เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว ยื่นบัตรให้เธออย่างไม่เร่งรีบ ดวงตาของเขายังคงมีแววสงบนิ่ง แต่หากมองดี ๆ จะเห็นว่ามีประกายบางอย่างในแววตานั้น…เหมือนกำลังสังเกตเธออยู่ตลอดเวลา
“...แล้วห้อง C มันน่ารำคาญยังไงเหรอ?”
น้ำเสียงถามมาอย่างสุภาพ — แต่ฟังดูเหมือนรู้คำตอบอยู่ครึ่งหนึ่งแล้ว
“ถ้าเธอหมายถึง…บัตรนี้”
เขาชูบัตรนักเรียนขึ้นตรงหน้าเธอ — แผ่นพลาสติกแข็งที่ขอบด้านหนึ่งดูเหมือนจะเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย
“มันหล่นอยู่แถวนี้เอง” เขาวางน้ำเสียงเรียบเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรน่าหงุดหงิด
“ไม่แน่ใจว่าเด็กเล็กซ่อนไว้ หรือคนโตเผลอทำหล่น”
คานาเมะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้พูดสวนกลับในทันที
เขาเพียงแต่สบตาเธออย่างนิ่งสงบ รับฟังทุกคำพูดเหมือนกับกำลังไล่เรียงภาพอะไรบางอย่างในหัวเงียบ ๆ
แล้วจู่ ๆ เขาก็ก้มลงเล็กน้อย…หยิบอะไรบางอย่างที่อยู่ใกล้ปลายเท้าเธอขึ้นมา
คำว่า ‘เรียก’ เหมือนมีน้ำหนักพิเศษในน้ำเสียงเขา — ราวกับไม่ได้หมายถึงแค่เสียงตะโกนเมื่อครู่
“…หรือว่า เธอไม่ได้ยินจริง ๆ ?”
จากนั้นก็เว้นช่วงไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย คล้ายกำลังประเมินคนตรงหน้า
“…เธอคงไม่ใช่คนธรรมดาสินะ ถึงยังยืนอยู่ตรงนี้ได้ หลังโดน ‘เรียก’ เสียงนั้น”
เขาพูดเหมือนไม่รีบเร่ง ราวกับกำลังทดสอบอะไรบางอย่าง และปล่อยให้อีกฝ่ายเลือกตอบเอง ว่าจะ "เล่นตาม" หรือ "ย้อนกลับ"
ดวงตาสีเทาที่หม่นแสงเล็กน้อยของคานาเมะจ้องอีกฝ่ายอย่างนิ่งเฉย แต่กลับมีแววบางอย่างวาบผ่านคล้ายกับ... ขำในใจ
เขาไม่พูดอะไรทันที ท่ามกลางเสียงแกล้งที่ลากยาวอย่างตั้งใจนั้น เขาเพียงยื่นมือไปรับบัตรนักเรียนจากอีกฝ่ายช้า ๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่วแต่นิ่ง
“มินาซึกิ คานาเมะ… ปีสาม ห้อง 3-K”
เขาพูดเหมือนรู้ทุกอย่าง ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นตอนเช้า...
จากนั้น เขาก็โน้มตัวมาเล็กน้อย ใกล้พอที่จะมองเข้าไปในดวงตาที่กำลัง 'ยัวะ' ของเธอ
“ถ้าเธอโมโหจนลืมหายใจ ก็หายใจก่อนนะ ฉันไม่อยากมีคนเป็นลมตรงนี้”
น้ำเสียงเรียบ แต่นัยน์ตาเหมือนแฝงรอยยิ้มบาง ๆ
เขาหันกลับมาช้า ๆ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาประสานกับของเธอ ก่อนจะเหลือบมองเล็กน้อยราวกับประเมิน
“ฉันไม่เห็น…แต่บางทีเธออาจทิ้งไว้ที่ห้องชมรม?”
เขาหยุดเว้นจังหวะ แล้วพูดต่อแบบเรียบ ๆ
“หรือที่หน้าโรงเรียน ตอนที่เธอปะทะกับลมแรงเมื่อเช้า”
เขาพูดเหมือนรู้ทุกอย่าง ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นตอนเช้า...
คานาเมะยืนพิงหน้าต่างด้านหนึ่ง มือซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุม เขามองออกไปนอกหน้าต่างที่มีแสงส่องลอดผ่านม่านไม้พุ่มลงมาเป็นเส้นบาง ๆ บนพื้น
เสียงฝีเท้าและคำพูดของเธอดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เขาเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย แต่ยังไม่หันกลับไปทันที
“…บัตรนักเรียนงั้นเหรอ”
เสียงเขานุ่ม ทุ้ม และฟังดูเหมือนไม่ได้ตื่นเต้นเท่าไร
“เมื่อกี้…เธอจ้องฉันใช่ไหม?”
น้ำเสียงเรียบ ไม่ใช่เชิงตำหนิ แต่ก็ไม่ใช่เปิดบทสนทนาอย่างอ่อนโยน
เขาเอียงหน้าเล็กน้อย จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่อ่านยาก
“…หรือว่า ฉันมีอะไรติดหน้า?”
เขายืนอยู่ใต้ร่มไม้ ไม่ห่างจากรั้วดอกไม้ริมทางเดิน กลิ่นแดดอ่อนยามเช้าแตะปลายจมูกพร้อมกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ที่ไม่คุ้น…
แววตาคู่นั้นสบเข้ากับใครบางคนโดยไม่ตั้งใจ — เด็กสาวที่ยืนอยู่อีกฟากของสนาม
“…?”
เขาไม่ได้พูดว่าขอบคุณด้วยซ้ำ แต่สายตากลับนิ่งลึก ราวกับกำลังวิเคราะห์ว่าคนตรงหน้า 'เป็นใคร' และ 'เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไง'
“…เธอชื่ออะไรน่ะ?” เขาถามในที่สุด ทั้งที่ยังไม่ยื่นมือไปรับบัตรนักเรียนเลย
“…เธอเจอมันตรงไหนเหรอ?” น้ำเสียงของเขานุ่มแต่เย็น ติดจะเงียบจนน่าแปลกใจที่มันไม่ถูกกลืนหายไปกับเสียงลม
คานาเมะเงยหน้ามองอีกฝ่ายตรง ๆ
“ถ้ามันอยู่ที่พื้นข้างสนาม… แปลว่า มีบางอย่าง ตั้งใจให้เจอ”
ในมือของนักเรียนรุ่นน้องปีสองคนนั้น — มีบัตรนักเรียนสีซีดของใครบางคนอยู่จริง ๆ
เขาสบตากับคนคนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขยับเท้าเดินเข้าไปใกล้
เสียงฝีเท้าหยุดลงพร้อมกับเงาร่างสูงในเครื่องแบบนักเรียนที่ดูเรียบร้อยกว่าคนอื่น ยืนอยู่ข้างสนามใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบไม้แห้งลอยปลิวรอบขาเขาราวกับจะชี้นำ
คานาเมะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงตะโกนลั่นสนามจากฝั่งตรงข้าม — แปลกที่เขาไม่ได้ตกใจ แต่กลับกะพริบตาช้า ๆ แล้วหมุนตัวไปมองต้นเสียงราวกับคุ้นเคย
fact: คานาเมะมีลักษณะพิเศษที่ "ดึงดูดผีเสื้อ" ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติรอบตัวเขาโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจ
---
ยืมลูกชายผปค.ฟุยูเอะคุงมาค่ะ
@thk-fuyue.bsky.social
(เค้าก็เห็นคุณเหมือนกัน /ยื่นผีเสื้อให้)
(ผีเสื้อสวยก็จริง แต่เพราะอะไรไม่รู้ มันถึงเยอะเป็นพิเศษ สนใจสักตัวไหม?)
(จะกินจริงเหรอ...? ปีกมีพิษนะ)
เราทัก @thk-kento.bsky.social ไม่ได้ค่ะ รบกวนช่วยทักทางเรามาได้มั้ย🥹🤲🏻
#THK_Co-story
มาหย่อนใบโคค่า 🫳🏻
❤️ : สนใจโค=เดี๋ยวเราทักไปนะคะ!
🔁 : เนียนรู้จัก/ช่วยคานาเมะหาเพื่อน
มาเล่นกันเยอะ ๆ นะคะ 🥺🫶🏻
(เห็น...ตัวข้างหลังนาย)
(แวะมาเทสการมองเห็น/กันแอคร้างค่ะ แวะมาดูผีเสื้อที่บ้านเราไหม—-)
(มาลงไว้กันแอคร้างก่อนค่ะ💦 ใครผ่านไปผ่านมามาหยุมหัวม๋าน้ำเงินได้นะคะ ☝️y-y)
(แวะมาช่วยเเกะสติ๊กเกอร์(?))
( แอบมาเทสระหว่างรอปั่นใบโคกับปักหมุดค่ะ! ใครผ่านมาเห็นแวะมารับรูปปั้นปริศนา(?)จากโอซามุได้นะคะ🥺 )
#thk_commu
「 ผมไม่ชอบสบตานาน ๆ ไม่ใช่ว่ากลัว แต่เพราะบางที..ผม ก็ไม่แน่ใจว่ากำลังมองเห็นอะไรอยู่ 」
.
.
〖 Y2 - 𖦹船井 悠雲𖦹 - Funai Yuun ✸˙∘ | 177 〗
ᯓ วาด | เวิ่น | โรล | โค ok ∘˙✶ » DM 24/7
Doc: bit.ly/448wmQG
#THK_COMMU
"หวะ— หวาาา ขอโทษนะคะ !!(╥﹏╥)"
美津島 • 星子 | Mizushima Hoshiko | Year 2
🎨 ชมรมวาดการ์ตูน
doc : bit.ly/hoshikooo
account for #thk_commu only
(โค/โรล/เวิ่น DM ได้ตลอดเลยนะคะ ♥ โฮะจังไม่กัดค่า ฝากน้องสาววายสมองไหลตัวเล็กๆคนนิด้วยน้า)
(เทสฮะ พี่ชายพี่สาวที่ผ่านมาช่วยเหยียบผมทีคับ เอเฮะๆๆๆ หงึกๆๆๆ แหง่กๆๆๆๆ)
