Miyachang

"ชิ แค่นี้ก็ยิ้มให้ดูไม่ได้" เธอส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกมาเล็กน้อย

"ไปแล้วก็ได้ค่ะ งั้นไว้เจอกันคราวหน้านะคะ" เธอยกยิ้มพร้อมกับก้มหัวโบกมือลาให้เชา ก่อนจะเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี ราวกับคิดว่าวันข้างหน้าจะหาเรื่องอะไรกวนประสาทอีกฝ่าย

(ตัดจบโรลได้เลยนะคะ ขอบคุณที่มาโรลกับมิยะค่าา🤲✨)

( ผปค.พึ่งว่ามาเทสๆเงาครับ TT 🙌❤️‍🔥 เซนเซย์หน้าใหม่มาแว้วว )

( นักเรียนวิชาเลือกสายต่อสู้คนไหนไม่ตั้งใจเรียนหรือมาสายระวังเจอเซนเซย์ดีดมะเง้กเอานะะ 💥 )

"ก็คิดจะกลับอยู่ค่ะ"

มิยะหรี่ตาเล็กน้อยพลางมองรอยยิ้มจางๆ ของอีกฝ่าย ดูเหมือนเขาก็สามารถทำสีหน้าอื่นเป็นเหมือนกันสินะ แต่การจะไปโดยไม่แซวเลยคงเป็นไปไม่ได้

"รุ่นพี่นี่ทำสีหน้าอื่นก็เป็นเหมือนกันสินะคะ" เธอยิ้มออกมาพร้อมกับยักคิ้วเล็กน้อย

"มิยะว่านะหากรุ่นพี่ทำสีหน้าอื่นบ้างจะต้องเป็นที่นิยมมากแน่เลย"

"ไหนลองยิ้มกว้างๆ ดูบ้างสิ" เธอยกนิ้วชี้ทั้งสองข้างจิ้มที่มุมปากของตัวเองเป็นตัวอย่างให้เขา

( สวัสดีคับพ่อแม่พี่น้องชาวโอมากะโทคิทุกท่าน วันนี้มาเปิดรับคนเข้าร่วมตี้วงล้อสีครับผมม ในธีม

ธีม : เบื่อแล้วเป็นคน เป็นโยไคดีกว่า

จำนวน 12/24 ท่าน

เดดไลน์ : บัดนี้-31 มีนาคม (อาจเลื่อนถ้าเสร็จไวกันหมด)

สามารถจับจองได้โดยการพิมพ์ชื่อ ตามด้วยหมายเลขสีที่ต้องการลง ได้ที่เมนชั่นได้เลย (มีกลุ่มในแมสเซนเจอร์) ใครพิมพ์แล้วจะก๊อกๆไปรับที่เดมนะครับ

ปล. ขอรับแค่มนุษย์นะคับ😭)

(มิยะ22ค่า)

(น่ารักก //ตุยอย่างสงบศพสีชมพู)

(ใจดีจังเลยขอบคุณนะ //ลูบหัว)

(อ่ยๆ น่ารักใจเจ็บ)

(ชกหมัดแบบขอทุกรสได้ไหม//ยิ้ม)

"ขอบคุณค่า" มิยะยิ้มแป้นพร้อมกับรับเงินมาก่อนจะรีบวิ่งไปซื้อพุดดิ้ง

"ไม่แล้วดีกว่าไว้คราวหน้าละกัน" เธอยิ้มพลางนึกคำขอที่อาจจะไว้ขอวันหลัง

"อะฉันซื้อมาเผื่อ" เธอส่งพุดดิ้งอีกอันให้เขาพร้อมกับเงินทอน ในเมื่อเจ้าตัวให้เงินเธอมาก็ซื้อมาเผื่อเลยถึงแม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะกินได้ไหม

"เดี๋ยวฉันไปก่อนนะ บ๊ายบาย" เธอยิ้มแล้วโบกมือลาเขาก่อนจะเดินออกไป

(ตัดจบโรลได้เลยนะคะ)

มิยะหรี่ตามองเพื่อนตัวดีเธอมองดูก็รู้ว่าต้องการที่จะกวนเธอเล่น แต่เอาเถอะในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมกินโดยดี คราวหลังอาจจะลองผสมในอย่างอื่น(?)

"นายนี่เรื่องมาก็จริง" เธอกอดอกเล็กน้อยก่อนจะมองเวลาที่ล่วงเลยมามากพอแล้ว

"เอาจริงสินี่ก็สายมากแล้ว ฉันไปก่อนนะ" เธอเชิดหน้าขึ้นแล้วเดินออกไป โดยในใจคิดแผนปฏิบัติการช็อคมิ้นท์ขึ้นมา

(ตัดจบโรลได้เลยนะคะะ)

"ชิ" เธอส่งเสียงจิ๊จ๊ะเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้า เธอได้แต่คิดว่าเขาเป็นพวกอ่านเกมไม่ออกหรือเป็นพวกไม่สนใจกับปฏิกิริยาของคนอื่นกันแน่

"ก็ไม่ได้จะไปไหน เลยยืนคุยกับนุ่นพี่ได้ไงคะ" เธอเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงติดกวนเล็กน้อย

"ตอนแรกว่าจะกลับห้องเรียนเลย แต่พอมาเจอรุ่นพี่เลยเข้ามาทักทายก่อน"

"ว่าแต่รุ่นพี่เนี่ยจะไปไหนหรือเปล่าคะ?" เธอเอ่ยถามขึ้นมา

มิยะหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อได้ยินคำตอบจากอีกฝ่าย แต่คำตอบนั้นก็ไม่ผิดคาดเสียเท่าไร

"เอ๋ นายช่วยได้เหรอ"

"งั้นช่วยกินช็อคมิ้นท์ได้ไหม" เธอลองแกล้งเสนอขึ้นมาอย่างขบขัน ถึงแม้จะโดนปฏิเสธเธอก็จะหาข้อเสนออื่นมาอยู่ดี

มิยะยิ้มแป้นขึ้นมาเมื่อนึกว่าจะได้กอนของฟรี แบบนี้เธอก็ประหยัดค่าขนมไปได้อีกมื้อสินะ

"โชคดีจริงๆ" เธอพูดพึมพำพลางหัวเราะเบาๆ ออกมา

"งั้นเอาเป็นพุดดิ้งก็แล้วกัน" เธอเงยหน้าหันไปตอบเขาพลางยิ้มตาหยี ช่วงหาเสียงแบบนีันับว่าเป็นกำไรสินะ

"ว่าแต่ฉันเห็นนายลงชื่อเป็นสภานักเรียนด้วยนี่"

"ทำไมไม่ไปขึ้นอภิปรายด้วยละ" มิยะเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย เพราะเธอจำได้ว่าอีกฝ่ายเหมือนจะลงชื่อด้วยเหมือนกัน

"พูดมากเนี่ยถ้าเปรียบเป็นหมานายหมายถึงฉันชอบเห่ารึไง" เธอพ่นลมฟายใจออกมาเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด หากเป็นหมาชิวาว่าจริง ตอนนี้คงเชิดหน้าเห่าใส่แมวเป้าอย่างอีกฝ่ายไม่หยุด

"ก็ไอ้พวกนั้นมันอภิปรายอะไรก็ไม่รู้น่าเบื่อจะตาย" เธอถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะล้มลงนั่งพิงต้นไม้อยู่ข้างเขา

(ต่อ+)

"อย่างนี้นี่เอง" เธอพูดพลางพยักหน้า ตอนแรกนึกว่าเขามีรสนิยมแนวนี้ แต่ดูเหมือนก็แค่พวกที่มีเพื่อนผู้หญิงเยอะเลยแต่งตัวมาอย่างจัดเต็มได้สินะ

"งั้นไปเลยก็ได้"

"ว่าแต่คุณว่าที่สภานักเรียนจะเลี้ยงไหมคะ"

"ก็ในบอร์ดของนายให้ขออะไรให้ก็ได้นี่" มิยะยกนิ้วชี้ขึ้นมาชนกัน เธอเลือกที่จะใช้บอร์ดคำร้องมาเป็นข้ออ้างในการกินฟรี

"ว่าใครเป็นชิวาว่ากันย่ะ!" ปากของเธอมุ้ยขึ้นมาพร้อมกับเท้าสะเอว

"ถ้าฉันเป็นชิวาว่านายก็เป็นแมวเป้านั้นแหละ"

เธอขยับแขนมากอดอกพร้อมกับเชิดหน้าเหมือนหมาหยิ่ง เอ้ย เอาเป็นว่าตอนนี้มิยะได้นั่งยองๆ อยู่ข้างเขา

"ก็แค่เดินผ่าน แต่ก็บังเอิญเห็นผู้สมัครสภาคนหนึ่งมางีบหลับ เลยอยากเข้ามาทักทายไง" เธอยกยิ้มพลางยักคิ้วให้เขา

เธอยิ้มอย่างสนุกสนานพลางจับดอกหญ้าจี้คอของเขาไปมา

"เหมือนแมวเลย" เธอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นมือของเขาพยายามปัดดอกหญ้า

ด้วยแสงแดดที่จ้ากับสายลมโชยอ่อนๆ พาใบไม้ที่บิดปลิวไปตามสายลม นั้นก็อาจจะทำให้เขาไม่ทันเห็นใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน

"ว่าใครเป็นหมากระเป๋ากันย่ะ!" เธอทำปากมุ่ยเล็กน้อย แล้วเอาดอกหญ้าจี้ไปที่จมูกของเขา

#OMTK_CommuSS2

”ฟังดูน่าสนุกดี แต่ไม่ละ”

“มีเหตุผลที่ฉันต้องยอม?”

“อยากได้คู่ซ้อมหรอ เอาสิ”

🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊

黒禍 エス| Kurogami Esu | Y.3 |
__________________________________
Doc: Bio
co/role>DM 24/7 (มาช้าแค่มานะ--)

(ผปค. : กรี๊ดดดด
มิยะ : นายนี่มันน่าหมั่นไส้จริงๆ)

"ว่าแต่โคอิจิ" เธอกลับมาเรียกนามสกุลของเขาตามเดิม พลางหันไปมองเขาเล็กน้อยเมื่อนึกคำถามอะไรได้ "นายเนี่ยไปเอากระโปรงนักเรียนหญิงมาจากไหนกัน?"

"หรือว่านายมีรสนิยมแบบนี้อยู่แล้ว" เธอเอามือปิดปากแล้วยกมืออีกครั้งทาบอก แสดงท่าทีตกใจอย่างโอเวอร์แอคติ้ง

เธอมองเขาที่เดินหายออกไปได้แต่คิดว่าไอ้หมอนี่มันจะกล้าทำจริงเหรอ จนเมื่อเห็นชายร่างสูงที่คุ้นเคยแต่งหน้าแต่งตัวพร้อมกับชุดนักเรียนหญิงทำเอาเธอหลุดขำยกใหญ่

"นายแต่งจริงเหรอ55555555555" เธอยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูป แล้วเก็บมือถือใส่กระเป๋าตามเดิม

"ยิ้มหวานหน่อยค่าเรย์จัง" เธอเอื้อมมือขึ้นมาบีบแก้มของเขา
(ต่อ+)

"หว่า แค่ฝึกซ้อมคิวโดเองเหรอคะ" เธอทำน้ำเสียงเสียดายเล็กน้อยนึกว่าเขาจะให้ทำอะไรแปลกๆ สักอีก แต่ก็สมกับเป็นตัวเขาดี

"ก็ได้ค่ะ หากนั้นเป็นคำขอของพี่ชิอง" เธอยิ้มอย่างร่าเริงให้เขา

"จริงสินี่ก็สายมากแล้ว ยังไงมิยะขอตัวลาก่อนนะคะ"

"ไว้มีโอกาสหน้ามิยะจะมาแข่งด้วยกันอีกค่ะ" เธอยิ้มแล้วก้มหัวลาก่อนจะวิ่งออกไปอย่างอารมณ์ดี

(ตัดจบโรลได้เลยนะคะ ไว้เดี๋ยวเค้ามาโรลด้วยอีก🥺🫶)

หางคิ้วของมิยะกระตุกด้วยความหงุดหงิด ไม่มีอารมณ์ขันก็ช่างหน้าบึ้งตึงก็ช่างเถอะ แต่ไอ้อาการกวนประสาทหน้าตายแบบนี้ทำเอาขมับของเธอเต้นตุบๆ เธอเคยเจอคนและสามารถรับมือกับคนได้หลาย108วิธี แต่เหมือนสำหรับเขาทำให้เธอต้องหาวิธีที่109เพื่อมารับมือ

"นี่รุ่นพี่ตั้งใจจะกวนประสาทฉันปะคะเนี่ย?" เธอยิ้มแล้วหรี่ตามองเขาเล็กน้อย

ตัวมิยะที่เดินเล่ยอยู่แถวนั้นก็บังเอิญไปเจอเข้ากับคนที่คุ้นเคย แค่มองจากไกลๆ ถึงจะมีหนังสือปิดหน้าอยู่เธอก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏอยู่บนใบหน้าก่อนขะย่องเดินไปนั่งข้างเขา เธอหยิบดอกหญ้าที่เพิ่งเด็ดมามาจี้คอของเขาเล่น

"พี่ชิองชนะแล้ว" เธอหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้นยินดีไปกับเขา ถึงแพ้ก็ไม่เสียดายเลยแบบนี้

"ว่าแต่รุ่นพี่อยากได้รางวัลเป็นอะไรดีคะ?" เธอยิ้มแล้วหันไปสบตากับเขา

"สุดยอดเลย" เธอพึมพำมาเบาๆ ดวงตาของเธอลุกวาวด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นศรที่ปักอย่างสวยงาม

เมื่อได้ยินคำเชิญรอบสุดท้ายทำให้เธอตื่นจากภวังค์ แล้วรีบหันหน้าไปง้างคันธนูอีกรอบ แต่ด้วยความตื่นเต้นทำให้เธอยิงพลาดไป

"เอ๊ะ แพ้แล้ว" เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว

(ต่อ+)

"หรือว่าเรย์คุงไม่กล้ากัน?" เธอเริ่มเอ่ยชื่อเขาเป็นครั้งแรกหลังจากตลอดมาเธอมักจะเรียกนามสกุลของเขาเสมอ แต่เอาจริงเธอแค่ต้องการกวนประสาทเขาก็เท่านั้น

"นายไม่กล้าก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ" เธอยักไหล่พลางส่งยิ้มเยาะให้เขา