เซออน (Slow Active)

"ฮึ.."

เซออนได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะในลำคอ เขาหยิบเห็ดมาชุบแป้ง ไข่ เกร็ดขนมอย่างประณีตเพื่อให้มันได้คลุกทั่วเห็ด

เซออนทำแบบนั้นจนเสร็จก็เตรียมนำมันใส่กระทะทอด เมื่อน้ำมันร้อนได้ที่เขาก็นำเห็ดที่ทำไว้ลงกระทะ ตอนนี้กลิ่นของที่เขาทอดนั้นหอมอบอวลอยู่ในห้องของเขา เผลอๆอาจจะทำให้แมวน้อยบนโซฟาสนใจด้วยซ้ำ

เซออนหัวเราะด้วยความเอ็นดูก่อนจะค่อยๆลุกออกมาจากตัวอีกคน

"ทอดมั้ย? น่าจะเป็นสแน็คที่ดี"

เซออนพูดจบก็ก้มลงไปจุ๊บที่ขมับอีกคน เดินตรงไปยังครัวและเตรียมวัตถุดิบ เขาหยิบแป้งทอดกรอบ ไข่ และถุงขนมกรุบกรอบมาวางไว้

เขาขยำถุงขนมกรุบกรอบให้มันเป็นผงเพื่อจะชุบให้มันมีรสชาติอื่นๆในตอนกิน

"เป็นแมวจริงๆสินะ"

เซออนเดินกลับมาที่ห้อง หอบหายใจเล็กน้อยและมองไปยังแมว(เอย์จิ)ที่นอนขดอยู่บนโซฟา

"เธออยากให้เอาเห็ดทำเมนูอะไรดี"

เขาเอ่ยถามคนบนโซฟา วางเห็ดไว้ที่เคาท์เตอร์ครัวและเดินไปหาแทนที่จะถามปากเปล่า

เขาฉุดคิดอะไรออกก่อนจะหยิบถุงขนมออกจากกอดของอีกคน สอดตัวไปกอดอีกคนแทน

เขาเอาหน้าซุกพุงอีกคนและจุ๊บมันเบาๆ เงยหน้ามองแมวน้อยและยกยิ้ม

เขาเดินออกจากห้องของเขา ตรงไปยังในป่าเพื่อไปเก็บเห็ดให้อีกคนที่อยากจะกินมัน ที่เขาไม่เลือกจะไปห้องเรียนนั่นก็เพราะเขาไม่รู้ว่าห้องเรียนจะเปิดหรือป่าว

เขาเดินตามทางยาวเข้าไปในป่าอย่างช้าๆ สายตาทอดมองระหว่างทางอย่างละเอียด เมื่อเจอเห็ดที่ทานได้เขาจึงเก็บมันกลับมา ส่วนที่ทานไม่ได้น่ะหรอ เขาก็คงไม่เก็บหรอกนะ

เมื่อเก็บจนได้เยอะแล้วเขาจึงรีบปรี่กลับห้องของเขาอย่างรวดเร็ว

[ บทสรุปเหตุการณ์ ]

#OMTKSS2_YMS

(น่ารักที่สุดด)

#OMTKSS2_coop

(มาแปะใบโคของเจ้าแก้มอ้วนครับผม ต้องการคนให้อาหารจำนวนมาก

🔃 : ช่วยหาคนให้อาหาร
❤️ : เดี๋ยวทัก DM ไปครับ

เนียนสนิทได้เลย น้องเฟรนลี่มาก!)

"ขนมน่ะมีในตู้..แต่เห็ด.."

เซออนเงียบ สายตาหรี่ลงพลางนึกว่าเขาจะเอาเห็ดจากไหนมาให้คนตรงหน้าดี

"งั้นรอได้มั้ย? จะไปเก็บมาให้ ไม่ก็…ไปห้องเรียน"

เขาถามแต่ตัวเดินไปตรงหน้ามาบุตัวเอง ลังเลที่จะหยิบมันไปด้วย เขาคงไม่เจอสิ่งแย่ๆหรอกมั้ง สุดท้ายก็ไม่ได้หยิบมาบุไปด้วย

"ห้ามไปไหนเด็ดขาด"

เขาหันไปพูดกับคนที่นั่งทานอาหารอยู่ที่โต๊ะก่อนจะเตรียมตัวออกจากห้องอีกครั้ง

"เธอคงไม่อิ่มสินะ จะรับอะไรเพิ่มมั้ย ผมจะทำให้"

เซออนยกมือขึ้นลูบหัวอีกคนเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมือลงไปเสยคางอีกคนขึ้นมามองตัวเขาไว้ เขาใช้นิ้วโป้งลูบไปที่ปากและแก้มของคนตรงหน้าเบาๆ

"ว่าไง? อยากกินอะไรก็บอก"

เซออนยกยิ้ม จ้องมองเข้าไปในตาของอีกคนก่อนจะหลับตาลงและเอามือกลับมาไว้ข้างลำตัวของตัวเอง

"หื้ม? อาบเสร็จแล้วหรอคนสวย"

เซออนหันไปมองตามเสียง ยกยิ้ม และพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เขาเอื้อมมือไปปิดเตาเดินไปหาคนตัวเล็ก อุ้มขึ้นมาก่อนจะพาไปนั่ง

"นั่งตรงนี้นะ แล้วผมบอกว่าให้บอกไม่ใช่หรอถ้าอาบน้ำเสร็จน่ะ"

"เฮ้อ…ช่างเถอะ ผมไม่อยากทะเลาะกับเธอแล้ว"

เซออนถอนหายใจก่อนจะส่ายหัวไปมา ลุกขึ้นและเดินไปตักสตูว์ใส่ถ้วยชามเงียบๆ

(มันจะไอนั่น)

เขามองคนตัวเล็กเดินหายไปในห้องน้ำ ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะหลังกลับไปและมุ่งหน้าไปยังห้องครัว

เขาได้จุดไฟตั้งเตาทำอาหารเพื่อที่อีกคนนั้นออกมาจะได้ทานเลย ถึงแม้ว่าจะมีเวลาไม่พอที่จะทำให้เนื้อนุ่มมากก็ตามแต่เขาอยากให้อีกคนลองชิมอาหารที่เขาถนัดที่สุดดู

กลิ่นหอมฟุ้งอบอวลไปทั่วห้อง มือของเขาก็ยังคงใช้กระบวยคนสิ่งที่อยู่ในหม้ออย่างพิถีพิถีพิถัน

( รีครับ มาเมคเฟรนกันครับไม่กัด✨ )

(+)

"ลืมเก็บพอดี ส่วนแชมพู ครีมนวด ครีมอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำแล้ว"

เซออนยื่นมือไปลูบหัวอีกคนเบาๆ ก้มลงจุ๊บหน้าผากอีกคนอย่างอ่อนโยน

"จะไปทำอาหารให้นะ อาบน้ำเสร็จแล้วบอก เดี๋ยวมาอุ้มเธอไปกินข้าว"

เซออนยกยิ้มให้คนตัวเล็กตรงหน้า

"ถ้าเดินเยอะ เดี๋ยวเท้าจะเจ็บกว่าเดิม และ วันนี้ก็นอนค้างกับผม จะดูแลเธอเอง"

"โว้วว ใจเย็นๆสิคนสวย ทำไมชอบคิดว่าฉันจะไม่ตามใจเธอทั้งๆที่ฉันก็ให้เธอได้ทุกอย่าง?"

เซออนถอนหายใจออกมา เดินไปที่กล่องเก็บของอาบน้ำ เขาหยิบผ้าขนหนูและผ้าเช็ดหน้าออกมาก่อนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบเสื้อยืดออกมาให้พร้อมกางเกงขาสั้น(แต่ไม่มาก)

"น่าจะหลวมหน่อยแต่น่าจะพอได้ละนะคนสวย"

เขาเดินกลับมายื่นของทุกอย่างที่หยิบมาให้อีกฝ่าย

"แปรงสีฟันใหม่อยู่ด้านในตรงอ่างล้างหน้า"

"สตูว์เนื้อ??"

เซออนเปิดตู้เย็นดูของที่แช่ไว้และถามอีกฝ่าย เมื่ออีกคนบอกขอยืมห้องน้ำเขาก็ชะงักและหันไปมอง

"ถ้าเธอทำแบบนั้นมันจะยิ่งแย่นะ"

เซออนวางของทุกอย่างลง เดินไปหาคนตัวเล็กพร้อมกับอุ้มขึ้นมาและพาไปห้องน้ำ

"เธอเสร็จแล้วก็บอก จะเปลี่ยนเสื้ออาบน้ำมั้ย?"

เซออนวางอีกคนลง เลิ่กคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองอีกคนอย่างต้องการคำตอบ

( /แว๊บมาชนมือ )

*เซออนยกยิ้ม กลั้นหัวเราะออกมาเพราะความเอ็นดูที่เห็นอีกคนเป็นแบบนี้*

"ขอโทษค่ะคนสวย เดี๋ยวไปทำอาหารมาให้ทานนะคะ"

*เซออนลุกขึ้น ก้มลงจุ๊บที่ริมฝีปากอีกคนเบาๆ ยกมือลูบหัวอีกคนและเดินไปที่ครัวเพื่อทำอาหาร*

"อยากทานอะไรดีคนสวย ยอมเธอทุกอย่างเลยค่ะ แค่อย่าร้องก็พอ รู้สึกผิดแล้วค่ะ"

"ชู่วว.."

เซออนอุ้มเอย์จิเดินมาจนถึงห้องของเขาเอง พยายามเปิดประตูจนสำเร็จและเข้าไปในห้องก่อนจะปิดประตูลง

เขาพาคนในอ้อมกอดวางลงบนเตียงนุ่มของเขา นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าอีกคนอย่างรู้สึกผิด

"คนสวย ขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะดุเธอ แต่เป็นห่วงจริงๆ"

เขาจับมือคนตรงหน้าและยกขึ้นมา จูบลงบนมือนุ่มนั้นอย่างอ่อนโยน

"ตอนนี้เจ็บอยู่มั้ย? หิวหรือป่าว?"

"ค..คนสวย.."

เขาเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นจากอีกคนพร้อมหยดน้ำตานั่นก็ใจอ่อนยวบไปหมด ความรู้สึดตอนนี้ทั้งเป็นห่วงทั้งรู้สึกเสียใจที่ทำให้อีกคนนั้นร้องไห้

"ขอโทษค่ะคนดี ผมเป็นห่วง ไม่ร้องนะคะ"

เขาหอมแก้มอีกคนเบาๆและพากลับไปที่ห้องของตัวเขาเองเพื่อจะดูแล ถึงแม้อีกคนจะไม่อยากไปก็ตาม

"เดี๋ยวจะชดเชยให้เธอหมดเลย"

เขาเอาหน้าผากของตัวเองแตะที่หน้าผากทนของอีกคนสักครู่นึงแล้วผละออก

(ป้าขี่คอหนูเลย)

"ฟัง"

เขาตอบเสียงเรียบ มองอีกคนที่กำลังฝืนตัวเองทั้งๆที่ตัวเองเจ็บเท้าแทบเดินไม่ได้แต่ก็ยังจะกลับเอง? อ่า..รู้สึกหงุดหงิดจะตายแล้ว!

"ถ้ายังทำตัวให้ดูเก่งแบบนี้ และฝืนตัวเองแบบที่กำลังทำอยู่ ฉันจะไม่มาเล่นด้วยแล้วนะ"

เขาขู่ด้วยน้ำเสียงเรียบ เขารู้ว่าตัวเขานั้นไม่ได้มีความสำคัญหรอกแต่ก็ยังขู่เพื่อให้อีกคนหยุดสิ่งที่กำลังกระทำอยู่ และไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือป่าว

"เดินไหว?"

เซออนเลิ่กคิ้วขึ้น เมื่อได้ยินคำว่าไหวทั้งๆที่อีกคนยืนไม่ได้ก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

"ถ้าไหว เธอคงลุกขึ้นได้แล้ว"

เซออนพยายามพูดด้วยน้ำเสียงปกติและดูอ่อนนุ่มที่สุดเท่าที่จะทำก่อนจะหยุดพูด

เซออนเงียบตลอดทางที่เดินจนถึงโรงเรียน เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยมองอีกฝ่าย หวังรอคำตอบว่าห้องอยู่ไหนแต่ถ้าเงียบอย่างนี้อีกคนจะรู้มั้ยนะ?

เซออนเหลือบมองเอย์จิด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกแต่นัยน์ตาของเขานั้นสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นคนตัวเล็กตรงหน้าบาดเจ็บ

"เดินไม่ไหวสินะ"

เซออนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เขาก็ก้มลง สอดแขนที่หลังและข้อพับที่เข่าแล้วอุ้มอีกคนขึ้น

"เดินไม่ไหวก็บอก จะฝืนทำไม?"

เซออนพูดเสียงดุใส่อีกคน กำชับแขนแน่นและเดินกลับไปที่โรงเรียน

#OMTKss2_roleplay
[โรลปิด | หลังภารกิจปราบปราม]
@seon-omtk.bsky.social

หลังจากเหตุการณ์ภารกิจ ต่างคนต่างสะบัดสะบอม แถมทั้งตัวยังเปื้อนน้ำแดง ต้องขอบคุณเซนเซประจำกลุ่มของเขาที่เรียกทีมเสริมมาช่วยเหลือ เพราะตอนนี้จะให้เอย์จิไปต่อก็คงไม่ไหวแล้ว

เขาลองพยายามขยับข้อเท้าที่ได้รับบาดเจ็บแต่ก็เหมือนจะไม่เป็นผล นอกจากอาการชาและจี้ดขึ้นมาเป็นบางครั้งก็ไม่ได้รู้สึกอะไรอีก

"ครับ"

เซออนตอบเซนเซเสียงเรียบ ในมือนวดข้อเท้าสวยอย่างเบามือ เขาไม่ยอมให้เอย์จิเจ็บหรือเป็นอะไรหนักกว่านี้หรอก ก็เขารักของเขานี่

"จริงๆผมว่าสนุกดีนะ ถ้าไม่นับรวมแอ่งน้ำฝนสีแดงนั่นน่ะ"

เซออนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ในตาฉายแววความรู้สึกที่อ่านไม่ออกของเขาก่อนจะก้มลงไปสนใจข้อเท้าสวยตรงหน้าต่อ

@omtk-kunahashi.bsky.social

เซออนเงียบเหลือบมองเซนเซและพยักหน้าตอบรับก่อนจะเหลือบไปมองเอย์จิ

"….."

เซออนเดินไปหาเอย์จิ ยื่นช็อคโกแลตบาร์ให้คนตัวเล็กเงียบๆก่อนจะอุ้มเอย์จิขึ้นมาและพาไปนั่งดีๆ

"ปวดมากมั้ย"

เซออนนั่งคุกเข่าข้างนึงอยู่ตรงหน้าเอย์จิ เอื้อมมือไปจับข้อเท้าเอย์จิและบีบเบาๆ

@omtk-kunahashi.bsky.social

เขากำมาบุในมือแน่นเหมือนจะบีบให้แตกหัก เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามมือและแขน นิ้วกำจนขาวซีด นัยน์ตาสีแดงของเขามองไปยังฝนสีแดงชาดด้วยสายตาที่มืดมิดก่อนจะหันกลับมามองยังภูติผี

"…"

เซออนเงียบแต่ใช้มาบุของตัวเองชี้ไปทางผีร้ายก่อนจะวิ่งจู่โจมพวกมันอย่างเลือดเย็นและนิ่งเฉยต่ออารมณ์ เขาแค่นึกว่าพวกมันคือ*คนคนนั้น*มันก็มีรอยยิ้มแสยะน่ากลัวออกมาจากเขา

@omtk-kunahashi.bsky.social

"งั้นระวังตัวด้วย"

เซออนพูดตอบออกไป ยกยิ้มบางๆแล้วก็หุบยิ้ม ค่ิยๆลุกขึ้นยืนและเดินตามเงียบๆ

"ผมไหวครับ"

"พร้อมแล้วด้วย"

เซออนตอบออกไปเสียงเรียบ เหลือบตามองรอบๆเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาสนใจเซนเซและเอย์จิ

@omtk-kunahashi.bsky.social