🌥️

Twelve years later...
(Fictional work only.)
#Neuvithesley

ครบแล้ว🥹🫶🏻💓

อ่ย พวกเด็กเร้ก สมแล้วที่เป็นแฝดกัน🥹🫳🏻💓

เสียใจมากค่ะ ฮันซอนดำฟ้าของเราไม่มีให้เห็นแล้วโอ้ยเศร้า😭

สวนโพนักวาดไม่พอ เรือยังหายอีกชีวิตรันทดแท้น้อ🥹🥹🥹🥹

ไมเดย์มอสตัดสินใจเมินเฉยต่อความรู้สึกนั้นและจ้องไปยังแผ่นหลังในอาภรณ์สีขาวแซมทองและน้ำเงินที่นั่งอยู่ริมผา

แผ่นหลังหนาที่ปกติจะยืดตรงและดูแข็งแรงราวกำแพงใหญ่ที่คอยค้ำจุนแอมโฟเรียส ในยามนี้กลับดูเปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ในทุกวินาที

มันดูอ่อนแอเสียจนน่าเวทนา

"งั้นเหรอ แล้วผู้กอบกู้ของที่นี่ล่ะ"

"อยู่ที่เอลิเซียน่ะ ตอนนี้คงกำลัง... ไม่รู้สิ เล่นกับพวกเด็กๆ ในหมู่บ้านล่ะมั้ง"

"นาย...เป็นใครกันแน่?"

"ถามแปลกนะ ฉันก็คือไพน่อนไง ไพน่อนแห่งเอลิเซียไงล่ะ"

"คนไหนล่ะ"

ช่างเป็นคำถามที่ทำเอาไปไม่เป็นเลยทีเดียว ไพน่อนอ้าปากคล้ายจะพูกอะไรบางอย่างทว่าก็เงียบไปเพื่อคิดคำตอบอื่น

"คนที่... 33,550,337 คำตอบนี้พอจะช่วยตอบคำถามได้รึเปล่า ฮ่าฮ่า"

แม้จะหัวเราะทว่าเสียงนั้นกลับบีบรัดและชวนให้อึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

คิดไม่ถึงว่าเพื่อนสนิทจะยอมรับออกมาแบบนี้ เขาคิดว่าไมเดย์มอสคงจะชวนให้ประลองกันเสียก่อนแล้วค่อยบอกให้เขาพูดหลังตัดสินแพ้-ชนะกันซะอีก

"อืม... ได้สิ แต่คงไม่นานนะ ฉันมีธุระต้องทำต่อน่ะ"

'ธุระ' ที่ว่านั้นสำคัญเหลือเกิน และเขาไม่สามารถเพิกเฉยต่อมันได้แม้จะต้องตัดบทสนทนากับสหายสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ตาม

"ว่าแต่นายมาหาฉันเรื่องอะไรงั้นเหรอ? อย่าบอกนะว่าอยากประลองน่ะ น่าเสียดายที่ตอนนี้ฉันไม่–"

"ไม่ใช่ ฉันไม่ได้มาเพราะเรื่องนั้น"

ผู้สืบบัลลังก์ปฏิเสธกลับไป ผู้กอบกู้จึงเงียบเพื่อรอฟังคำตอบของอีกคน

"ฉันมาเพราะอยากคุยกับนาย... ในหลายๆ เรื่อง ทั้งเรื่องของแอมโฟเรียสและตัวของนายเอง"

ประโยคนั้นพาให้คนที่รอฟังอยู่ชะงัก

"ฉัน..."

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้โกรธอะไรสักหน่อย ยังไงซะคนที่ทำให้นายและทุกคนจำไม่ได้... ก็คือฉันเองนี่นา ถึงจะไม่มั่นใจว่านายจำฉันได้ยังไง แต่ก็แอบดีใจเหมือนกันนะ ฮ่าฮ่า"

เขาหัวเราะไม่ดังนักด้วยน้ำเสียงร่าเริง หากคนอื่นมาได้ยินก็คงพลอยอารมณ์ดีไปด้วย แต่กับสหายคู่ใจที่อยู่ด้วยกันมานานย่อมมองออกอยู่แล้ว

ว่าภายใต้เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

ไพน่อนกลับคืนสู่รูปลักษณ์ของตนอันแสนคุ้นเคย เขายังคงไม่หันกลับมาสบตาและนั่งลงกับที่เช่นเดิม

"อะไรดลใจให้นายมาที่นี่กันล่ะ"

"ฉันมาตามหานาย"

"ทั้งที่นายจำฉันไม่ได้น่ะเหรอ?"

คราวนี้ผู้มาใหม่เป็นฝ่ายเงียบไป ไมเดย์มอสไม่ได้ตอบกลับเขาพยายามครุ่นคิดถึงประโยคที่จะสามารถตอบโต้คำพูดของอีกฝ่ายได้

"ถึงกับต้องคิดมากเลยเหรอ ฮะฮะ"

บุคคลเบื้องหน้ายังคงเงียบ ผู้สืบบัลลังก์นครล่มสลายกำมือแน่น เขาสูดหายใจเข้าลึกๆและผ่อนออกมา

"ถ้าไม่ตอบฉันจะก้าวเข้าไป และนายคงรู้ดีว่าฉันไม่ใช่พวกพูดปากเปล่า"

เสียงถอนหายใจดังเบาๆจากร่างตรงหน้า

"ได้ เข้าใจแล้ว แค่... รอสักเดี๋ยว"

สิ้นเสียงนั้นผู้กอบกู้จึงลุกขึ้นยืน เส้นผมสีทองอร่ามเริ่มกลับกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตาสีเดียวกันเปลี่ยนเป็นสีนภาใสดั่งที่เคยเป็น

"ผู้กอบกู้"

"...."

"นายได้ยินฉันอยู่ ฉันรู้"

"...."

ไร้เสียงตอบกลับ ร่างนั้นถอนหายใจแผ่วเบาก่อนตัดสินใจก้าวเท้าข้างหนึ่งไปเพื่อเข้าใกล้ใครอีกคนที่นั่งอยู่ริมผา การกระทำนั้นทำให้คนที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นมาในที่สุด

"อย่าก้าวเข้ามานะ"

"ทำไม?"

"...."

"ตอบฉัน ทำไมฉันถึงไปไม่ได้ ทำไมฉันถึงเข้าใกล้นายไม่ได้ผู้กอบกู้?"

"...."

ตึก ตึก ตึก

เสียงก้าวเดินของใครบางคนดังมาจากด้านหลัง จังหวะย่ำเท้าและการกระทบกันของโลหะคล้ายว่าจะคุ้นเคยแต่ก็ไม่เขาจึงหาได้สนใจและทอดมองเมืองที่อยู่ห่างต่อไป

ตึก...

จนเสียงนั้นมาหยุดอยู่ด้านหลังไม่ไกล ผู้กอบกู้ยังคงนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขา'พยายาม'เพิกเฉยต่อการมาของผู้มาใหม่ให้ได้มากที่สุด

เสียงหัวเราะพูดคุยดังแว่วมาตามสายลมแสนอ่อนโยนชวนให้อยากล้มตัวลงนอนเสียเดี๋ยวนั้น

ร่างในอาภรณ์ลอยตัวลงจากอากาศและนั่งลงบนหน้าผาสูงที่สามารถมองเห็นเมืองใหญ่ได้จากเบื้องบน

เขาชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งและพิงมันเอาไว้ ในขณะเดียวกันนั้นเองดวงตาสีทองก็จับจ้องไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า แม้จะเห็นมาหลายคราทว่ามันก็ยังคงงดงามเสมอ

ผู้กอบกู้เงยมองท้องฟ้าที่สดใสไร้เมฆครึ้มบดบัง สีของมันช่างงดงามจนเกินกว่าคำพรรณนาใดจะบรรยายออกมาได้ ในใจหวนนึกถึงนภาแดงฉานมากมายที่ตนได้พบเจอมา

'ใช่แล้ว... สีฟ้านี่แหละที่เหมาะสมกับแอมโฟเรียสที่สุด'

เขาคิดในใจ

เบื้องหน้าห่างออกไปคือมหานครศักดิ์สิทธิ์โอคาเฮลม์ที่คุ้นเคย สีขาวแซมทองและสีต่างๆ ปะปนกันไปตามบ้านเรือนแต่ละหลัง

#phaidei #ไผ่มาย / #myphai #ไมเดน่อน (os)

'ในที่สุด....'

ในที่สุดก็สามารถช่วยเอาไว้ได้หลังจากผ่านมา 3 3 , 5 5 0 , 3 3 5 ลูปที่ต้องเผชิญ

ไพน่อนแห่งเอลิเซียร์สามารถปกป้องพวกพ้องไว้ได้สำเร็จไร้การสูญเสียดั่งที่เคยเป็นมานับล้านครั้งโดยได้มือของผู้มาจากภายนอกเข้าช่วยเหลือ

ปกป้องพวกพ้องได้สำเร็จ แอมโฟเรียสไม่ได้ล่มสลายและหวนคืนสู่วัฏจักรดั่งที่เป็น

Miss.Cercier ;;

- " If you're having a rough day, 'Mysterious Flower Shop' is here to welcome you " -

📎: readawrite.com/a/e89c25fcb920…

ความลายมือที่นานทีปีหนจะสวยนี่มัน🥹💗💗💗🫶🏻🫶🏻🫶🏻🫶🏻

ผิดก็ว่าไปตามผิด แย่ก็ก็ว่าไปตามแย่ ถ้าเนื้อหามันอุ฿ ทุเรศจริงๆ ก็ลิสต์รายชื่อมาเลย

ไม่ใช่เห็นว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่แนว or ไม่ถูกจริต etc. ก็เลยเอามาใส่ไว้ด้วย ละก็พยายามหยิบยกเหตุผลมาบอกว่าที่เรื่องนี้ไม่ควรดูเพราะอะไร ซึ่งเหตุผลบางอันมันฟังไม่ขึ้นอ่ะ😭

ทวิตแนะนำอนิเมะที่ไม่ควรดู

บางโควทคือไปไกลอ่ะ ไม่ใช่แนะนำอนิเมะที่ควรเลี่ยงดูละ แต่ออกแนวตัวเองไม่ชอบเลยแนะเขาว่าอย่าไปดูมากกว่า5555555

แม้ว่าจะมีเหล่าคู่รักที่ออกมาเล่าในรายการทีวีว่าทั้งสองคนคือคู่แห่งโชคชะตากันนั่นก็ไม่น่าเชื่อเลยแม้แต่นิดเดียว วิทยาศาสตร์สามารถพิสูจน์ได้หรือไม่? ก็ไม่

เรื่องเหล่านี้มันไร้สาระ คนที่เชื่อก็ช่างงมงายในเรื่องที่ไม่เป็นความจริง

"เป็นอะไรไปโยฮัน?"

"เปล่าครับคุณเปโตร"

โยฮันตอบพลางซุกหน้าลงกับไหล่หนาของคนรัก อัลฟ่าหนุ่มยิ้มด้วยความเอ็นดูก่อนยกมือขึ้นลูบหัวโอเมก้าข้างกายตน

#ออลเปโตร โยฮันเปโตร (abo , ooc)

TW: blood / murder

'คู่แห่งโชคชะตา' คืออะไร?

ในโลกที่เพศรองถือเป็นหลักสำคัญนับว่าน่าเหลือเชื่อแล้ว สิ่งที่เรียกว่า 'คู่แห่งโชคชะตา' นั้นน่าเหลือเชื่อยิ่งกว่า

โยฮันไม่เชื่อในคำคำนั้น มันไม่มีหลักการใดมาพิสูจน์ได้ว่าการที่อัลฟ่าหรือโอเมก้าจะสามารถรับรู้ว่าพวกเขาต่างถูกชะตากำหนดให้มาคู่กันเพียงแค่สบตาคือเรื่องจริง

((แต่ว่าก็ว่าเถอะ ไปแอบเห็นมาว่าถ้าถูกตัดคอในฉับเดียว สมองของเราจะยังสามารถรับรู้ได้อยู่ประมาณ4-6 วินาที เพราะงั้นถ้าลองคิดว่าถูกตัดคอด้วยกิโยติน ตอนนั้นคิดว่าคงจะตายในทันทีโดยไม่ทรมาน แต่ดันมีสติอยู่ 6วินาทีซะงั้น))

((ใน 6วินาทีนั้นมันคงจะนานมากๆ อ่ะ คิดว่าจะตายแต่ก็ไม่ตาย ดันต้องมาทรมานก่อนตายอีก แย่จริงๆ 🥲))

นี่เลยคิดว่า เอ้อ ถ้าเราจะเขียนแนวผีหรือมีปีศาจที่หัวขาด ควรเขียนให้เวลาถือหัวอยู่ควรพูดได้มั้ย คือถ้าขยับปากมันก็ได้แหละแต่ถ้าจะให้ส่งเสียงออกมามันก็ไม่ได้เพราะหลอดลมถูกตัดแล้วอ่ะเก้ทปะ นี่เลยยังสงสัยอยู่ว่าควรให้มีเสียงออกมาหรือไม่มีดี

แต่ขึ้นชื่อว่าผี&ปีศาจ ไม่ใช่มนุษย์อ่ะเนอะ เพราะงั้นตรงนี้ก็น่าจะไม่เกี่ยวหรอกเพราะอะไรเทือกๆ นั้นก็เป็นเรื่องเหนือธรรมชาติอยู่ละ

ไปเห็นคลิปเขาเล่าเรื่องตอน Charlotte Corday ถูกประหารโดยใช้กิโยติน แต่หัวของนางทำหน้าโกรธอยู่

นี่เลยไปอ่านเม้นท์มาเขาบอกว่าเคยมีการทดลองตัดหัวนักโทษประหารชีวิตแล้วเรียกชื่อ ปรากฏว่านักโทษคนนั้นกลอกตาไปมองทำเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่พูดไม่ได้เพราะถูกตัดหลอดลมไปแล้ว

#ออลเปโตร โยฮันเปโตร (abo, ooc)

"นั่นน่ะเหรอโยฮัน"

"ใช่คนนั้นแหละในข่าวลือ"

"น่ารักเหมือนกันนะ จะใช่คนเดียวกันกับในข่าวแน่เหรอ?"

"ก็ต้องใช่น่ะสิ! มีคนบอกว่าเคยเห็นเขาเข้าไปในม่านรูดกับอัลฟ่าด้วยนะ"

"โห จริงดิ? คงจะเป็นพวกแบบนั้นแน่เลย แบบที่ขายร่างกายน่ะ!"

"อย่าเอาความจริงมาพูดสิ! ฮ่าฮ่า"

แนวรีเทิร์นกลับไปหาคนเก่านี่ถ้าแต่งดีสมเหตุสมผลมันก็สนุกนะ น่าติดตามมากๆเลยแหละ

แต่ถ้าสมมุติคนเก่ามันเหี้ยเกินบรรยายสันดานไม่สมควรจะเกิดเป็นคนแต่ตัวเอกยืนยันที่จะกลับก็....

อืม วันนี้หญ้าอร่อยดีนะครับ โอ้ะ ตรงนั้นมีเพ็ทดีกรีออกรสใหม่ด้วยนี่นา ขอตัวไปลองก่อนนะครับ🐶🐃

#แมทนัท ft. พีทนา

“ เช่นนั้นตอบเราที ”

(+)

: แมทธิวนาธา
bsky.app/profile/rona...

“ ส่วนคุณเกื้อนั้น... เราคงบอกได้เพียงว่า... ”

“ จงเจียมตน ”

💐.