teal

این روزا، واقعا بارقه‌ی نوری در تاریکیه برام، وقتی میبینم آدما رو یه چیزی توافق ندارن ولی با هم دعوا نمی‌کنن و حرف میزنن. منطقی حرف می‌زنن.

نمیدونم.

در دنیای بیرون، هیچ‌کس دوروبر من در مورد رفتن به تظاهرات شک نداشت. همه می‌خواستن برن. همه‌ی جوونتر‌ها هم گفتن و میگن که شاه نمیخوان، که می‌دونن ترامپ و دوستاش فقط به فکر منافع خودشونن، که از جنگ می‌ترسن.
این بچه مثلا امروز گفت من از نظر روحی نیاز دارم با بقیه باشم و رفت.

این بچه خیلی دلش می‌خواد بره تظاهرات. من یکم مقاومت کردم که زوده که یهو بری همه‌ی روز در دسترس نباشی و چند ساعت فاصله داشته باشی ولی دلش خیلی بنده. نمیدونم چه احساسی دارم. تلاش آدم‌هایی رو که دستشون به جای دیگه ای بند نیست و امیدشون به فردا رو درک می‌کنم.

یکی از storyهایی که آدما دارن میذارن برا تظاهرات این آخر هفته، تصویر سیاه‌سفید آدمیه تو تظاهرات با یه کاغذ دستش که روش نوشته: تو جونت رو گذاشتی برای آزادی، من عمرم رو میذارم برای آبادی.
هر بار که میبینمش فکر میکنم چه قول سنگینی. کاش هر کی همچین چیزی دستش میگیره حواسش باشه.

هوا ابری و بارونیه. دخترک از سه صبح که بیدار شده ده دقیقه میخوابه، نیم ساعت گریه می‌کنه، باز ده دقیقه می‌خوابه، نیم ساعت گریه می‌کنه. حق میدم بهش. اگه وسط‌ها هی پا میشد در سکوت یک لیوان قهوه هم می‌خورد دیگه خیلی بهش حق میدادم.

مغزم نمی‌کشه برم ببینم ماجرای اون مجسمه چیه. آدم دیگه نمیدونه بخنده یا گریه کنه.
دروغ میگم. آدم این روزا فقط میتونه گریه کنه.

epsom salt خودش اون مدلیه که نمی‌سوزونه؟
مرسی. امتحان می‌کنم حتما.

نه. یا هنوز نه. بخیه‌ها و زخم‌های اون وسط‌هان. به حرکت و فشار و این چیزها حساسن هنوز.

از زندگی خیلی خیلی شخصیم بخواین بدونین، که فکر نکنم هیچ‌کی بخواد، هنوز دوربر بخیه‌ها می‌سوزه. دستشویی رفتن از هر مدلیش ترسناکه و هر دو دقیقه‌ای که گیر بیارم، که کم پیش میاد، میدوم میرم زیر دوش آب گرم. اینترنت میگه نرماله ولی دیگه دارم فکر می‌کنم وقت زودتری بگیرم از دکتر.

منم همین‌طور.

سگ‌ها رو میبرن سر خاک آدم‌هاشون که خداحافظی کنن باهاشون. این ویدیوها هم یک‌جور دلم رو می‌سوزونه.

دلم می‌خواد بخوابم و گریه کنم و بخوابم و گریه کنم. افسردگی تویی؟

مغزم تصویری ساخته از اون نوزاد چند ماهه، که مادروپدرش رفتن دم در و کشته شدن و برنگشتن. تصویر رو گذاشته توی لوپ و به صورت پیوسته برام پخشش می‌کنه.

از زندگی شخصیم بخواین بدونین وسط diaper blowoutها یک دقیقه میشینم. اون یک دقیقه زنگ می‌زنم به مامانم، مامانم میگه میخوایم دخترک رو عقیقه کنیم.
نمیدونین عقیقه چیه؟ من هم نمی‌دونستم. ولی پای یک گوسفند بیچاره در میونه و از من هم کاری برنمیاد (نمیخوام بهش فکر کنم. جز اون تو این شرایط نمیدونم هم چی بگم)

کاش این روش مذاکره رو منم میتونستم در زندگیم پیش بگیرم. من همیشه فقط با آدمایی که باهاشون راحتم بشینم تو یه اتاق و حرف بزنم. اونا زحمت بکشن به اونایی که دوست ندارم باهاشون رفت‌وآمد کنم منتقل کنن وقتی لازمه.
-- از سری شوخی‌های بیهوده وقتی نمیتونم بفهمم چی داره میشه و استرس دارم.

امروز که حرف زدم با مامان و بابام، دیگه خیلی معلوم بود که دارن به جنگ فکر می‌کنن. من بی‌عقلم و جدی نبودم وقتی پرسیدم بانکا بازن یا نه. ولی بابام جواب داد از فردا معلوم نیست.
این چیزا باید فقط مال فیلم‌های تخیلی می‌بود.

واقعا چه اتحادی که فحش دادن به همه توش مجازه جز یک نفر.

دخترک. امروز که بهت شیر می‌دادم، باز همه‌ش رو گریه کردم. ده تا و بیست‌ تا و سی تا ویدیو دیدم از مامان‌هایی که برای بچه‌ها‌ی رفته‌شون گریه می‌کردن و چاره‌ای نداشتم. بعضی‌هاشون رو چند بار دیدم. خواستم یادم نره. امیدوارم اون یه ذره شیر پر غصه نبوده باشه.

در جواب هر عکسی که از دخترک برای مامانم می‌فرستم، چند خط قربون‌صدقه‌ش میره. بعد می‌نویسه به امید دیدار. هر بار. هر بار می‌نویسه به امید دیدار.

یکی زنگ زده ایران اینترنشنال داره یه چیزی میگه در این راستا که به جای خبرای تکراری مثلا یاد بدین به آدم که با زخم ساچمه چیکار کنه. منطقی میگه و این احتمالا چیز خاصی هم نیست ولی من واقعا مغزم همچنان یهو هنگ میکنه که شرایط این شده که آدم‌های عادی لازم دارن این چیزا رو بدونن.

راستش تا الان من همیشه حرص ‌می‌خوردم که ایرانیا در هر مهمونی و مراسمی شروع میکنن رقصیدن. این روزا ولی هر ویدیویی که میبینم از رقص کسی که از دستش دادیم یا از رقص مردم در مراسم تشییع جنازه و خداحافظی قلبم رو فشار میده و بغضم رو میشکونه. دیگه این رقص‌ها برام چیزی نیست جز نشونه‌ی زندگی و مقاومت.

برخلاف قبل، به خاطر دخترک و به خاطر شرایط و از ترس قطع شدن دوباره‌ی اینترنت، این چند روزی که اینترنت محدودشون داره کار می‌کنه، سعی کردم هر روز چند دقیقه با مامان و بابا حرف بزنم. سرعت اینترنت کمه و دائم تصویر میره و میاد. دیگه ازشون چیزی نمی‌پرسم در مورد شرایط شهر، چون استرس داشتن هر بار که پرسیدم.

گذاشتیمش رو شکمش و تشویقش می‌کنیم که سرش رو بیاره بالا. وسط گفتن یکم دیگه مونده و تلاش کن و آخ چه گردن قوی‌ای؛ یهو یادم میفته به سر بچه‌های مردم شلیک کردن. دیگه نمیتونن سرشون رو بیارن بالا.

مامانم یهو پیام داد که رسیده مسج‌هات (iMessage). فیس‌تایم کردم و گرفت. این دخترک رو یکم به صورت زنده دید. گفت داشتیم دیوانه می‌شدیم. یکم بیشتر حرف زدیم. بعد چند هفته شد که تعریف کنم براش ماجراهای اون شب بیمارستان رفتن و به دنیا اومدن دخترک رو.

مقایسه نمی‌کنم ها. اصلا. فقط احساسی که دارم رو می‌نویسم. از اون روزهاییه که بهم یادآوری شده منِ مهاجر ایرانی هیچ‌وقت دیگه هیچ کشوری بهم اون‌قدر احساس امنیت نمیده که بهش بگم خونه. خونه تهش همین چهاردیواری‌ایه که توش زندگی میکنم و اون چهاردیواری‌ای که توش بزرگ شدم.

هر ویدیوی جدیدی که از رها میبینم، بیشتر آتیش می‌گیرم. چقدر زنده بوده این دختر. بعد فکر میکنم همین رو صد برابر کن. هزار برابر کن. بیست‌هزار و شصت‌هزار برابر کن. چقدر زندگی رو گرفتن.
سیاه‌چاله‌‌ها همه‌مون رو می‌بلعن.

دیدم نوشتن اون موقع که میرحسین فراخوان میداد، کسی نگفت مسئول کشته شدن آدم‌هاست. واقعا کسی نگفت؟
توانم و اطلاعاتم برای مقایسه محدوده ولی دارم سعی می‌کنم بفهمم چرا توی ذهنم آر‌پی مقصرتره. برای مغز کوچک من اون موقع قساوت طرف مقابل انقدر واضح نبود و اون کسی که فراخوان می‌داد هم خودش اون وسط بود. نمیدونم.

همکار بابام به برادرم مسج داده که مامان باباتون هنوز نمیتونن وصل شن ولی گفتن من به شما بگم چند تا عکس از دخترک بفرستین که من فردا که میان سر کار براشون بفرستم. حواسشون پیش این بچه‌ست.

هر توییتی که آدما از ایران میذارن، توصیف یک فاجعه‌ی جدیده. هی میری جلو و تموم نمیشه اسم و قصه‌ی آدم‌هایی که دیگه نیستن. آدم‌هایی که عزیزترین‌هاشون رو از دست دادن و جوری از دست دادن که فکرش برا یک ثانیه هم آدم رو خفه میکنه. آدم‌هایی که ترس دیگه رهاشون نمی‌کنه.