Z

Eliminasyon diyetinin mantığının yemekleri yemezsek yemeklerle sorunumuz kalmaz falan olduğunu düşünüyorum. Çok açım, o kadar açım ki açlıktan uyuyamıyorum

16.gün, ayrılmakta zorlansam da galiba yine “ya hep ya hiç” kafam ile sigaraya mola vermeyi başarmak üzereyim. Şurada 40 eşiğine ne kalmış?

Bu hafta çok eski iki fotoğraf gördüm. Sureten ben yokum ikisinde de, iki kısa not, iki nesne. Sahip olduğu ışığın her şeyi aydınlatabileceğine inanan, kendisinin de yorulabileceğinin idrakine varması için önünde biraz daha zamanı olan birine ait. Ben çekmemişim gibi, ben yazmamışım gibi.

İnsan bedeni yorulunca sağlam bir uyku çekiyor, dinçleşiyor. Zihni yorulunca odağını değiştiriyor, yenileniyor. Ruhu yorulmasın yeter ki.

“Bir karanlık daha erişti güne saat neredeyse beş” Kalıcı yaz saati uygulamasından önce bir kış vakti yazılmış, belli

Sezen Aksu’nun Hasret şarkısını yenilerde keşfettim halbuki şarkıyla neredeyse yaşıtız. Sözleri Aysel Gürel’e aitmiş. Keşke hayatta olsaydı da “Sensiz geçen yılları sildirdim sana yeni zaman aldırdım” dizesinde virgülün nereye ait olduğunu sorabilseydim.

Karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmanın heyecanı başkadır tabii ama tek başına yürümek de fena değil, iyidir düpedüz.

Her başladığımda sigarayı bir şekilde bırakmamı sağlayan diğer fobilerim: cilt lekelenmesi, kolajen yıkımı ve dudak kenarlarında oluşan barkod çizgileri. Bonus: yaşlandığımda genç kızların sevgilisi, hırıltıyla gülen kart sesli teyze olmak. Çok yeterli motivasyonlar, daha ne olsun.

Üç gündür içmediğime göre yine öksürme fobim sayesinde sigarayı bırakmış sayılırım. Diğer sigara bırakmalarım gibi bir noktalama değil, noktalı virgüllemedir kesin ama enough is enough, başarılı bir girişim.

Öksürmeli hastalıkların, ciğerlerimi ve kıymetini hatırlamama vesile olarak o ara sigara içiyorsam hep aklımda olan bırakma kararımı eyleme geçirmemi hızlandırdıklarından, benim için ayrı bir önemi var.

Teşekkür ederim ✨

Ateşim çıkmış, gece yarısı uyandım. Gördüğüm yüksek aksiyonlu, fantastik kurgulu rüyayı düşünürken bir yandan ilacımı aldım. Kısa bir rüya notu yazasım geldi ama telefona bile uzanacak takatim yoktu, küt yeniden uyumuşum. Ve rüyanın kaçış o kaçış, geriye sadece bir duygu tortusu kaldı :)

Mesajlaşırken bir surat asma biçimi olarak noktalama işaretlerine ve yazım kurallarına aşırı riayet etmek. Ama aşırı bak.

Pessoa’nın “gerçekleştirdiğimiz eser en azından var olmakla ödüllendirilmiştir” uyarısını da kendime sürekli hatırlatmam gereken telkinler arasına ekledim. Var olsun, dindiriyor sancıyı.

Yazarken anlayış göstermek için fazlasıyla tetikte olmam gerekiyor. Duruş bozuklukları gibi düşünce bozuklukları da, alıştığı pozisyonu korumaya çok muktedir ve değişim çaba istiyor neticede. Bu yüzden hep bir self-telkin, hep ama.

Yazmaya başlamayı geciktirdiğimi fark ettim. İskelet dedim, farkında mısın? Oysa çamura şekil vermek gibi de düşünebilirdim ki ben hep esnekliği ve hata yapmanın tabiiliğini -başkaları için- savunan biriyim. Kendime karşı katılığım da azaldı elbette uzun bir yazma sürecinden geçince ama hâlâ kendime

Yazmayı aktif bir biçimde ertelemenin, okuma-yazma dengesini doğru kuramamaktan kaynaklandığını anladım zamanla. Yazmaya geçmeden önce okumalara doyamadığımı, aslında yazdığım evrenin görece kısa sürdüğünü ama yeterince okumadan yazının iskeletini kuramadığım sanrısına sahip olduğumu ve

Gün böyle başlamıştı, tarih ödeviyle devam ediyor. Akademi, üretirken sancılanana sancılanana kendimizi tanıdığımız bir alan. Mesela ben, kendimde “aktif erteleme” diyebileceğim bir örüntüyü işte böyle keşfettim.

Ev, koku, aidiyet ve zaman üzerine karalayacağım bir ara.

Cummings’in dediği gibi,

“since feeling is first
who pays any attention
to the syntax of things
will never wholly kiss you”.

Haklı, söz dizimine azıcık bile önem veren, zorlama gramerler dayatan hiç kimse, birini gerçekten öpemeyecek.

Karşı tarafı borçlu kılan bir asimetri yaratarak samimiyetin gelişmesini engelliyor ve hem ilişkiyi sığlaştırıyor hem kapatıyorsun karşındakini. Dünyanın sizin duygusal özerkliğiniz etrafında dönmemesiyle barışın ve uğultularla hizalanın biraz.

Özellikle de gerçek bir yakınlık yoksa arada, birinin gelip açık iletişim kisvesi altında pervasızca duygusal yükünü boşaltmasını, “beni regüle et” talepkarlığını iyi niyetle okuyamıyorum. Her şeyin açık açık konuşulmasının görev haline geldiği ilişkiler asla derinleşmiyor üstelik.

Neoliberal duygulanımın “açık iletişim” konsepti beni hiç açmıyor ya. Çoğu zaman olgunlukla ilişkilendiriliyor ama her duygunun açığa çıkarılmasını, her belirsizliğin anında netleştirilmesini, her rahatsızlığın giderilsin diye karşı tarafa taşınmasını, müphemlikten hep bir kaçışı çok toy buluyorum.

Tezin saha araştırmasında görüşmeleri yaparken panik içinde “kısa sürüyorlar” diye hocama zırıl zırıl ağlıyordum. Mekân konulu bir araştırmaya girince anladım ki kısa sürmek öyle değil böyle oluyormuş. Sayın toplum, biraz mekân ve zaman üzerine düşün lütfen, zorla biraz kendini hadi ama.

Kaç kez sarılıp, kaç kez iyi misin diye sormuşsam yavrucuğum en sonunda “abla ben iyiyim valla bak” diye beni teselli etmeye başladı. Babası da diyor ki “asıl siz iyi görünmüyorsunuz, bir su için isterseniz?” Şükredip direksiyona geçip biraz ağladım o gün. Şükür ağlaması, ferahlamaların en büyüğü

Bu sefer onlar kazandı ama zafer inananlarındır, kuaför fobisi aşılır. Ve bu talihsizlikler serisi bir akşam vakti scooterlı bir çocuğa çarpmamla başladı. Çocuğa şükürler olsun ki hiçbir şey olmadı ama ben aklımın bir kısmını bence o an geri dönüşsüz kaybettim.

Life lately: arabamın kaputuna bir kemirgen -fare ya da her neyse- girmiş ve elektrik kablolarının bir kısmını kemirmiş araba sizlere kaputt. Kantinde sakince oturup kitap okurken ayağımı burktum, iki gün yürüyemedim. Saçım beni boğdu, bir çılgınlık anında uçlarını kesmek istedim ama makas körmüş.

Tefeül yaptım, Kehf Suresi’nin 23.-24. ayetleri denk geldi. “İnşallah, Allah izin verirse” demeyi biraz abartayım inşallah :)

Vipassana meditasyonu, ticarileşmiş inziva kampları hiç değil dümdüz sessizlikte boğulmak ve kendimle kalmak istiyorum. Mekânı muğlak, yürüyüşlerin uzayabileceği benimse içime bükülebileceğim kentten uzak herhangi bir yer, kafi. Ama Norveç fiyortlarında bir kulübe çıkarsa bahtıma why not?

Yılda en azından on-on beş gün, teknolojisiz, dünyayı sessize alacak pür bir inzivaya çekilme imkanına sahip olmaktan daha büyük bir lüks düşünemiyorum. Böyle bir deneyimin hayali bile heyecan verici. Olur mu acaba zamanlardan birinde?