MUGI 🥀🦋 (T-1)

สึมุกิกล่าวเงียบๆ น้ำเสียงเรียบเย็นดูเหมือนว่าจะมีความห่วงใยสงสารแต่งแต้มอยู่ด้วย

หันมองสาวผมสีเงินที่ยืนรออยู่

"เอาล่ะ~ พาเธอออกจากที่นี่กันเถอะ"

ถอนหายใจสงเสียงหึกเหิมอย่างเงียบๆ ก่อนก้มลงสวดมนต์เล็กๆน้อยๆในฐานะโนคังฉิ (ผู้ที่ประกอบพิธี/ดูแลศพ) เชิงขออนุญาติเจ้าของร่างไร้วิญญาณ

สองมือหยิบจับโครงกระดูกดังกล่าวขึ้นมาพาดไปกับแผ่นหลังของตนเองเอาไว้ อย่างไม่เกรงกลัว

"คราวหลังห้ามทำแบบนี้อีกนะคะ หากเด็กคนนี้เป็นอันตรายไป จะยิ่งเสริมตราบาปเพิ่มเติมเอานะ"

+

"ไม่มีอะไรสูญหายนะคะ?"

สึมุกิถามหญิงสาวที่กำลังเช็คข้าวของของตนอย่างรอบคอบ นัยน์ตาสีทับทิมจ้องมองสีหย้าสงสารของเธอคนนั้นสลับกับโครงกระดูกทนพื้น

ก็พอจะเข้าใจสิ่งที่เธอพูดอยู่แหละนะ... วิญญาณเร่ร่อนที่ (ในแง่ดี) คงแค่อยากให้ใครสักคนมาพบร่างของเธอเท่านั้น และถ้าเป็นไปได้ พาเธอไปสู่ภพภูมิที่ดีกว่า

"ฮึ่ม...โย้ช..."

+

"อ้อ ฉันมาตกปลาเหมือนกันน่ะค่ะ เห็นว่าคุณน้าของเพื่อนตกปลาเป็น เลยกะว่าจะมาลองให้ท่านสอนดู"

กล่าวพลางมองไปนังเรือลำเล็กที่จอดเทียบท่าอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

"มาด้วยกันมั้ยล่ะ? ถ้าออกไปตกกลางทะเลน่าจะมีโอกาสจับได้ปลาดีๆบ้างล่ะนะ!"

"อ๊ะ- แหะๆ ชมเก่งจังค่ะ ขอบคุณนะ"

หัวเราะแก้เขินรับคำชมจากรุ่นน้องพลางจีบชายกระโปรงย่อตัวคำนับเป็นการขอบคุณ

พอเห็นท่าที่ของอาโอจิที่ดูจะยังไม่มีโชคกับการจับปลาก็ระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

"เอาน่ะ! กระแสน้ำยังมีเปลี่ยนทิศ เดี๋ยวก็โชคดีขึ้นเองล่ะจ้ะ!"

สึมุกิกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหึกเหิม หวังปลุกกำลังใจในตัวของนักตกปลาตรงหน้า

+

(ขอมาแปะไว้ก่อนนะฮะ!)

#OMTKss2_INK
#OMTKss2_Roleplay

[โรลเปิด l 08.00น]

ตั้งแต่คดีคนหาย
ไม่มีวันไหนที่นอนได้อยากสงบสุข
ตื่นเพราะฝันร้ายซ้ำไปมา
สภาพเหมือนคนที่อดนอนมาหลายวัน

ทันใดที่ไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว
วินาทีที่ก้าวขา คือจังหวะเดียวกับที่เสียงบางอย่างดังก้องในหัว

มันสะเปะสะปะปนเปจนเขาชะงัก
[คุณ] คว้าไหล่เขาเอาไว้ กระชากมันกลับมา
ให้พ้นจากรถบรรจุที่ฝ่าสัญญาณไฟมาอย่างหวุดหวิด

"หื้ม... เป็นวิธีขอความช่วยเหลือที่แปลกที่สุดที่เคยเห็นมาเลยแหะ"

สึมุกิกล่าวพลางหัวเราะแห้งต่อคำอธิบายของสาวผมสีเงิน ดูเป็นคนที่คิดในแง่ดีในสถานการณ์เลวร้ายจริงๆเลยนะ

ถ้าเป็นตัวเธอในสถานการณ์แบบเดียวกันคงจะตกใจน่าดู

"เทไร สึมุกิ ยินดีที่ๆด้รู้จักนะคะ เจ็บตรงไหนรึเปล่า? ลุกขึ้นเดินได้ใช่มั้ย?"

เจ้าตัวยื่นมือให้อีกฝ่ายประคองตัวเองลุกขึ้นยืน

แกเชือกที่รั้งตัวอีกฝ่ายไว้ออกจนหมด ก็หันมองโครงกระดูกที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ไม่น่าเชื่อที่ร่างไร้วิญญาณที่ดูไร้พิษภัยนี้ครั้งหนึ่งมีเล่ห์กลแฝงอยู่จนสามารถหลอกได้แม้กระทั่งผู้ที่มีสัมผัสวิญญาณ

'เมืองนี้มันมีแต่เรื่องแปลกจริงๆด้วยน้า...'

มุกิจังกล่าวในใจ ก่อนหันเหความสนใจมาที่เพื่อนใหม่ตรงหน้า

+

"หนูแค่รู้สึกว่าหนูยังทำได้ไม่ดีพอในสถานการณ์จริง โดยเฉพาะเจ้าทาโกะนิวโดเมื่อวันก่อนน่ะค่ะ"

สึมุกิกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นพลางนึกย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ก่อนหน้า

"อ๊ะ- คุนะฮาชิเซนเซ สวัสดียามเย็นค่ะ"

เก็บลูกโม่ใส่ซองปืนพกที่เหน็บไว้เคียงกายอย่างฉับไว สองมือจับลงที่ชายกระโปรงย่อตัวโน้มคำนับผู้เป็นอาจารย์ที่เข้ามาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบด้วยความนอบน้อม ก่อนจะหันกลับไปมองเป้ากระดาษที่อยู่เบื้องหน้า

"ก็คิดว่าเป็นที่น่าพอใจอยู่หรอกค่ะ... แต่ว่า..."

เจ้าตัวเงียบไปครู่หนึ่ง คล้ายกับว่ากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

+

เจ้าตัวกลับมาพูดตลกอีกครั้ง

"เรื่องสองสามวันที่ผ่านมามันก็น่าดื่มย้อมใจจริงๆแหละนะคะ"

เธอรับขวดจากรุ่นน้องมากระดกดื่ม ทว่าด้วยความไม่ชิน กอปร กับรสชาติที่ตนไม่พิศมัย ทำให้สาวผมขาว-เทา อดไม่ได้ที่จะไอและสำลักสาเกส่วนใหญ่ออกมา

"แค่กๆ- อึก... ห-โห...เผ็ด..."

เจ้าตัวกล่าวไปด้วยสำลักไปด้วย...

สภาพของเด็กสาวผู้ดีที่อ่อนช้อยคงมีเลื่อนหายไปบ้างในชั่วขณะนี้

ระบายยิ้มอ่อนโยนรับคำชมของรุ่นน้องที่ดูท่ากำลังชื่นชมสายงายของเธอ มีไม่กี่คนหรอกนะที่เห็นดีเห็นงามคนที่ทำงานในสายอาชีพนี้

'เป็นรุ่นน้องที่น่ารักจังเลยน้า...'

รอยยิ้มบางเบาแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าประหลาดใจเมื่ออีกฝ่ายยื่นขวดสาเกมาให้ กลิ่นแอลกอฮอล์แรงลอยหึ่งออกมาจนขึ้นจมูก

สึมุกิมองขวดนั้นอยู่พักนึง คล้ายกับว่ากำลังลังเล

"อา... ฮะๆ ให้ตายสิ สุดท้ายก็โดนชักจูงจนได้สิน้าเรา~"

+

พอถึงคราวที่ตนเป็นฝ่ายได้รับคำแนะนำจากคนอื่นบ้างก็รู้สึกใจชื้นอยู่เหมือนกัน ที่ยังมีใครสักคนที่พอเข้าใจสถานการณ์ของเธอ

เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นตลอดสองสามวันที่ผ่านมา แม้จะเป็นรุ่นพี่ที่จวนเจียนจะเข้าสู่สายงานปัดเป่าวิญญาณโดยสมบูรณ์ ก็ต้องมีรู้สึกหวั่นๆอยู่บ้างล่ะนะ สุดท้ายแล้วสึมุกิก็เป็นเพียงเด็กสาวคนธรรมดาๆนึงอยู่ดี

+

(🥺✨ /กำลังจะมาแกล้งใช่มั้ย 5555555555)

(โรลเปิดครั้งแรกในมูนี้เลย มา + กันได้น้า 🥺 เหตุการณ์หลังอีเว้น YMS แต่ก่อน INK คับผม)

เป้าที่ทำจากกระดาษแข็งเบื้องหน้าเต็มไปด้วยรูกระสุนที่เกาะกลุ่มกันเป็นอย่างดี และยังยิงเข้าจุดสำคัญๆเกือบทุกนัดอีกด้วย

ทว่าเด็กสาวผู้เป็นเจ้าของผลงานดังกล่าวกลับแสดงสีหน้าผิดหวังเสียอย่างนั้น คับคล้ายคับคลาว่ามีเรื่องบางอย่างที่กำลังกวนใจเธออยู่

เจ้าตัวถอนหายใจด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ก่อนที่สายตาของเธอจะมาหยุดลงที่ [คุณ]

#OMTKss2_Roleplay

[โรลเปิด | แยกรูท | สนามซ้อมเวลาหลังเลิกเรียน]

เมื่อสิ้นเสียงปืนที่ดังกึกก้องติดต่อกันมาเป็นระยะตั้งแต่ช่วงเย็น มือเรียวเล็กที่บอบช้ำของสาวผมสีขาว-เทาก็เลื่อนไปปลดซองลูกโม่ออกมาตรวจตราก่อนสิ้นสุดการซ้อม

นัยน์ตาสีทับทิมเหล่มองเป้านิ่งที่อยู่ห่างจากตนเองประมาณ 45 เมตร ไกลกว่าระยะการใช้งานจริงของมาบุชิ้นนี้เสียอีก

+

#OMTKSS2_INK
[ฝนสีชาด]

สายฝนประหลาดกระหนํ่าลงสู่เมืองอย่างไม่จบไม่สิ้น ทว่าไคโตะเองก็ยังคงมีธุระสําคัญของเขา ‘ไปเรียน‘

ในเช้าวันนั้นเอง ขณะที่เขาเดินทางไปโรงเรียนตามปกติเขาก็รู้สึกแปลกๆ
ไม่รู้อะไรหรือสิ่งใดแต่เขารูัสึกเหมือนถูกจ้องมอง ที่ไหนกันนะ?

เขาก้มลงไปมองที่แอ่งนํ้าสีชาดใต้เท้าของเขาและพบกับ…

ตัวเขา? เขาดูเด็กมากๆและกําลังยิ้มให้แทนเงาของเขา

+

ทว่าการไคโตะสะดุ้งตกใจของไคโตะทําให้ภาพเงาสะท้อนนั้นหายไป

ในหัวเขามีแต่คําถามและความกังวล แต่ทว่าตอนนี้ปัญหาใหญ่อีกอย่างคือร่มของเขาที่ได้ปลิวหายไปหลังจากเขาเผลอทําตก

ไคโตะจึงต้องจําใจวิ่งฝ่าฝนไปสักพัก

——————————————

ตรงหน้าคือหญิงสาวผมสีเงินที่โดนมัดปิดปากไว้ ชุดนักเรียนโอมะกะโมกินี่ ปี 3 แถมหน้าตาคุ้นๆด้วย ส่วนที่พื้นเป็นโครงกระดูกสวมชุดกิโมโนสีขาวดูน่ากลัว

"อ๊ะ- ตายจริง... เกิดอะไรขึ้นที่นี่เนี่ย..."

เจ้าตัวกล่าวด้วยเสียงราบเรียบ ก่อนที่จะแกะผ้าปิดปากของอีกคนออก

"เกิดอะไรขึ้นน่ะคะ? ใครเป็นคำทำ? พอเห็นหน้าบ้างมั้ย?"

สึมุกิกล่าวถามพลางแก้มัดให้

ว่าดังนั้นแล้ว รองเท้าบูธเสริมส้นเหล็กก็กระแทกเข้าไปที่บานประตูจนเสียงดังลั่นอยู่ 2-3 ครั้ง และ-

โครม!! กลอนประตูที่เคยล็อคไว้แน่นก็ถูกถีบจนหลุดจากพนังที่ยึดเกาะเอาไว้ พร้อมกับประตูที่เปิดอ้าออกจากแรงปะทะ ปากกระบอกปืนลูกโม่จ่อสอดส่องไปตามมุมมืดของโกดังเก็บของ

+

'!! เสียงคนนี่'

หรี่ตาลงเมื่อได้ยินเสียงอู้อี้ดังมาจากด้านในอาคารเก่าซอมซอ พร้อมกับเงาดำที่ดูท่าจะกำลังพยายามลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล

มือปลดปืนพกมาขึ้นมาประจำกายเผื่อไว้ป้องกันตัวหากเสียงขอความช่วยเหลือที่ว่าเป็นเพียงกับกลลวงของสิ่งบางสิ่งหรือใครบางคน

มือข้างที่ว่างจับลูกบิดประตูไว้แน่น... ประตูล็อค

"ไม่ออกแหะ..."

"ถอยห่างออกจากประตูหน่อยนะคะ จะเข้าไปแล้ว-"

+

(ตกปลาแต่งตัวสบายๆ สบายเกิ้น!)

#OMTK_commuSS2

“มีปัญหาอะไรรึป่าว?”

“ถ้าไม่มี ก็ไสหัวไป”

中村 恵明 • Nakamura Emen
ปี 2 | 17y.

Doc :: in bio
[DM,CO,Role 24/7]
(**คาร์แจกความเท่าเทียม)

#OTMK_commuSS2

⌜อรุณสวัสดิ์~⌟

— 白川 音羽 • ชิราคาวะ โอโตฮะ
— Y2 • 167 cm • ชมรมดนตรีญี่ปุ่น

🪽Doc : bio
🪽โค โรล เวิ่น 24/7
(ได้ฤกษ์มาลงปักหมุดสักทีค่ะ ดองไว้นาน ตอนนี้ว่างแล้ว!)

Art by Tuna Hezelcreamy

#OMTK_Commu

“แด่เธอผู้ไม่อาจกล่าวคำอำลา“
”ขอมอบเพลงรักให้แม้โลกจะทุกข์เหลือทน“

คานาอุ โทโร | 叶雨灯籠
อาจารย์วิชาดนตรีสากล

Doc: in bio

ทว่ายังคงเงยหน้ายิ้มบางเบาให้รุ่นน้องด้วยท่าทาวที่อึดโรยลง...

"อ-... ขอโทษด้วยนะริริจัง... ดูเหมือนว่าเจ้ากาชากาชาโดคุโระ นั่นคงพยายามเล่นงานพวกเราอยู่ล่ะมั้ง? รีบออกจากที่นี่กันเถอะ"

"อื้ม~ ไปหาพวกเขากั- อึก--!"

ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าหลบฝน จู่ๆเสียงกระซิบไร้ตัวตน คล้ายคลึงกับที่เจอตอนโดนทาโกะนิวโดสะกดจิตก็กลับมาดังก้องในหัวอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันกลับมาจากทุกทิศทางและดังขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางห่าฝนเลือดที่ไหลรินลงมาจากท้องฟ้าสีน้ำหมึกมากขึ้นเรื่อยๆ

ร่างบางทรุดลงกับดินโคลนที่ถูกน้ำฝนท่วมขัง สองมือกุมหัวที่ตอนนี้ปวดตุ้บจนคลื่นไส้และหน้ามืดคล้ายอาการไมเกรน

+

"ลางดีเหรอ? อะไรละนั่น ฮะๆๆ-"

หลุดขำให้กับความไม่ทุกข์ร้อนของผู้เป็นรุ่นน้องต่อหน้าเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ การที่ใครคนนึงสามารถเล่นพูดหยอกล้อในสถานการณ์ที่ดูหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ คงต้องเป็นคนที่กล้าหาญไม่ก็บ้าบิ่นมากๆ

อย่างไรก็ตามการออกมาหาสืบเบาะแสกับริริจังนี่ก็เเหมือนกันนะ เจ้าตัวคงหมดห่วงเรื่องการที่จะต้องมานั่งปลอบขวัญใครสักคนระหว่างทำภารกิจแล้วล่ะนะ

+