覇 碧海 🐙 (M-1)

< เหตุการณ์พิเศษ : ฝนสีชาด… >

กลุ่มเมฆสีดำขนาดมหึมาลอยต่ำลงมาปกคลุมนครไมซูรุแม้จะยังอยู่ในห้วงฤดูร้อน ไม่นานนักฝนสีชาดก็โปรยปรายลงมาทั่วทั้งเมืองติดต่อกันถึงสามวันสามคืน
ชาวบ้านต่างร่ำลือกันว่านั่นคือโลหิตของคนที่สูญหายในคดีลึกลับก่อนหน้า
แม้ฝนเหล่านั้นจะไม่ได้แตกต่างจากสายฝนธรรมดาเลยสักนิด…
ทว่ามันกลับนำพาเรื่องราวอันน่าพิศวงให้เริ่มต้นขึ้น

#OMTKSS2_INK

"ไม่จำเป็นหรอกครับ เรื่องตอบแทนน่ะ"

"กระผมก็ยังได้เบาะแสไม่เยอะ เพราะงั้นข้อมูลของเซรินุมะซังถือว่าช่วยได้มากเลยครับ"

บอกไปแล้วนี่ว่าเขาแค่ทำสิ่งที่ควรทำ รับเพียงความหวังดีจากอีกฝ่ายก็มากพอแล้ว

"ต้องการให้เดินไปส่งตรงไหนรึเปล่าครับ?"

น้ำเสียงราบเรียบปกติดีแท้ ๆ แต่ถามประหนึ่งกำลังมัดมือชกให้เธอกลับไปพักผ่อน เวลานี้ให้ไปไหนมาไหนคนเดียวมันน่าเป็นห่วงนี่นะ

“รบกวนอาเมะมิยะซังด้วยเช่นกันครับ“

ผงกหัวตอบ จับจ้องฝีเท้าและสายตาอันเฉียบคนดังผู้มากประสบการณ์สมชื่ออดีตสภา

“ถ้างั้นก็- อีกสักพักไว้กลับมาเจอกันตรงนี้นะครับ ขอให้ทุกอย่างราบรื่นดี”

จัดแจงสมาร์ทโฟนและมาบุตนเองไว้ในจุดที่หยิบออกมาใช้ได้ทุกเมื่อโดยไม่เกะกะ แล้วเดินแยกไปสำรวจทางฝั่งตนเองบ้าง

—ครั้งนี้คืองานคู่ เห็นทีต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิมแล้วล่ะ

ยักไหล่ให้ คนไม่มีชมรมเช่นกันแบบเขาไม่มีสิทธิพูดแซวหรอก

"เป็นเรื่องปกติของที่นี่ครับ มีเวลาอีก 1 ปี ยังไม่ต้องรีบเลือกก็ได้"

เก็บกระเป๋าแส้กลับเข้าที่โดยไม่อธิบายเพิ่ม ถ้าเขาทำได้นายก็ทำได้แหละ

"เอ้า- ถึงโรงยิมแล้วครับ ยังติดใจตรงไหนอีกรึเปล่า?"

สื่อกลาย ๆ ว่าเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะถามก่อนแยกย้ายหากมีเรื่องสงสัย

“กระผมแค่เดินสำรวจแถวนี้พอดี ไม่ได้รบกวนอะไรอีกครับ”

กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจที่สุดเท่าที่คนหน้าตาแอบเหมือนแยงกี้แบบเขาจะทำได้ ระหว่างพูดก็ยื่นขวดน้ำซึ่งอยู่ในกระเป๋าให้ตามคำขอ

“เรื่องสำรวจปล่อยให้เป็นหน้าที่นักเรียนคนอื่นก่อนก็ได้นะครับ กลับไปพักผ่อนเต็มรูปแบบเพื่อความชัวร์น่าจะดีกว่า“

ต่อให้นั่งพักตรงนี้ ถ้าโดนสภาพอากาศหรือวิญญาณร้ายเล่นงานเพิ่มเกรงว่าจะไม่หายป่วยสักที

“หมายถึงของที่จะใช้ผ่านพิธีกรรมวันนี้เหรอครับ?”

ว่าพลางกุกกักเสื้อคลุมตัวเองแล้วหยิบกระเป๋าสีทึบขึ้นมาโชว์

ไม่เห็นหรอกว่าด้านในมีอะไร แต่ถ้ารู้จักจะมองออกว่ามันคือกระเป๋าเก็บแส้

“พอขึ้นปี 2 เซนโชวคุงก็ต้องเลือกมาบุอีกชิ้นแบบนี้แหละครับ ^ ^ “

จริง ๆ มีอีกอัน แต่เอาให้คุณรุานน้องดูแค่อันเดียวก่อน

”โอยะ- คิดว่าตัวเองเป็นที่นิยมขนาดนั้นเลยเหรอครับ?“

หันกลับมามองแบบหยอกเอิน ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือหัวเราะกับแนวคิดแสนประหลาดนี่

”ม่า—จะไปหามาสู่บ่อยแค่ไหนก็ขึ้นกับนิสัยคนรอบตัวเซนโชวคุงมากกว่านั่นแหละ“

“ส่วนธนูนั่น ให้ภาพลักษณ์เหมือนพวกอยู่ชมรมคิวโดดีนะครับ“

ด้วยขนาดและวิธีการเก็บทำให้เดาได้ทันทีว่าเจ้าอาวุธเกะกะที่ว่าคืออะไร ทว่าพอโดนถามกลับอาโอกะก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

#OMTKSS2_Roleplay

[โรลเปิด | แยกรูท | ทางเดินในเมือง เวลา 00.30]

แต๊ก... แต๊ก... แต๊ก...

เสียงรองเท้าเกี๊ยะกระทบกับพื้นเย็นยามกลางวิกาลเป็นจังหว่ะสม่ำเสมอ ผู้คนต่างอยู่ในบ้านเข้านอนกันหมด ทำให้เรียงฝีเท้านี้โดดเด่นเป็นอย่างมาก

คุณเห็นชายคนหนึ่งรูปร่างคุ้นเคบเดินอยู่ท่ามกลางความมืดมิด เขาเดินอย่างไร้จุดหมาย

ใครจะไปรู้ว่าเขามาเดินเล่นอะไรตอนนี้

+

#OMTKSS2_INK #OMTKSS2_Roleplay (โรลเปิด+ได้)

นี่ก็เข้าวันที่ 3 แล้วที่เขาตามหาหลีกฐานและร่องรอยพลังงานที่หลงเหลืออยู่ในแต่ละที่ ในวันที่ผ่านมามักคลาดและได้เบาะแสน้อยจึงทำให้ไม่ถึงต้นตอสักที

การสอบถามพยายานแม้จะได้ข้อมูลมามากระดับนึง แต่ก็ไม่พอที่จะปะติดปะต่อกันได้

ก็นะแต่ละคนพูดคนละเรื่องเลยน่ะสิ

+

[ การนับคะแนนอีเว้นท์ 7 ]

1.การลงภาพไม่มีโรลนับตามโพสต์ที่ลงภาพ เช่น โพสต์ภาพ 1 ภาพ 1 โพสต์นับ 1 คะแนน โพสต์คอมมิค 8 ภาพ นับ 2 โพสต์ 2 คะแนน(ขึ้นอยู่กับว่าผู้เล่นใส่ภาพแบบ 4:4 หรืออื่นๆ)

2.ภาพมีโรลนับตามรูทเท่านั้นไม่ว่าจะมีภาพในระหว่างโรลเท่าไหร่ นับแค่รูท เช่น โรลเปิด มีคนมาโรลร่วม 4 คน นับ 4 รูท 4 คะแนน

3.โรลธรรมดาไม่มีภาพและฟิคชั่นนับตามรูทเหมือนข้อ 2

ครั้งนี้อาโอกะทำเพียงยิ้มมุมปากรับคำชม พลางคิดในใจว่าถ้าลูกตำรวจยศใหญ่แบบเขาช่วยสืบคดีไม่ได้เลยคงเสียชื่อน่าดู

“เอาตามที่อาเมะมิยะซังว่าก็ได้ครับ วิญญาณพวกนี้ดูไม่ดุร้ายเท่าไหร่…คิดว่านะ”

“เรื่องจำรายละเอียดไว้วางใจกระผมได้ครับ แต่เพื่อความชัวร์จะใช้สมาร์ทโฟนบันทึกซ้ำอีกทีแล้วกัน“

ส่วนของรุ่นน้องคนนี้ที่ไม่ธรรมดาอีกอย่าง คือผลการเรียนอันโดดเด่นตอนปี 1 เพราะงั้นพึ่งพาหน่วยความจำเขาได้แน่

#OMTKss2_INK
#OMTKss2_Roleplay
โรลเปิด | แยกรูท

เพราะการขอความร่วมมือจากโรงเรียน คันซากิจึงเลือกทิ้งหลายๆอย่างเพื่อมาตามสืบหาบางสิ่งที่พอจะเป็นประโยชน์

ซึ่งระหว่างทางที่เดินไปตามความรู้สึกของพลังวิญญาณ เขาก็ได้ยินกุกกัก ราวกับมีบางอย่าง เขาจึงตัดสินใตเข้าไปดูก็พบกับ

"หา一 เอาจริงดิ?"
"กัปปะเนี่ยนะ!?"
+

“อาเมะมิยะซังก็พูดเกินไปครับ กระผมแค่ทำเรื่องทั่วไปที่ควรทำเท่านั้นเอง“

ปัดมือไปมาเชิงปฏิเสธคำชม หากเป็นคนอื่นเดินไปเจอแทนเขาก็คงตัดสินใจแบบเดียวกัน

”ลองจดจำหน้าตากับพฤติกรรมพวกเขาไว้ก่อนดีไหมครับ?”

”ถ้าปรากฏตัวขึ้นที่นี่ก็ควรมีความเกี่ยวข้องกับพื้นที่แถวนี้ เอาข้อมูลบุคคลกับสถานที่มาเทียบกันอาจจะได้อะไรเพิ่มก็ได้“

ขึ้นชื่อว่าสืบสวน จะคนเป็นหรือวิญญาณก็ใช้หลักการคล้าย ๆ กันแหละ

“ใช่ครับ ห้องปี 1 จะอยู่ที่ชั้นสองของอาคารใหญ่ แต่บางวิชาก็ต้องมาเรียนที่อาคารเล็กน่ะ”

ตีความได้ว่าถ้าอยู่ชั้นปีอื่นก็อาจได้ห้องเรียนอยู่ชั้นอื่น

“เปิดเทอมวันแรกก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ อย่าลืมพกของที่จะใช้เป็นมาบุมาก็พอ”

คนอธิบายก็ต้องพกมาเองเช่นกัน แต่เพราะเดินนำอยู่เลยไม่เห็นว่าใช้อาวุธแบบใดเนื่องจากโดนเสื้อคลุมบัง จะรับรู้ได้ก็เพียงแต่น้ำเสียงชิล ๆ ไร้ความตื่นเต้นทั้งที่เป็นปีการศึกษาใหม่

🌹 #OMTK_commuSS2

"โอ๊ะ! Hello✨~~"

"ถ้าหากว่าไม่เป็นการยากอันใด โปรดเรียกดิฉันด้วยนามสกุลนะคะ✨"

"เรื่องใช้แรงดิฉันอาจจะไม่เชี่ยวชาญมากนัก อุ้ยแหม อย่าให้ฉันต้องออกแดดสิคะ~"

"พิษร้ายย่อมเป็นพิษที่ดี ยาดีย่อมมีผลข้างเคียงแสนร้ายกาจ แหม ดิฉันก็พูดไปเรื่อยแหละนะ หุๆ~"

癒 雛羽 | อิยาชิ ซู
Y.17 | 48/157 | ปี.2

Doc : Bio

(ขออนุญาตเนียนรู้จักนะคะ!)

“เซรินุมะซัง?”

อาโอกะที่บังเอิญเดินสวนรุ่นพี่พูดทัก ไม่ถึงขั้นสนิทหรอก แต่ให้เดินผ่านคนรู้หน้าค่าตาไปเลยก็ดูใจร้ายเกิน

“ปฏิบัติงานอยู่สินะครับ แต่พักก่อนสักนิดจะดีกว่ารึเปล่า?”

“โหมงานหนักไปก็ไม่ดีเหมือนกันนะครับ”

สังเกตจากชุดและอาการไอเมื่อครู่แล้วระบุได้ทันทีว่าคงเจอเรื่องบางอย่างเข้า ทว่าครั้นจะยื่นมือช่วยเหลือก็จำต้องถามอีกฝ่ายก่อนว่าอยากให้ช่วยหรือไม่

[รีลงใหม่แก้แท็คอีเวนท์]

รอยเท้า...? #OMTKSS2_INK

ซาโตะเร่งรุดออกมาเพราะตนไม่มีสอน(ถ้าจำไม่ผิดเอง)
รอบนี้ยังพาอุอิสึกิซึ่งเป็นเนโกะมาตะตามช่วยด้วย หวังว่าพี่แกต้องดมกลิ่นตัวการได้บ้างน่า

แต่ตรอกนี้ไม่ค่อยมีใครผ่าน นั่นใครกัน?

*อุอิสึกิ ซัพคาร์ซาโตะโผล่ออกมาบ้างนานๆ ที

#OMTKSS2_INK #OMTKSS2_Roleplay
[โรลเปิด]

"แค่ก- !"

ขณะที่กำลังตามหาเบาะแสเกี่ยวกับคนหายต่อ สีหน้าของเด็กสาวกลับเริ่มไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก ฝีเท้าของเธอหยุดชะงักก่อนจะยืนหยุดพักข้างทางอยู่เงียบๆ สายตาพยายามกวาดมองไปรอบๆเพื่อหาเบาะแสต่อแม้จะรู้สึกเพลียมากก็ตาม

เวียนหัวจัง ...

ปักหมุด

#OMTK_commu
#OMTK_commuSS2

夜木理 陰弥 - Yamokuri Kageya - ยาโมะคุริ คาเกยะ
วิชาเลือก - สายต่อสู้ / 27ปี

Role : 24/7 (อาจตอบช้าหน่อยนะครับ)

DOC : docs.google.com/document/d/1...

CMS. by Z'Hazien TK

ปักหมุด

#OMTK_commu
#OMTK_commuSS2

影久 幻蔵 - Kagehisa Genzou - คาเกฮิสะ เก็นโซ
Y1 / 15ปี

He is a Ninja.!!!!!!!!!

Role : 24/7 (อาจตอบช้าหน่อยนะครับ)

DOC : docs.google.com/document/d/1...

CMS. by Pa Pang

( ผปค.พึ่งว่ามาเทสๆเงาครับ TT 🙌❤️‍🔥 เซนเซย์หน้าใหม่มาแว้วว )

( นักเรียนวิชาเลือกสายต่อสู้คนไหนไม่ตั้งใจเรียนหรือมาสายระวังเจอเซนเซย์ดีดมะเง้กเอานะะ 💥 )

อ่า…สีหน้าท่าทางเหมือนแมวจรขี้ระแวงเลย แล้วถ้าไม่ยอมเรียกชื่อเลยจะมี [ รุ่นพี่ ] ถึงกี่คนกันนะ?

“งั้นก็เซนโชวคุง-”

ขัดกับท่าทางหยอกล้อตั้งแต่แรกพบยันปัจจุบัน เขากลับเลือกวิธีเรียกชื่อที่ดูห่างเหินประหนึ่งมีกำแพงกั้นไว้ไม่ต่างจากอีกฝ่าย

“ที่ยืนอยู่เมื่อกี้คืออาคารเล็กครับ ถ้าจะไปโรงยิมต้องเดินเลยสนามวิ่งไปอีก”

เดินไปอธิบายไป อย่างกับอาจารน์ดูแลเด็กใหม่ย้ายกลางเทอม

“ฮะ ๆ ถ้าผ่านมาได้ก็ถือว่าโอเคแล้วครับ อันที่จริงละแวกนี้ก็มีเรื่องชวนปวดหัวตลอด“

ตอบเชิงขบขันระคนปลงตก โรงเรียนพวกเราถูกสร้างมาตอบโจทย์ปัญหาชาวเมืองได้ดีเสียจริง

”เจอคนแต่งตัวเป็นผีตามขู่ชาวบ้านครับ ไม่รู้คึกคะนองอะไรแต่ก็ไล่(?)กลับไปแล้วล่ะ“

”ม่า- พูดง่าย ๆ คือยังไม่เจอเรื่องมีประโยชน์นั่นแหละครับ“

แสดงสีหน้าหน่ายใจค่อนข้างชัดเจนเลย

“อาเมะมิยะซัง?“

แม้จะใส่แว่นสายตาหรือมีระยะห่างระหว่างพวกเขา แต่อาโอกะมั่นใจว่าเขาคืออดีตสภานักเรียนเป็นแน่แท้

”บังเอิญจังเลยนะครับ ช่วงนี้ยิ่งมีเรื่องวุ่นวายเต็มไปหมดด้วย“

เพราะเคยคุยกันบ้างเมื่อปีที่แล้วจึงกล้าเข้าหา ทว่านัยน์ตาสีแดงเข้มกลับทอดมองไปทางหมู่วิญญาณในทิศทางเดียวกับที่คายะเห็นตลอดบทสนทนา

—กำลังช่วยยืนยันว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดไปเองคนเดียวอยู่

☺️

รอยยิ้มที่ถอดความได้ว่า [ ก็แค่นี้แหละ ] ปรากฏเด่นชัดบนใบหน้ารุ่นพี่ผู้เริ่มเดินนำแบบชิล ๆ

“อาโอกะครับ ในเมื่ออยู่โรงเรียนเดียวกันก็ควรรู้ชื่อของกันและกันถูกไหม?”

ย้อนกลับไปช่วงก่อนเปิดเทอม อีกฝ่ายเคยกล่าวว่าไม่จำเป็นต้องบอกชื่อให้คนที่เจอกันเพียงครั้งเดียว แต่เหมือนว่าจะไม่ใช่แบบนั้นแล้วละ

“ส่วนพิธีจะเริ่มจัดที่โรงยิม เดินตามกระผมดี ๆ อย่าให้คลาดสายตาล่ะ”

[ #OMTK_Bonkura | ที่ไหนสักแห่งในแถบคันไซ | ปลายยุคเอโดะ ]

"มาทางนี้เถอะ มือของฉันคงไม่อุ่นนัก แต่พื้นดินที่นี่เย็นเกินไป"

"ส่วนชื่อของเธอที่ปรากฏตัวในคืนโอบ้ง..."

".. บงคุระ ดีไหม?"

[ 犬の骨格 : คดีตามหาคนหาย… ]

รายละเอียดกิจกรรม :: docs.google.com/document/d/1...

ระยะเวลาอีเว้นท์ :: 2 ก.พ. เวลา 14.00 น. - 15 ก.พ. เวลา 18.00 น.
ประกาศผลบทสรุป :: ภายในวันที่ 16 ก.พ.

#OMTKSS2_INK

#OMTKSS2_INK

“…”

“เดือนมิถุนาแล้วนะครับ ไม่มีอีเวนต์แต่งผีใด ๆ ให้เล่นทั้งนั้นแหละ“

ตำนานกล่าวไว้ว่า บุคคนิรนามผู้นั้นไม่ออกมาเดินเตร็ดเตร่หลอกชาวบ้านอีกเลยหลังโดนนักเรียนหน้าเหี้ยมคนหนึ่งสั่งสอน…

(แค่กลัวคุณผีจะกลายเป็นผู้สูญหายรายถัดไปเลยไล่กลับน่ะ)

#OMTK_CommuSS2

“หากรู้สึกเหนื่อยหรือกำลังท้อ มานั่งลงแล้วทานข้าวด้วยกัน จะช่วยมากเลยละครับ“
“แน่นอนว่าต้องทานผักด้วยนะ”

“ถ้าเป็นเด็กดีจะเล่นเพลงให้ฟังก็ได้”

***

Komemori Toshihiro | 米森 俊博
อาจารย์ประจำรายวิชาดนตรีญี่ปุ่น
178/58 | 38 Y.
——
Co, role ; DM24/7
Doc in bio

[ ผู้สูญหายคนที่ 1 ]

#OMTKSS2_INK