栄次 Eiji (ทำงานทุกวันไม่มีวันหยุด🥹)

เขาเช็ดหน้ากับถุงขนมแล้วส่งเสียง ฮึ! แบบรำคาญออกมาจากในคอ นอนรอกินขนมเห็ดที่เซออนกำลังทำ

กินขนมในมือรอเวลาเลยดีมั้ยนะ? พอคิดแบบนั้นแล้วจึงเปิดห่อแล้วนอนกินสบายใจเฉิบเลย

"ผมกินได้อีกนะไม่ต้องห่วง"

เอย์จิพูดเผื่อว่าอีกคนจะถามเขา กระเพาะของแมวขนทองตัวนี้ไม่น้อยเลย

"อย่ามาเนียน ไปทำกับข้าวไป"

เขาดันหน้าเซออนออกไป ถ้าขาไม่เจ็บที่จะใช้ยันอาจจะเป็นเท้านะ

เอย์จิขยับเบียดออกไปจนจมพนักโซฟา ไม่ลืมคว้าถุงขนมอันเดิมกลับมากอดไว้ อย่ามาพรากของกินไปจากเขาแบบนั้นสิ!

"ผัดก็ดี เอาแบบที่อร่อย ๆ"

ขึ้นชื่อว่าเห็ดที่เขาชอบ ต่อให้ปิ้งจนไหม้เขาก็ยังพูดว่าอร่อยนั่นแหละ

ตอนนี้เขาย้ายตัวเองมานอนเล่นบนโซฟาแล้ว กินแล้วนอนกลายเป็นแมวอ้วนไม่ได้เกินจริง พร้อมกับนอนหงายกอดถุงขนมไว้ ความรู้สึกที่อยากกินแต่ไม่อยากกินกำลังตีกันอยู่

พอได้ยินเสียงประตูเขาก็หันไปมอง เห็นเห็ดเยอะแยะในมือเซออน ริมฝีปากก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจแล้วหันไปนอนกอดถุงขนมต่อ

"อือ ไม่อยากลุกเดินแล้ว"

ความหมายก็คือไม่ไปไหนหรอกและเอาขนมในตู้เย็นมาให้ด้วย เขาตักสตูว์เนื้อเข้าปากแล้วเคี้ยวแก้มตุ่ย

"รีบไปรีบมา"

ไม่ได้ห่วงแค่อยากกินเร็ว ๆ เท่านั้นเอง นอกจากเรื่องกินแล้วแมวตัวนี้จะใจอ่อนกี่โมงกันนะ โดนดูแลดีขนาดนี้

(รีใบโคค้าบ ต้องการคนให้อาหารตะเหม๋อ)

เขาเลิ่กคิ้วข้างหนึ่งรู้สึกว่ามันแปลกแต่ก็ไม่รู้ว่าแปลกที่ตรงไหนจึงละความสนใจไป

"อยากกินเห็นเยอะ ๆ"

คิดถึงแปลงเห็ดหลังห้องเรียนมาก อยากกินเมนูเห็ดแก้หิว แน่นอนว่าต้องไม่ลืมขนม

"อยากกินขนมเยอะ ๆ"

เอย์จิตักสตูว์เนื้อเข้าปาก ความอุ่นร้อนทำให้ร่างกายรู้สึกดีขึ้น รสชาติก็ไม่เลวเลย แต่ก็ไม่มีอะไรสู้เห็ดได้หรอก

เขานั่งแกว่งขาข้างที่ไม่เจ็บอยู่บนเก้าอี้ นัยน์ตาสีม่วงอ่อนลอบสำรวจมองไปรอบห้อง บางทีอาจจะมีขนมเก็บไว้สักที่ หิวข้าวด้วย หิวขนมด้วย หิวขนาดที่กินเห็ดได้เป็นร้อยดอกเลยล่ะ

แล้วก็มีถ้วยสตูว์เนื้อหอม ๆ มาวางลงตรงหน้า เขาเงยขึ้นมองคนผมฟ้าสลับกับอาหาร

"...."

แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร มันดูน่าอร่อยมากเลย ปัญหาคือแค่นี้มันไม่น่าจะอิ่มหรอกนะ

(ขาเจ็บแต่หิวมันก็ดูสู้ชีวิตอยู่นะครับ—)

- ตัวละครรอบเก็บตก -

ยินดีต้อนรับตัวละครใหม่รอบเก็บตกทุกท่าน ผู้เล่นอย่าลืมเข้าดิสคอร์สคอมมูเพื่อไม่ให้พลาดข่าวสารหรือความสนุก และสตอรี่ของทุกท่านจะยังเป็นการเล่นตั้งแต่ก่อนวันเปิดเทอม หรืออีเว้นท์วิ่งเพื่อผี ไม่อย่างนั้นจะถือว่าเป็นการโดดการเรียนการสอน

ในส่วนรายชื่อ ห้อง ตารางการสอน อื่นๆ ทางสตาฟจะจัดทำให้ไม่เกินวันที่ 5 กุมภาพันธ์

ดิสคอร์ด : discord.gg/ECeG8Jtzp

เอย์จิคลุมหัวด้วยผ้าขนหนู เดินกระเพลกเกาะกำแพงตามกลิ่นอาหารไปจนถึงห้องครัว

"เซออน"

เขาเอียงหัวออกมองจากข้างประตู อารมณ์ดีขึ้นมากเลยหลังจากอาบน้ำเสร็จ อยากเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ มากแต่ก็ติดปัญหาที่ขา

"หิวแล้ว"

"ผมมีผนังให้ประครองตัวเอง ไปเองได้ครับ"

ว่าจบก็หอบของเข้าห้องน้ำไปทันที ในที่สุดก็จะได้ถอดชุดเยิน ๆ นี่สักที เขามองเงาสะท้อนตัวเองบนพื้นน้ำก่อนจะคิดไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

"..."

แอ่งน้ำสีแดงนั่นน่ะ เฮ้อ ช่างเถอะเลิกคิดถึงมันดีกว่า เขารีบอาบน้ำจัดการตัวเองเร็ว ๆ แล้วก็ออกมา ชุดตัวโคร่งหลวม

[ บทสรุปเหตุการณ์ ]

#OMTKSS2_YMS

"อื้อ"

เขาตอบแล้วหยุดคิดไปสักพัก อาบน้ำไปก็ไม่มีชุดเปลี่ยนนี่นา เลยหันกลับไปมองเซออนตาปริบ ๆ

"นายถือมั้ย? ขอยืมชุดหน่อยสิ"

ส่วนเขาไม่ถือ อะไรก็ได้ที่เป็นชุดสะอาดเขาก็ใส่ได้หมดนั่นแหละ รีบอาบน้ำจะได้นั่งพักสบาย ๆ สักที

"ถ้าไม่โอเคก็พาผมกลับหอเถอะ"

"อะไรก็ได้"

ที่ไม่ใช่อะไรก็ได้ตามที่พูด เขาไม่รู้ว่าอยากกินอะไรแต่ถ้าได้เมนูที่ไม่อยากกินมาก็ไม่กินเหมือนกัน

"ยืมห้องน้ำด้วย"

ตั้งแต่กลับมาเขายังไม่ได้อาบน้ำเลยด้วยซ้ำ แน่นอนว่าผ้าปูที่นอนของเซออนตอนนี้น่าจะเปื้อนสีแดงไปหมดเลย

"แล้วก็ไม่ต้องช่วยด้วย ผมเจ็บขาเฉยๆไม่ได้ขาหาย"

เขาลุกขึ้นกระเพลก ๆ เกาะไปตามมุมห้องตามเฟอร์นิเจอร์เพื่อไปห้องน้ำ

เขาชักมือกลับ ปากน้อย ๆ เบะออก ตอนนี้หลงเหลือเพียงละอองน้ำตาบางเบาที่เกาะอยู่ปลายขนตาและรอยแดงจาง ๆ ที่ขอบตาเพียงเท่านั้น

"เจ็บมาก หิวด้วย"

เอย์จิมองคนด้านล่างก็จะส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ เริ่มงอแงอีกครั้ง

"เพราะนายเอาอาหารของผมไปทิ้ง เอามาคืนเลยนะ"

จะไม่ยอมให้อภัยอย่างเด็ดขาด โกรธมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เลยนะ!

เอย์จิปาดน้ำตาออกลวก ๆ แล้วกอดอก

"ไม่ให้อภัย จะไม่คุยด้วยแล้ว!"

ว่าจบก็หันหน้าหนี หยดน้ำก็ร่วงเผลาะลงจากหางตาไม่หยุด อย่างไรเขาก็เป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งการแสดงออกมาบางครั้งมันเลยเป็นแบบนี้

" ฮือออ! "

เขาเจ็บขา เขาหิวข้าว แล้วเขาก็รำคาญเซออนแล้วด้วย

"ทำไมต้องดุด้วย..."

เขาเม้มปากแน่น ความรู้สึกที่ประเดประดังเข้ามาทำให้เขาควบคุมอารมณ์ได้ยาก ทั้งเหนื่อยทั้งเจ็บจากการต่อสู้ ทั้งหิวเพราะมีคนเอาอาหารของเขาไป

"ฮึก..อย่ามาดุผมนะ!"

มันจึงกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำใสรอบนัยน์ตาสีม่วงซีดจากความเหนื่อยล้า ตอนนี้เขาโกรธ โมโห และน้อยใจมาก ๆ เลยด้วย

แต่ก็รำคาญตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้อีกเช่นกัน

เขาขยับตัวพยายามลงจากการอุ้มของอีกคนเมื่อก้าวเข้าเขตโรงเรียน

"ปล่อยผม ผมจะกลับเอง"

เอย์จิพูดโดยไม่มองหน้าเซออน แน่นอนว่าเขารับรู้ถึงความเป็นห่วงจากอีกฝ่ายแต่แล้วอย่างไร? เขาอยากจะกลับเอง เขา(จะ)ไหว

ที่พักของเอย์จิเป็นหอพักนอกโรงเรียน ซึ่งเดินไปไม่เท่าไหร่ก็ถึงแล้ว(ในตอนที่สภาพขาปกติน่ะนะ)

"ฟังอยู่รึเปล่า?"

(ดอกไม้สำหรับ)

(/ชี้)

เอย์จิเงยหน้ามองคนที่อยู่ดี ๆ ก็มาอุ้มตัวเองก็จะเสสายตาไปมองทางอื่น

"อะไรที่ทำให้นายคิดว่าผมฝืน"

เขาเม้มปากเล็กน้อยแล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ดูดื้อดึง ทำไมต้องพูดดุกันด้วย

"ผมยังเดินไหวนะครับ"

พอมองไปที่ข้อเท้าซึ่งถูกพันด้วนผ้าพันแผลจากหน่วยเสริมแล้ว ก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

#OMTKss2_roleplay
[โรลปิด | หลังภารกิจปราบปราม]
@seon-omtk.bsky.social

หลังจากเหตุการณ์ภารกิจ ต่างคนต่างสะบัดสะบอม แถมทั้งตัวยังเปื้อนน้ำแดง ต้องขอบคุณเซนเซประจำกลุ่มของเขาที่เรียกทีมเสริมมาช่วยเหลือ เพราะตอนนี้จะให้เอย์จิไปต่อก็คงไม่ไหวแล้ว

เขาลองพยายามขยับข้อเท้าที่ได้รับบาดเจ็บแต่ก็เหมือนจะไม่เป็นผล นอกจากอาการชาและจี้ดขึ้นมาเป็นบางครั้งก็ไม่ได้รู้สึกอะไรอีก

เอย์จิแกะห่อช็อกโกแล็ตนั่งแทะในขณะที่ปล่อยให้เซออนนวดข้อเท้าของตนเองไป

"มันชาจนไม่รู้สึกเจ็บแล้ว"

ไม่ได้โกหกเลย อย่างมากตอนนี้ก็อาจจะรู้สึกจี้ด ๆ ขึ้นมาบ้างแต่ก็ขยับมันไม่ได้

"ถ้าตัดเรื่องชุดเปื้อน ภารกิจปัดเป่าก็สนุกไม่เลวเลยครับ!"

ได้ยืดเส้นยืดสายแบบนี้เขาชอบมากกว่าวิ่งออกกำลังกายเฉย ๆ น่ะนะ

@seon-omtk.bsky.social

"เฮ้อ..."

เขาขาอ่อนยวบลงบนพื้น หลังจากยืนเกร็ง ล้มลุกคลุกคลานสู้มาอย่างยาวนาน รอยแผลเล็ก ๆ ไม่เท่าไหร่ แต่ข้อเท้าเขาที่เจ็บมาก่อนหน้านี้มันไม่ไหวแล้วล่ะ

"หลังจบตรงนี้ต้องกินหนัก ๆ สักมื้อแล้วล่ะครับ..."

พลังงานแทบจะเกลี้ยงตัว เสบียงฉุกเฉินก็ไม่มีให้เขารองท้อง ชักจะหิวขึ้นมาแล้วสิ

@seon-omtk.bsky.social

เอย์จิคว้ามาบุของตนออกมาอีกครั้ง เมื่อเขาสะบัดโจมตี หยดฝนสีแดงก็ถูกสายแส้ตีแตกกระจายไปด้วย นัยน์ตาสีม่วงสะท้อนสีชาด กับชุดที่เปรอะเปื้อนพอมองรวมกันช่างดูโหดร้ายเสียจริง

แม้บ้างครั้งปลายแส้จะถูกคว้ากระชากจนเขาล้มลง แต่เขาก็ลุกขึ้นและสู้ต่อไปได้เสมอ

"ชุดนักเรียนตัวนี้ใช้งานคุ้มค่าแล้วจริง ๆ ครับ "

เสื้อผ้ามีรอยฉีกขาดเล็กน้อยพร้อมแผลถลอกบนผิว

@seon-omtk.bsky.social

เอย์จิแตะไหล่ของเซออนเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยบอก

"ผมยังไหว"

หรืออย่างน้อยเขาจะพยายามไม่ลงน้ำหนักเท้าข้างที่เจ็บ ก่อนจะหันไปตอบเซนเซ

"แนวหลังแบบผมไม่มีปัญหาหรอกครับ"

เขาเหลือบมองเซออนที่เหมือนจะต่างไปจากปกติ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ มือเล็กปัดผมเบา ๆ ก็มีหยาดน้ำแดงไหลหยดตามลงมาตามเส้นผม ทั้งฝนนี้และแอ่งน้ำนั่นทำให้ตัวเขาเปื้อนสีแดงไปหมด!
@seon-omtk.bsky.social

เขาถูกทั้งคู่ดึงออกมาจากแอ่งน้ำนั้น โชคดีที่จมลงไปแค่ขาไม่ถึงเข่า เอย์จิส่ายหน้าเบา ๆ เรียกสติตนเอง

"...ค-ครับ!"

เขากล่าวตอบและรีบรุดหน้าตามเซนเซไป

แรงฉุดยื้อก่อนหน้านี้ไม่ใช่เล่น ๆ รอบข้อเท้าเขารู้สึกเจ็บทุกครั้งที่ก้าวขยับ หวังว่ามันจะแค่ช้ำนะ...

@seon-omtk.bsky.social

หยาดฝนสีแดงชาดพร่ำตกลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หลอมรวมเป็นแอ่งน้ำสะท้อนภาพของสิ่งที่อยู่ตรงข้าม เงาเรือนรางที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้สะท้อนอยู่ใต้เท้าของเขา

อาจจะเป็น 'คนที่รัก' แต่ไม่สามารถระบุได้อย่างเจาะจง นัยน์ตาสีม่วงอ่อนสั่นระริก ก่อนที่มือในภาพสะท้อนจะโผล่พรวดออกมาคว้าข้อเท้าของเขาไว้อย่างแรง

"อึก!?"

มันพยายามลากตัวเขาให้จมลงสู่แอ่งน้ำสีแดง
@seon-omtk.bsky.social