✷ KuroKi ✷

#OMTKss2_INK
#OMTKss2_Roleplay

[โรลเปิด l 08.00น]

ตั้งแต่คดีคนหาย
ไม่มีวันไหนที่นอนได้อยากสงบสุข
ตื่นเพราะฝันร้ายซ้ำไปมา
สภาพเหมือนคนที่อดนอนมาหลายวัน

ทันใดที่ไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว
วินาทีที่ก้าวขา คือจังหวะเดียวกับที่เสียงบางอย่างดังก้องในหัว

มันสะเปะสะปะปนเปจนเขาชะงัก
[คุณ] คว้าไหล่เขาเอาไว้ กระชากมันกลับมา
ให้พ้นจากรถบรรจุที่ฝ่าสัญญาณไฟมาอย่างหวุดหวิด

Cms by Plum puli

‘ มองเห็นแล้ว ’
’ อยู่ตรงนั้น ’
.
.
.
‘ ห้ามพลาดนะ ! ‘

————————
( เก็บตกอีเวนท์ 06 ค่ะ yy )

[ 釣り大会 • Tsuri taikai ]

รายละเอียดกิจกรรม :: docs.google.com/document/d/1...

ระยะเวลาเล่นอีเว้นท์ :: 6 ก.พ. 2569 เวลา 13.30 น. - 12 ก.พ. 2569 เวลา 23.59 น.

#OMTKSS2_เทศกาลตกปลา

< เหตุการณ์พิเศษ : ฝนสีชาด… >

กลุ่มเมฆสีดำขนาดมหึมาลอยต่ำลงมาปกคลุมนครไมซูรุแม้จะยังอยู่ในห้วงฤดูร้อน ไม่นานนักฝนสีชาดก็โปรยปรายลงมาทั่วทั้งเมืองติดต่อกันถึงสามวันสามคืน
ชาวบ้านต่างร่ำลือกันว่านั่นคือโลหิตของคนที่สูญหายในคดีลึกลับก่อนหน้า
แม้ฝนเหล่านั้นจะไม่ได้แตกต่างจากสายฝนธรรมดาเลยสักนิด…
ทว่ามันกลับนำพาเรื่องราวอันน่าพิศวงให้เริ่มต้นขึ้น

#OMTKSS2_INK

#OMTKSS2_INK

คาเกยะบัดนี้สวมชุดกันฝนสีดำเอาไว้พร้อมๆ กับดาบเล่มยาวในมือเดินเตร็ดเตร่ตรวจสอบหาเบาะแสท่ามกลางฝนสีเลือดที่ตกกระหน่ำลงมาจนทำให้ผู้คนภายในเมืองแห่งนี้หวาดผวา

ยังคงไร้ซึ่งเบาะแสใดๆ ที่เป็นชิ้นเป็นอัน แต่ถึงแบบนั้น เขาก็ยังไม่ล้มเลิกการออกลาดตระเวณ เหมือนกับที่เพื่อนๆ อาจารย์ท่านอื่นๆ เองก็ยังคงทำเช่นเดียวกับเขาในขณะนี้ จวบจนกระทั่ง...

พบใครบางคนตรงหน้านั้น

#OTMK_commuSS2

⌜อรุณสวัสดิ์~⌟

— 白川 音羽 • ชิราคาวะ โอโตฮะ
— Y2 • 167 cm • ชมรมดนตรีญี่ปุ่น

🪽Doc : bio
🪽โค โรล เวิ่น 24/7
(ได้ฤกษ์มาลงปักหมุดสักทีค่ะ ดองไว้นาน ตอนนี้ว่างแล้ว!)

Art by Tuna Hezelcreamy

#OMTKSS2_INK

ณ กลางคืนที่เต็มไปด้วยฝนสีอัปมงคลนี้ ร่มเหล็กด้ามหนึ่งได้ถูกกางเอาไว้ ในขณะที่ผู้ถืออย่างเก็นโซที่บัดนี้สวมชุดนินจาสีดำสนิทปิดหน้าตาเสียมิดชิดนั้นกำลังนั่งยองๆ อยู่บนดาดฟ้าหอพักแห่งหนึ่งในย่านผู้อยู่อาศัยอย่างที่ไม่มีใครรับรู้

เด็กหนุ่มกำลังทำการตรวจหาเบาะแสที่ทางโรงเรียนขอความร่วมมือมาอย่างแข็งขัน แต่กระนั้น ดวงตาเจ้ากรรมของเขากลับเหลือบมองไปยังบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลเข้า

( แวะมาลงมีมที่วาดไว้ขำๆครับ🤣 )

#OMTKss2_INK
#OMTKss2_Roleplay
[โรลเปิด|ช่วงเย็นราวๆ17.00-18.00 | แยกรูท]

เมื่อเรื่องอย่างว่าเกิดขึ้นก็เป็นช่วงเวลาที่เซ็ทสึนะได้เดินออกมาจากโรงพยาบาลพอดี หล่อนรับรู้ได้ถึงความไม่ปกติ แต่ก็ไม่อยากที่จะเข้าไปยุ่งกับมันแล้ว จึงรีบสาวเท้าออกมาจากฝูงชน

แล้วใช้เส้นทางหนึ่งที่ไร้คนและดูง่ายต่อการเดินจึงตัดสินใจใช้เส้นทางนั้นเพื่อที่จะเดินไปเรียกรถกลับบ้าน

ทว่า

(+)

(เอาทรีนออกไป)

#OMTKss2_INK

ช่วงกลางดึกชิองได้ออกมาเดินสำรวจทางเพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติม ก่อนจะได้ยินเสียงพึมพำในซอยเปลี่ยวมืด

มือที่กำไฟฉายอย่างสั่นเทา ค่อยๆ ส่องแสงไปยังซอยเปลี่ยวนั้น

กลับพบวิญญาณบ่นหิวข้าวก่อนหายตัวไปต่อหน้าต่อตา

สร้างความมึนงงให้กับเขาเล็กน้อย

"อะไรของมันวะนั้น.."

คุโรกิฟังคนที่เป็นเหมือนรุ่นพี่ พลางพยักหน้าเห็นด้วย เพราะตนเองก็คิดเช่นนั้น

"แล้วพวกเราควรทำไงอ่ะ"

ด้วยความอ่อนประสบการณ์ถึงถามความคิดเห็นของผู้ที่อยู่มาก่อน

หากอยู่คนเดียวคุโรกิคงเลือกตามต่อตามสัญชาตญาณของตนเอง อย่างน้อยก็สัมผัสถึงกลิ่นอาย

"ตามต่อไหม ไหนๆ ก็เจอเบาะแสแล้ว"

คุโรกิกล่าวยิ้มๆ พร้อมกับมองมิโฮะสาวน้อยตรงหน้า พลางคิด ตัวเล็กแค่นี้แต่แรงเยอะจัง

"ฮา ผมเดินมามาแถวนี้แหละ บังเอิญเจอพอดี แล้วผมก็มือไวด้วย"

พูดให้ถูกคือเท้าไวต่างหาก

"แล้วจะเอาไงกับคนนี้อ่ะ"

ว่าแล้วก็ลุกขึ้น มองซ้ายขวาหาคนเผื่อจะมีใครอีก

"เอสคุง! โถ่~ ตกใจหมดเลย"

คุโรกิผ่อนลมหายใจเมื่อพบว่าเป็นคนคุ้นเคย ก่อนจะยิ้มแห้งๆ แล้วเบี่ยงให้เห็นสิ่งที่ตนกำลังทำ

"พอดีเจอร่องรอยประหลาดเข้าน่ะ...ดูสิ มันแปลกใช่ไหม"

"เอสคุงว่าไง~"

นั่นไง ว่าแล้วไม่แม้แต่จะเหมียวๆ ใส่เลยนี่นา

คุโรกิมีสีหน้าที่ห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่โดนปฏิเสธน้ำใจ? แต่ในเวลาต่อมาเขาก็กลับมายิ้มได้ปกติ?

"อา เอ เจ้าของร้านไปไหนแล้วน้า"

"นี่ ช่วยไปตามคนให้หน่อยสิ...ว่าไปนั่น"

ถ้ายังไม่มีคนเขาก็จะลองเรียกดู แต่ขอดูสถานการณ์ก่อน...

เห็นเพื่อนร่วมห้องยื่นมือแบบนั้นแล้ว เจ้าของรอยยิ้มสดใสก็ไม่รีรอวางสิ่งที่ต้องการจะให้ลงบนฝ่ามือขาว

"ขอให้เป็นคือที่ดีน้า~"

มันคือลูกอมสีสดใส ถึงจะดูเหมือนธรรมดาทั่วไปแต่หากกินแล้วจะรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูกละ แถมยังมีคำอวยพรเล็กๆ อยู่ภายในซองด้วย

"ไว้เจอกัน~"

พูดจบก็ยิ้มแฉ่งก่อนจะโบกมือบ๊ายบายแล้วเดินจากไป

(มาแปะรูปเจ้าหมาสดใสล่ะ)

"อืมมม"

คุโรกิมีสีหน้าและท่าทางที่ดูคิด'หนัก'อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย

"ถ้าอย่างนั้นยูรันคุงก็ระวังด้วยนะ ผมต้องกลับก่อน เสียดายไม่ได้เดินเล่นด้วย"

เจ้าตัวหัวเราะแห้งๆ กับตนเอง ดึกขนาดนี้แล้วรูมเมทเองก็คงเป็นห่วง

"จริงสิ ยูรันคุง ขอมือหน่อย~"

คุโรกิยิ้มพลางจะยื่นอะไรให้ แน่นอนยังไม่เฉลยรอเห็นเอง

( คอน คอน~ )
cr. Pretty Good Job [FB]

"งั้นหรอ จะกลับยังอ่ะ ผมว่าผมจะกลับแล้ว"

คุโรกิเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มเหมือนเดิม ไม่รู้ทำไมเมื่อครู่ถึงรู้สึกแปลกๆ ทั้งที่ตรงนี้มีแค่พวกเขาแท้ๆ

"ไม่กลัวบ้างหรอครับ ก็ดึกขนาดนี้แล้วน่ะเนอะ"

สำหรับคุโรกิเขานั้นไม่ได้กลัวหรอก แต่มันเหงามากกว่า ถ้าออกมาเดินเขาคงหาชวนคนมาด้วย ติดตรงที่ไม่ค่อยอยากมีใครมาด้วยนี่แหละ

#OMTKss2_INK
#OMTKss2_Roleplay
โรลเปิด | แยกรูท

เนื่องจากประกาศของโรงเรียนที่ขอความร่วมมือในการช่วยเหลือจากนักเรียน มิโฮะจึงออกมาเดินสำรวจบริเวณรอบๆเมือง

'แถวๆนี้รึเปล่านะ...'

คิดในใจพลางเดินต่อไป ก่อนสายตาไปสะดุดเข้ากลับชาวบ้านกลุ่มหนึ่งและภูติผี(?) ที่เหมือนกำลังจะทำร้ายคน

"อ๊ะ หยุดเลยนะคะ!" มิโฮะตะโกนจนทำให้ผี(?)ตนนั้นสะดุ้ง

+

( ปักหมุดและใบโคยังไม่มาเร็วๆนี้ แต่ขอมาลงรูปคอสตูมเซนเซย์เวลาสอนในคลาสครับ 😔❤️‍🔥 )

[เวลาประมาณ 5 โมงเย็น]

ถ้าคุณมาซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อทันโนยะล่ะก็ คุณจะไม่เห็นเจ้าของร้านมายืนรอคิดเงินให้

แต่คุณจะพบแมวขาวตัวหนึ่งนอนขวางยาวเต็มเคาน์เตอร์

และเมื่อคุณเดินเข้ามาใกล้ น้องจะผงกหัวขึ้นมาแล้วอ้าปากหาวใส่

"เมี๊ยว~"

วันนี้คุณเจ้าของร้านตัวจริงมาประจำการที่ร้านล่ะ!

(+ได้ตามสะดวกเช่นเคยนะคับ)

สิ่งแรกเมื่อเข้ามาคือความประหลาดใจ คุโรกิไม่ได้พูดหรือทักในทันที กลับหันมองรอบข้างก่อน ราวกับหาคน

สรุปก็ไม่เห็นใคร

ดังนั้นเจ้าของผมสีส้มสว่างจึงเดินเข้ามาหาเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่บนโต๊ะ

"งาย~ หวาดดีน้า"

คุโรกิเอ่ยทักเบาๆ เป็นภาษาบ้านเกิด คำถามคือเขาสามารถจับมันได้ไหมนะ? แต่ดูหยิ่งจัง ... แมวนี่เนาะ

เจ้าของเรือนผมสีส้มนั่งยองๆ ดูเศษเล็กๆ ที่ตกอยู่ใกล้กัน ก่อนที่มือเรียวจะหยิบเศษหินขึ้นมาพลิกดู

หินพวกนี้เคลือบไปด้วยหลังงานที่ไม่ดี แม้จะไม่มากแต่ก็สัมผัสได้ ยิ่งเมื่อได้สัมผัสผ่านมือโดยตรงก็ยิ่งแน่ชัดขึ้น

ขณะที่กำลังพินิจพิจารณาอยู่นั้น เสียงหญ้าเคลื่อนไหวใกล้ตัวก็ทำเอาเจ้าตัวถึงกลับสะดุ้ง ก่อนจะหันไปตามต้นเสียง

จะบอกว่าตกใจก็ใช่ ขอให้เป็นคนเถอะ...แต่ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร🥲

ขณะที่ไถรองเท้ามีล้อคู่ใจไปตามเส้นทาง หางตากลับเหลือบไปเห็นร่อยรอยประหลาดบางอย่าง ไม่รีรอคุโรกิค่อยๆ เข้าไปสำรวจใกล้ๆ อีกทั้งยังรับรู้ถึงพลังงานบางอย่างด้วย

งานนี้ไม่ประมาทแล้วสิ

สิ่งที่พบคือรอยแตกของหิน ที่น่าแปลกคือต้องถูกอะไรทุบเขาอย่างแรง และสิ่งนั้นก็หนักด้วย แต่มันจะเป็นอะไรละ?

+

รู้ตัวอีกทีพระอาทิตย์ก็เริ่มลับขอบฟ้าอีกแล้ว คุโรกิหันมองดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ตก หากเป็นยามปกติเขาคงชมชอบเพราะมันสวย

หากแต่ยามนี้ชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าควรชมดีไหม

โรลเลอร์เบลดคู่ใจไถไปกับพื้นถนนที่เรียบ แม้จะเคลื่อนตัวไม่เร็วมาก แต่ให้เทียบกับการเดินนี่คงเป็นอะไรที่เร็วกว่าอยู่แล้ว

แต่การไถทั้งวันก็ทำเอาปวดเท้าไม่น้อย

+

#OMTKSS2_INK #OMTKSS2_Roleplay (โรลเปิด+ได้)

นี่ก็เข้าวันที่ 3 แล้วที่เขาตามหาหลีกฐานและร่องรอยพลังงานที่หลงเหลืออยู่ในแต่ละที่ ในวันที่ผ่านมามักคลาดและได้เบาะแสน้อยจึงทำให้ไม่ถึงต้นตอสักที

การสอบถามพยายานแม้จะได้ข้อมูลมามากระดับนึง แต่ก็ไม่พอที่จะปะติดปะต่อกันได้

ก็นะแต่ละคนพูดคนละเรื่องเลยน่ะสิ

+

(ไม่ได้เล่นแท็กแต่งตัวก็จริงแต่ว่าเอาชุดไปรเวทคร่าวๆของริงโกะมาหย่อนไว้ค่ะ ฮิๆ วันปกติจะได้เจอลุคประมาณนี้ล่ะ กับชุดพละ !🥺)

(ริงโกะตอนม.ต้นค่ะ >< จริงๆแล้วส่วนผมดำเป็นผมย้อมล่ะ เพราะหัวกลมๆสีแดง พ่อเลยตั้งให้ชื่อริงโกะ เป็นแอปเปิ้ลซะเลย 🍎🍎)