HAN 恨

และมันยิ่งแปลกประหลาดเข้าไปใหญ่เมื่อเขามาถึงจุดที่ได้รับรายงานแล้วพบว่ามีรอยลากขนาดใหญ่บนดินที่ถล่มลงมาเป็นทางยาว มันชวนให้นึกจินตนาการว่าหากรอยลากนี้เป็นของงูที่ตัวใหญ่ขนาดนี้คงเป็นภาพฝันร้ายคนกลัวงูน่าดู

ในระหว่างที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั่นเอง เสียงฝีเท้าของใครสักคนก็เดินเข้ามา ใครสักคนที่ดูหน้าคุ้น ๆ

"เธอนี่เอง" เขาทักจากมุมสูงเหนือหลังคา ฉีกยิ้มเห็นฟันเขี้ยวแหลมอย่างอารมณ์ดี

(ขออภัยที่มาช้าครับ)

เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ร่างของชายสวมแว่นยืนอยู่บนหลังคาบ้านสักหลังหนึ่งท่ามกลางความมืดยามรัตติกาล สายลมเย็นพัดผ่านทำให้ชายผ้าบนกายปลิวไสว

ฮันได้รับแจ้งมาว่ามีรายงานบุคคลหายตัวไปบริเวณแถบนี้ หากถามว่าหายไปอย่างไรคำตอบมีเพียงหายไปอย่างไร้ร่องรอย

แปลก เขาคิด

+

“กลิ่นของกระดูกคนตายที่อยู่แถวนี้ฟังดูเหมือนเแ็นกาชาโดคุโระขึ้นมาอีกหน่อย” เขาทำจมูกฟุดฟิด

“...มีกลิ่นเลือดอยู่ด้วย ได้ยินมาว่าเจ้านั่นชอบเลือดมากเลยนี่”

คนไปกิน เจ้านี่เองก็ทำพฤติกรรมเดียวกัน”

เขาเกลี่ยนิ้วเหนือปลายคางทำท่าครุ่นคิด แม้หัวข้อจะเริ่มตึงเครียดขึ้นมาแต่ก็ยังมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

“ระดับสูงไม่ห่างจากกิวคิเหรอ ฮ่าฮ่า เจ้านี่น่ะไม่เคยมีใครเอาชนะมันได้เลยไม่ใช่เหรอ”

กิวคิน่ะยังพอนึกออกอยู่หรอกว่าจะจัดการยังไง แต่ระดับความอันตรายของกาชาโดคุโระเป็นอีกขั้นนึง

+

เจ้าแมว(หรือตัวอะไรก็ไม่รู้)ให้ข้อมูลเกี่ยวกับโยไคในสิ่งที่อยู่เหนือประสาทสัมผัสของมนุษย์ เขายกมือขึ้นจับบนคาง มีเสียง ‘โฮ่’ หลุดมาเบา ๆ ตอนได้ยินข้อสันนิษฐานชื่อโยไคอีกตัว

“กาชาโดคุโระ โครงกระดูกยักษ์งั้นเหรอ” เขาไม่เคยเห็นมันด้วยตา และจากบันทึกเก่าแก่ก็คงมีน้อยคนที่มีโอกาสได้เห็นแล้วมาเล่าต่อ ส่วนใหญ่ถูกมันจับตัวไปเป็นอาหารหมดแล้ว

“นั่นฟังดูเข้าเค้าอยู่นะ หากว่าเท็งงูลักพา+

(จบรูทอย่างสวยงามสุดๆ บู๊ดุเดือดมากครับ เหมือนได้ยืดเส้นยืดสาย ขอบคุณที่มาโรลกันฮะ

เจ้าอึ่มด้วย
@bonkura-omtk.bsky.social )

ก็นะ.. ถ้าเห็นโยไคมาแล้วมากมาย แมวพูดได้สักตัวก็ไม่ได้เกินจินตนาการ

“แล้วได้กลิ่นอะไรอีกไหม เช่น.. ร่องรอยของพวกโอนิ?”

เขาหันไปถามแมว กลิ่นพวกนั้นอยู่เหนือประสาทรับกลิ่นของมนุษย์ ถ้าเป็นสิ่งมีชีวิตโลกวิญญาณด้วยกันเองอาจรับรู้ได้

เขาเว้นช่วงสั้น ๆ แล้วพูดต่อ

“ฉันไม่ติดอะไรหรอกนะถ้าต้องตายตอนนี้”

แล้วฮันก็หัวเราะ หากว่าในดวงตามีอารมณ์อะไรซ่อนอยู่ มันก็ถูกซ่อนลงไปเบื้องหลังแว่นสีแดงที่สะท้อนแสงอาทิตย์บนฟ้า

แล้วเสียงของเจ้าแมวขนฟูก็ดังขึ้นพร้อมกับรุ่นน้องของเขาที่ทำสีหน้าเหมือนลำบากใจจะอธิบาย ผิดกับฮันที่ดูเหมือนจะไม่ได้แปลกใจ

+

“ถ้าเทียบกับโยไคระดับสูงสุดแล้ว ฉันเองก็คงอยากให้เรื่องนี้เป็นฝีมือของโอนิทั่ว ๆ ไปเหมือนกัน เราจะจัดการกันได้ง่ายขึ้นเยอะ”

ฮันหันมองซ้ายมองขวา ไม่รู้สึกผิดสังเกตอะไรนอกเหนือไปจากกลิ่นเหม็นหืนอันเป็นร่องรอยของความตาย

“แต่ถ้าเป็นชูเท็นโดจิล่ะก็บางทีมนุษย์อาจตกที่นั่งลำบากก็ได้ เราแทบไม่มีบันทึกเกี่ยวกับมันโผล่มาเลยด้วยซ้ำ ถ้าชูเทนโดจิคิดทำอะไรขึ้นมาจริงเราอาจจะตายกันหมด”

+

“ดวงวิญญาณระดับเดียวกับ ‘คามิ’ (พระเจ้า) ไงล่ะ”

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงคงต้องใช้คำว่างานเข้า เพราะมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อลมหายใจคงไม่อาจต่อกรกับพระเจ้าได้

เพราะว่าใช้ทางลัดทำให้ทั้งคู่เดินทางมาใกล้ตีนเขาในเวลาไม่นาน ฮันดีดตัวใช้เท้ายึดผนังซ้ายทีขวาทีจนลงไปอยู่บนพื้นดินได้อีดครั้งโดยไม่ต้องใช้มือปีนป่ายลง

“ที่ฉันสังหรณ์ใจขึ้นมาก็คือ..อาจจะมีสิ่งมีชีวิตระดับสูงที่เหนือไปกว่าการรับรู้ของมนุษย์ ที่แม้แต่คนที่รับรู้เรื่องโลกวิญญาณได้ก็ยังหยั่งไม่ถึง”

เขาหันกลับไปมองรุ่นน้องที่ตามมาด้านหลัง รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากเผยคมเขี้ยวแหลมดุจสัตว์นักล่า

+

“พฤติกรรมของโยไคเป็นสิ่งที่ถูกศึกษาวิจัยมาพักใหญ่แล้ว ตั้งแต่มนุษย์บางคนค้นพบว่าตัวเองสามารถรับรู้ความเป็นไปในโลกวิญญาณได้”

เขากระโดดข้ามจากหลังคาบ้านหนึ่งไปอีกบ้าน นำอีกฝ่ายอยู่เล็กน้อย

“แต่นั่นน่ะหมายถึงแค่พฤติกรรมของโยไคระดับล่างที่ปรากฏตัวให้เห็นบ่อย ๆ ยังมีปริศนาเกี่ยวกับโลกวิญญาณอีกมากที่เรายังไม่เคยค้นพบหรือบันทึกไว้ ฉันเองก็ไม่ได้เป็นคนแม่นเรื่องข้อมูลโยไคเสียด้วยสิ”

+

เด็กหนุ่มคนนั้นอาจใช้เวลากับราเม็งแสนอร่อยสักสิบห้านาที ยี่สิบนาทีหรือครึ่งชั่วโมงก็ไม่อาจทราบ แต่เมื่อเจ้าตัวกลับออกมาที่หน้าร้านอีกทีแล้วมองขึ้นไปบนหลังคา ร่างของอาจารย์วิชาอาคมก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

__________

終わり

(แวะมารูทกาวๆสั้นๆ ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันครับ)

กลับขึ้นมานั่งดี ๆ ที่บนหลังคา วังตันเม็งชามของเขาถูกทานจนหมดเกลี้ยง

แต่ก็เอาเถอะ ที่จริงเขาไม่ใช่คนที่จะซีเรียสกับเรื่องเงินทองสักเท่าไรอยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าเป็นคนรวยล้นฟ้า ก็แค่มีเงินส่วนที่ไม่ได้อยากเอามาใช้ด้วยตัวเองอยู่เลยต้องเอามาโปรยให้พวกนักเรียนอยู่บ่อย ๆ มันก็เท่านั้น

เวลาเคลื่อนผ่านไป ท้องฟ้าอะสดงมืดลงสู่พลบค่ำพร้อมเสียงสายฟ้าคำรามอยู่เบื้องบน ละอองฝนเริ่มร่วงลงมา +

ที่จริงก็ไม่ใช่ว่าเสกราเมงขึ้นมาได้หรอกนะ (แน่ล่ะ ใครจะไปเสกได้เล่า) เขาก็เป็นลูกค้าคนหนึ่ง ก็แค่ขอขึ้นมานั่งกินข้างบนชมวิวอาทิตย์ตกเย็นไปพลางก็เท่านั้นเอง จะมัวนั่งอุดอู้อยู่ในร้านไปทำไมกัน

เจ้าเด็กหนุ่มรับเงินหมื่นของฮันไปแล้วหายเข้าไปในร้าน รออยู่นานสองนานหลายนาทีก็ไม่เห็นว่าจะเอาเงินทอนมาคืน

นี่กะจะรอตัวเองกินหมดก่อนแล้วค่อยเอามาทอนงั้นเร้อ~ ฮันคิดพลางผลุบ+

@sohara-omtk.bsky.social

(ทางนี้เฟดตัวแล้ว อีกสองคนจะโรลกันต่อก็ตามสะดวกเลยนะครับ เทิร์นต่อไปสคิปผมเลย)

“กิวคิกับทาโกะนิวโดเพิ่งถูกกำจัดแต่อาจมีอาฟเตอร์ช็อคตามมา ฉันต้องไปตรวจดูรอบนี้สักหน่อย”

ร่างที่คล่องแคล่วกระโดดไต่ขึ้นไปบนหลังคาบ้านละแวกใกล้เคียงอีกครั้ง เขาขยับแว่นตาสีแสดที่โดดเด่นท่ามกลางสีทึมของฟ้ายามฝนตก

“ไว้เจอกันล่ะ อะโอชิ โซฮาระและมิยาซากิ ชิอง”

พอพูดจบเขาก็โดดหลังคาจากบ้านหนึ่งไปอีกบ้านหนึ่ง ร่างของชายสวมแว่นค่อย ๆ อันตรธานไปหลังม่านสายฝนที่กระหน่ำลงมา

ที่แท้ก็เป็นคนมาจากโอมะกะโทคิกันนี่เอง เขาไม่แปลกใจเมื่อได้เห็นความสามารถในการต่อสู้ด้วยมาบุ ละแวกนี้ที่ทำได้ก็คงมีแค่คนจากโรงเรียนนั่นแห่งเดียวล่ะนะ

ฮันหัวเราะในลำคอเมื่อคิดว่าคนที่เคยอยู่ที่นั่นที่เขารู้จักอาจจะเคยเจอกับสองคนนี้มาก่อนก็ได้

“พาคนเจ็บไปที่ซุ้มพยาบาลเถอะ ตอนนี้ฝนตกซะด้วยสิ”

ฮันกล่าวแต่เขาไม่ได้มีทีท่าจะเข้ามาช่วย

+

(ไอถั่วเอ้ย)

*เรียงหน้าโรลใหม่เนื่องจากแก้แท็กเท่านั้น*
__________
[ #โรลปิด สืบสวน #OMTKSS2_INK ]

"ฮันเซนเซย์!"

ก็นึกว่าใคร ที่แท้เป็นอาจารย์ด้วยกันนี่เอง แบบนี้ต้องสืบได้สบายขึ้นแน่นอน

ฉับพลันนึกขึ้นได้ เนโกะมาตะอุตุบนหัวตัวเองนี่จะถูกอีกคนเข้าใจผิดไหมเนี่ย

“เคยได้ยินเรื่องเล่าของเท็งกุหมอก ว่ากันว่าเมื่อมันปรากฏตัวขึ้นจะมีหมอกดำช่วยปกปิดตัวมันจากการรับรู้ของผู้คน” เขาว่า “ถ้านี่เป็นฝีมือของมันจริงก็อาจเป็นอย่างที่เธอว่า มันลักพาตัวคนไปไว้ที่ไหนสักที่เพื่อเอาไปกิน ตอนนี้เหยื่ออาจจะยังมีชีวิตอยู่”

ถึงที่สันนิษฐานกันมาจะมีส่วนที่ฟังดูเริ่มเข้าเค้าก็เถอะ แต่ทำไมกันนะถึงรู้สึกแปลก ๆ เหมือนเรื่องนี้จะมีอะไรที่หนักกว่านั้น

"เอาเป็นว่าลองไปดูแถวตีนเขากันก่อน"

อาจารย์รุ่นน้องกระโดดตามขึ้นมาด้านบน ทั้งคู่มุ่งไปยังทิศทางที่ภูเขาทอดตัวอยู่พร้อมเสียงร้องเท้ากระทบพื้นกระเบื้องบนหลังคา หากว่านี่ไม่ได้ดูเหมือนนินจาผู้รอบเร้นอย่างในอนิเมะ ก็คงเป็นหัวขโมยปีนบ้านสองคนที่สร้างความเสียหายให้หลังคาชาวบ้าน

ฮันเอียงศีรษะน้อย ๆ ขณะฟังข้อสันนิษฐานของอีกคน “ก็เป็นไปได้มากกว่าโอนิล่ะนะ”

แต่รอยเท้าที่เจอมันจะไม่ใหญ่ไปหน่อยหรือไงนะ เขาครุ่นคิด

+

เขากระโดดข้ามหลังคาจากอาคารหลังหนึ่งไปอีกหลังหนึ่งเพื่อเข้าใกล้ร่องรอยของรอยเท้าขนาดใหญ่

“พวกโอนิไม่ค่อยฉลาดนักหรอก ฉันไม่คิดว่ามันจะสามารถลักพาตัวคนไปได้อย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีใครเห็นและไม่ทิ้งร่องรอยอื่นนอกจากนี้”

เขาวิเคราะห์ตามประสบการณ์ พวกโอนิน่ะทึ่มจะตาย

“ส่วนถ้าถามว่าฉันเจออะไรมาบ้าง เมื่อกี้นี้เห็นเงาตะคุ่ม ๆ อยู่ตรงโน้น” เขาชี้นิ้ว “แต่ว่าไม่พบอะไร”

ฮันพยักหน้าขณะฟังรุ่นน้องรายงานไปพลางสอดส่ายสายตาไปรอบ ๆ จากมุมสูงเหนือหลังคา เขาเห็นรอยเท้าที่อีกฝ่ายพูดถึงอยู่ในตรอก ขนาดของมันดูมหึมาแม้จะมองจากที่ไกล ๆ

“โอนิงั้นเหรอ” ชายสวมแว่นจับคาง เขาเม้มปากเป็นเส้นตรงเหมือนกำลังครุ่นคิด

“โอนิที่เคยเจอมักมีนิสัยดุร้าย มีพละกำลังมาก ที่สำคัญคือร่างกายมันใหญ่เทอะทะเคลื่อนที่ไม่สะดวก ถ้านี่เป็นฝีมือโอนิจริงก็แปลกน่าดู”

+

“ทาดา—!” เขาโผล่จากมุมเดิมอีกรอบพร้อมเสียงซาวด์เอฟเฟกต์แบบทำเอง คราวนี้ไม่ใช่แบงค์หมื่นที่ถูกยื่นลงมาแต่เป็น..

ชามราเม็ง หอม ๆ อร่อย ๆ ทั้งชาม!

“ไม่ชอบนั่งข้างล่างน่ะก็เลยเอามากินข้างบนแทน” ผู้เป็นอาจารย์ยิ้มท่าทางไม่ยี่หระ ทำเสมือนว่าใคร ๆ ก็คงถือราเม็งขึ้นมากินบนหลังคาร้านกันเป็นเรื่องปกติ

ฮันเป็นคนมีเงิน ข้อเสียคือเขาเป็นคนที่ไม่ใช้เงินมรดกไปกับตัวเอง ดังนั้นบางครั้งมันจึงมาในรูปแบบของเงินที่แจกจ่ายเรี่ยราดด้วยเหตุผลไร้สาระ

อาจไม่ใช่ว่าเขาเป็นพวกสุรุ่ยสุร่ายใช้จ่ายไม่คิด ก็แค่หาทางระบายเงินออกแบบไม่เอิกเกริกนัก

“เรื่องนั้นน่ะ ที่จริงแล้ว..”

เขาเว้นว่างคำพูดพร้อมศีรษะที่ห้อยลงมาผลุบหายขึ้นไปเหนือหลังคา คนด้านล่างอาจได้ยินเสียงกุกกัก ๆ ดังขึ้นจากด้านบน

และแล้ว..

+

“เธอเองก็มาด้วยสินะ เจออะไรบ้างไหม” เขาไม่ได้ใช้คำสุภาพแม้จะเป็นเพื่อนร่วมงาน นั่นเพราะอีกฝ่ายเป็นรุ่นน้อง

ว่าสถานที่แห่งนี้มีเหตุไม่ชอบมาพากล เพียงแต่ระบุไม่ได้ว่าคืออะไรแน่

เขาไต่ขึ้นที่สูงตามความถนัดจนไปอยู่บนหลังคาบ้านแถวนั้นสักหลัง ดวงตาใต้แว่นสีแสบหลุบมองทางเดินด้านล่างเพื่อหาว่ามีสิ่งใดผิดแผก แต่ไม่ทันไรก็ถูกใครสักคนเรียกเข้า

“ฮาชิโต?”

เขาเหลือบมองสุภาพสตรีที่ดูร่าเริงแปลก ๆ ทั้งที่มาสืบคดีคนหาย เธออยู่กับ…แมวล่ะมั้ง หรืออาจจะหมู เอาเถอะ นั่นไม่เกี่ยวกับงานอยู่แล้ว

+

มีรายงานแจ้งเหตุประหลาดเข้ามาว่าระยะนี้มีคนหายตัวไปอย่างลึกลับ จากปากคำที่เขาทราบมาถามว่าลึกลับขนาดไหน คำตอบที่ได้ก็คือ ‘จู่ ๆ ก็หายไปเลยทั้งที่ยืนอยู่ด้วยกัน’

นั่นมันแปลกเกินไปและฟังดูไม่เหมือนฝีมือมนุษย์ ฮันคิด คงเพราะเช่นนี้จึงมีคำขอให้ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญเกี่ยวกับโยไคออกตามสืบเรื่องราว

ฮันเดินทางมายังสถานที่เกิดเหตุ การรับรู้วิญญาณของเขาบ่งชี้บอกชัดเจน+