هوا هنوز جهنمه. چهارماهه بارون نیومده و من گرسنمه. پوووف

انگار کیکه :))))

هروقت مهمون دارم و به کارفور سفارش می‌دم مهم‌ترین چیزی که برا غذاهه لازمه رو یادش می‌ره. الان قیمه دارم گوشت (قیمه) ندارم. خاک‌بر سرا

فرانسوی‌ها: الگانت‌ترین غذاهای دنیا مال ماست.
آلسو فرانسوی‌ها:

یه چیکه شیر مونده بود گذاشتم گرم بشه ال قهوه که پشه مناسب شنا دونستش. تف واقعن. بخت فقط بخت دختر خسرو.

من اون مقدار اندک داروم بود جیره‌بندی کرده بودم؟ گم شد و دو شبه مطلق. فلذا شانه هست، دسمالم.

تو راه خونه یه خانم میانسالی داد زد خسرو! یه‌جا برا این بچه انجیر بخر.خسرو برگشت: تیپیکال خَلقی و سبیلِ تپل سازمانی که حالا بریم. هی دس خودمو کشیدم برو که خیر رفتم به خانمه گفتم می‌دونم خیلی آکوارده اما صداتون رو شنیدم و تو یخچال انجیر شسته خنک هست لطفن.بعد مقادیری خسرو اومد بالا انجیر و انگوربرد.

من بودم و خیلی سخته. لطفن کمک حرفه‌ای بگیر ال حرف زدن و پیدا کردن راه‌. اونا می‌دونن بهترین برای همه‌تون تو این موقعیت چیه. ننها نیستی :**

بچه‌ها، اوضاع خرابه. این پوله جمع نشده هنوز . خواهشا اگه براتون مقدوره کمک کنین که مجبور نشیم از تعداد بچه‌های تحت پوشش کم کنیم 🥲 یه سری کلاس اولی داریم که خیلی بد میشه اگه نتونیم حمایتشون کنیم

ما برا عن آقاها خیلی بیشتر از پول هزینه نکردیم؟ اینم روش و 🧊 بر 🫀(ایموجی جیگر نداشتیم)

ظهری پنیک‌اتک کردم و از یوژوال اول نفهمیدم و سکته و مرگ و وای چرا الان باید بمیرم که دوزاری‌م افتاد پنیکه، بتمرگ. الان هم تب. همیشه بعد یه بحران خیلی جدی روحی تا هفته‌ها تب می‌کنم. الان ولی وقت ناز تب ندارم، فردا هزاران میهمان دارم،

حالا چرا این خارجی‌ها بعد سوزوندن مرحوم می‌ریزنش تو گلدون میذارن سر طاقچه؟ تزئنیه؟ بشکنه چی؟ لیترال خاک مرحوم بر سره که.

سلام کویر شعبه استانبولم. شوینده‌ی بدون سولفات+ بعد دوش و خشک کردن وقتی هنوز پوست مرطوبه لوسیون بدن ۴۸ ساعته نیوه‌آ (پوسش سورمه‌ایه). یه چک ویتامین‌دی هم بکن، خیلی موثره.

:** لزومی نداره چک‌لیستایی که جامعه و اغلب اعضاش تیک می‌زنن رو هم من/ما تیک بزنیم تا موفق بدوننمون. سرتون سلامت.

اینو ننوشتم که صدر در صد موافقم با بلند حرف زدن و بحث کردن. اینکه به اسم تجربه‌ی شخصی، موضوعی که به رفاه و سلامت روان نیمی ار اعضای جامعه مربوطه رو سرکوب کنیم، خطرناکه. نباید به چهارچوبی که عرف تعیین می‌کنه تن داد.

هوا اونقدر داغه (۳۵ درجه) که بای‌بای کوفته و سلام به آبجوی ساعت ۱۰ شب تو بار محل.

آره نوشتم که متاسفانه الان تجربه‌ی شخصی داره هویت می‌سازه. و این خطرناکه. هویت شکل گرفته بر بستر تجربه‌ی شخصی ناکامل و اسمش روشه شخصیه. نباید ساکت موند. زنها باید حرف بزنن، حتی زنی که مادر نیست. چون انتخاب کرده نباشه و این دلیلی داره.

به راهش بایکوت کردن این‌هاست. چون حتی تجربه هم ارائه نمی‌دن. اون به اصطلاح تجربه یه کالاست توی مارکت و می‌شه نخرید. اما می‌فهمم که رضایت فردی در نهایت به تائید جمعی احتیاج داره و راهش حرف زدن از «مشکلات» به صورت عمومیه نه فقط راهکار دادن. چون به گمان من ما هنوز نمی‌دونیم مشکلات چیه.

تو این بجث خیلی فاکتورا دخیل‌اند. فیلم/سریال‌ها، تجربه‌های شخصی (که متاسفانه داره جای نگاه علمی رو می‌گیره و همه‌چیزرو حول محور اون تجربه می‌سازه بجای اینکه تجربه شخصی یه لایه‌ای از هویت فرد رو بسازه). تو این سیستم در نهایت اغلب مردها «شریک» نیستن، نهایتن کمک کنن که اونهم مدیریتش با زناست.

در نهایت سرمایه‌داری به سمتی می‌ره که نهایت سود رو ببره و طبعن از همه‌ی ابزارها استفاده می‌کنه.نمونه هم برا سوشال مدیا زیاده.اون بازتولید تصویره هم در نهایت به ضرر زنا و به نفع مردسالاریه.اینکه اغلب مردا می‌گن «مادر ما همه‌ی اینکارا رو می‌کرد و خم به ابروش نمی‌یومد» هم خیلی تحت تاثیر تجربه‌ی خودشون و مدیاست.

بعدم تو چرا متاسفی شراب جون؟ :) :** اون مقدار مونده رو کم کردم تا ده روز دیگه که دارو می‌یاد.

برای زن‌ها دشواری وظایفه. مادر خوب، زن شاغل موفق، هیکل عالی ورزشکاری، خونه‌ی تمیز و همیشه مرتب، مدیریت تب پر تنش غذاهای سالم، سوشالایزر خوبی بودن. خیلی هویت‌های مختلفی ازشون طلب می‌کنه و در مقابل آپشن‌ها و آفرها حتی دندون‌گیر نیستن.

نمی‌شه گفت مادر «خوبی» باش و زن شاغل موفقی. لزومن تعارض ندارن اما از نزدیک ببینی خیلی جاها امکانش نیست. عرف جامعه زنی که بلافاصله بعد زایمان برگرده سرکار رو مادر خوبی نمی‌دونه،. زنا هنوز سر اینکه شیرخشک بدن به نوزادشون بهشون شرم داده می‌شه. اگر دو سال بمونه و مادری کنه بازار قبول نمی‌کنه.

ببین من به توضیحی بدم؟ جامعه‌ی مدرن بار زیادی رو دوش زن‌ها گذاشته بدون اینکه حدود وظایف طرف مقابل تغییر محسوسی کنه. همینکه از زنا می‌خوایم الگو باشن بار رو دوش زناست. جامعه (دولت، نهادها، سازمان‌های کوچک محلی و خانواده/ها) باید الگوسازی کنن و زنان بسته به توانایی ایفای نقش.

خب ساده‌ست به نظرم بگه/بگو من نمی‌کنم یا اگر آوردم باید بیای همون وقت بگیری چون یحتمل گم می‌کنم.یا جا ندارم، یا هرچی دلیل نیاره (ملزم نیست). من از کجا بدونم «تو» چطوری لاکن خودت می‌دونی. در عین حال اینکه من ناراحتیم اینکه یه کلام بگه متاسفم. گم شد. منم می‌پذیرم. این میون امانت مهمی گم شده.

بعد عجیب نیست، داروی خواب کسی که اگه نداشته باشه فقط «نمی‌خوابه» نیست، کلی علائم فیزیکی قطع مصرف دیگه هم داره و آدمه از نزدیک دیده. بعد راحت بگه گم‌شده، زرشک و رعفرونه مگه بگم باشه. خیلی کلافه‌ام.