเกือบชั่วโมง เพราะฮิซากาวะเดินค่อนข้างช้า เน้นสโลวเดินเรื่อยๆ จนถึงร้านขนมคุณยายคุณย่า

เขานึกคิด
“อืม มาดูอะไรไปเรื่อย” ส่วนคุณเอง เขาคงไม่ต้องถาม เดาว่าคงพาสุนัขนี่มาเดินเล่น

“หาเรื่องโดนงาน”

เห็นแล้วว่าคุณเอาแต่กินตั้งแต่ข้างกันเมื่อครู่

คราวหยิบปลาหมึกมาให้ เกรงว่าปฏิเสธคงจะไม่ได้ เพราะสายตาคุณดูจะคาดหวังนัก จึงรับมา

แล้วฟังคุณพูดไปเรื่อย แบบมีเอนเนอจี้ ที่ตัดกันกับเขานัก

“ยังไม่ได้พูดเลยว่าเบื่อ“ เขาตอบคุณไป ก่อนจะเริ่มกินปลาหมึกย่างนั่น ”แล้วไม่บอกที่บ้านไว้ก่อนเหรอ”

ขณะคุณพูด เขาก็ลูบแก้มเจ้าหมาขนฟู

ตัวละครที่ว่าก็หน้าตาเหมือนเช่นกัน

“อืม”

“น่ารักดี”

ลูบเสร็จ ก็ปล่อยมือ พร้อมยืนขึ้นตามปกติ

คุณดูจะช่างจ้อ เขาก็ได้แค่รับฟังไป ตามนิสัย

“โชคดีตรงไหนกัน“ เขาเอ่ย มันก็ถือว่าตลกดี ส่วนเท้าก็ค่อยๆเดินไปตามถนน

“กินอะไรมารึยัง” ซ้ำยังถามกลับบ้าง ด้วยน้ำเสียงห้วนตามประสา

ผงกหัว เห็นท่า คุณจะไปแล้ว

“อืม” เขาตอบรับ แต่ก็ยืนรอ

รอคุณไปก่อน

ได้รับน้ำมาสมใจ

โค้งหัวให้คุณเบาๆ “อืม” ขานรับไป

“คราวหน้าขอให้ไม่ติดอีก” กลายว่าเป็นคำอวยพรเสียแล้ว

ได้ยินแบบนั้น ก็ใจชื้น

“งั้นวันนี้จะทำไข่ม้วนด้วย“
”แบบนั้นดีไหม” เขากระตุกเสื้อน้องเบาๆ

เห็นแล้วว่าสุนัขยินดี

มือเขาจึงเข้าไปลูบหัวของมัน ขนนุ่มฟูที่ชอบ

“ปอนปอน..” เขาพึมพำชื่อของสุนัขตรงหน้า “ทำไมถึงชื่อนี้ล่ะ”

เห็นว่าคุณโอเค ก่อนไม่นานจะเดินออกไป

เขาลุกเต็มสูง ก่อนจะค่อยๆเดินออกตาม รองเท้าเปรอะทรายเต็มไปหมด

“งั้นเดินไป” เป็นคำพูดที่เหมือนสั่ง

แต่จริงๆ เขากำลังชวนเดินอยู่

ได้ยินเมนูเดิม ฮิซากาวะยิ้มจางๆ

“ไม่เบื่อบ้างเหรอ”
“เมนูเดิมๆ” มีการถามคุณไว้

(ขออนุญาตคับ 👐🏻

เหมือนจะเป็นเรื่องบังเอิญ ที่เขาอยู่แถวนั้น

เสียงเรียกของคุณทักขึ้น จึงหันมองหา ก่อนจะเอ่ยอะไรเขาก็สำรวจมองหน้าตาคนแปลกหน้าคนนี้เสียก่อน

“มีอะไร” พร้อมถามกลับไป รูปประโยคห้วนนัก แต่น้ำเสียงนี่เบาแผ่วเชียว

ขณะนั่งฟังไป เขาก็ยิ้มจางๆ

“อืม” เป็นอันว่าตกลงแล้ว เขาจับเสื้อคนน้องเบาๆ

“แล้วพรุ่งนี้เช้า”
“อยากกินอะไร”

เสียงของตู้เรียกความสนใจอีกครั้ง

คราวนี้กระป๋องน้ำตกลงมาแล้ว กลายเป็นว่าจะได้ไม่ต้องไปหาตู้อื่น

เขามองหน้าคุณ “หยิบก่อนเลย”

ถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เอ่ยชื่อ

“อืม ว่าจะไปหาตู้อื่นแล้ว” ปากว่าพร้อมมองหาตู้ละแวกใกล้เคียง

เผื่อว่าจะได้ชวนกันไป

ขณะคุณพูด สายตาเขาก็มองสุนัขพันธ์นี้ไม่หยุด

“ไม่ได้รบกวน” เขาเอ่ยตอบ

“ขอจับได้ไหม”

ได้ยินเสียงแล้ว แต่ไร้กระป๋องหรือขวดน้ำออกมาจากตู้เสียได้

สองหนุ่มยืนหมดอาลัย
”…“ กลายเป็นยืนนิ่งหน้าตู้กดทั้งคู่

”..ไปหาตู้อื่นไหม“ เขาถามคุณ

เขาสำรวจดูเล็กน้อย สบตามองกับคุณที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะเดินไปใกล้เครื่องกด

“ไม่แน่ใจเหมือนกัน”
“ว่าจะลองดู”
หยอดเหรียญลงตู้ไปแล้ว พร้อมกดเลือกเครื่องดื่ม คอยลุ้นว่ามันจะตกลงมาไหม

เหมือนจะได้เห็นอะไรที่แปลกใหม่

คุณเริ่มจะเคาะกระแทกตู้หรือไร เขาไม่รู้ แต่ถ้าทำแบบนั้นเกรงว่าตนคงจะไม่ได้น้ำอีกเป็นรายที่สอง

ฮิซากาวะเดินไปใกล้ขึ้นนิดหน่อย เขาเว้นระยะห่าง

“…ติดเหรอ” น้ำเสียงเอ่ยออกมา พร้อมสีหน้าที่เรียบเฉย

(ขออนุญาตนะคะ 👐🏻

เขาเองก็เดินมารอกดน้ำต่อจากคุณตรงตู้

เห็นท่าทางที่ก้มย่อลงมองรอน้ำ

แล้วสักพักก็ยืนขึ้นมา มือที่ไร้เครื่องดื่ม

…กลายเป็นตอนนี้เหมือนยืนตัวแข็งกันสองคน อีกคนยืนหน้าตู้ อีกคนยืนต่อหลังเงียบๆ เห็นเหตุการณ์เงียบๆ

แต่ไม่พูดอะไรออกมา มีเพียงดวงตาที่มองว่าจะทำยังไงต่อ

ได้ยินเสียงตอบรับ ก็กำลังจะลุกขึ้น

แต่เห็นมือคุณยื่นหา เขาจึงค่อยๆเอื้อมไปจับเบาๆ พยุงตัวเองขึ้นยืนเต็มตัว

ไม่ได้ปวดขาเท่าไหร่ พร้อมปัดฝุ่นปัดทรายออกมาจากตัวให้เรียบร้อย

“ยอมเดินแน่นะ” ถามทวน