北条狼雪

[ #OMTK_Bonkura | ที่ไหนสักแห่งในแถบคันไซ | ปลายยุคเอโดะ ]

"มาทางนี้เถอะ มือของฉันคงไม่อุ่นนัก แต่พื้นดินที่นี่เย็นเกินไป"

"ส่วนชื่อของเธอที่ปรากฏตัวในคืนโอบ้ง..."

".. บงคุระ ดีไหม?"

(/วิ่งมาโดนดีด)

( ผปค.พึ่งว่ามาเทสๆเงาครับ TT 🙌❤️‍🔥 เซนเซย์หน้าใหม่มาแว้วว )

( นักเรียนวิชาเลือกสายต่อสู้คนไหนไม่ตั้งใจเรียนหรือมาสายระวังเจอเซนเซย์ดีดมะเง้กเอานะะ 💥 )

(เอาไป4เลย)

(ไม่น้าาาา เอาขนมมาให้ระหว่างป่วย😭😭😭)

(3 ยังว่างม้ายยย ยยย🥺)

(😭😭😭😭 เจ้าเหมียว)

(รีใบโค ไฮ ฮายย มาชกต่อยกันเถอะนะ!!(?)👊🏻😌🔥)

#OMTK_commuSS2📍

“ พวกเรา...มาวิวาทกันเถอะค่ะ ”

“ ฉันจะทำให้คุณรู้ถึงความสนุกของการใช้ความรุนแรงเอง ”

" เพราะความรุนแรง คือกฏเพียงหนึ่งเดียวของโลกยังไงล่ะคะ "

——————————
北条狼雪 · Hōjō Ōkamiyuki
Y.3 - 1 | 20Y. |

Doc : in bio
co/role/talk --> Dm 24/7

(/ชูมือๆ เห็นค่า💖💖)

(/เพ้ทๆ🫳🏻🫳🏻)

(รับลูกอมแล้วแลกอีกหมัดด้วยได้มั้ยค-- /อ่อไม่😔🥺🥺)

(รูปนี้คือรูปอะไร ใช่รูปหร่อหรือไม่😭🔥🔥🔥🔥)

(เท่มากเลยค่ะ!ไคโตะคุง ไฟลุกๆๆๆ🔥🔥🔥)

(แปะๆมือกันนะ!)

(ชูมืออยากเป็นมี๊ยูรันค่-- /อ่อไม่ได้😔😭☝🏻☝🏻)

(เจ็าหนูโตแล้วยิ้มไม่เก่งเลยน้า🥺🥺🫳🏻🫳🏻🫳🏻)

สภาพอากาศวันนี้ไม่ดีเอาเสียเลย #OMTKSS2_YMS

ในตอนเช้าส่งข้อความให้พนักงานหยุดไปตั้งแต่เช้ามืด
เคย์โซนั่งฟังวิทยุทามกลางเหตุชุลมุน ตัวเขาที่ไม่มีเหตุต้องไปโผล่แถวนั้นก็ยังคงเปิดคาเฟ่ตามปกติ มีลูกค้าประจำสองท่านเช่นเดิม

แต่ขนาดลูกค้าจอมอู้ของเขายังออกไปทำงานตอนบ่าย มันจะปกติจริงๆ ใช่ไหม...?

"นั่นสินะคะ"

ว่าจบร่างอรชรก็สาวเท้าเดินไปตามเส้นทางโดยมีจุดมุ่งหมายเป็นร้านขายของเก่าที่อีกฝ่ายบอก

ใช้เวลาไม่นานมากนัก ทั้งสองคนก็มาถึงหน้าร้านขายของเก่าที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาอยู่ในตอนแรก

โฮโจกวาดสายตามองดูยังสภาพหน้าร้านที่ให้บรรยากาศสมกับเป็นร้านขายของเก่าจนไม่ต้องถามเพิ่มเติมก็พอจะเดาได้

"สมกับที่เป็นร้านขายของเก่า...มีกลิ่นอายเหมือนกันทุกทีเลยน้า"

ถูกอย่างที่เขาว่าหากทำแบบนั้นก็คงดูดีไม่น้อย หญิงสาวโคลงศีรษะเบาๆทั้งรอยยิ้มก่อนจะเบนสายตาออกไปยังเส้นทางเบื้องหน้า

"แบบนั้นก็ใช่ค่ะ...แต่ในแง่ของการปฏิบัติภารกิจยังไงกางเกงก็สะดวกกว่าจริงๆนั่นล่ะค่ะ"

แม้จะน่าเสียดายไม่น้อยที่ไม่สามารถใส่กระโปรงทำภารกิจได้ แต่เพื่อความปลอดภัยแบบนี้คงจะดีเสียกว่า

สายตาหันมองไปยังจุดที่เขาบอกก่อนหันไปพยักหน้าขึ้นลงน้อยๆเป็นเชิงเห็นด้วย

+

(เท่มาก!😭😭😭🔥🔥🔥 ลูกมี๊โคสจาอันตราย)

#OMTK_CommuSS2

“ถ้าคุณไม่ทำอะไรฉัน“
”ฉันก็จะไม่ทำอะไรคุณ“
_________________________________
冬木 美月 | ฟุยุกิ มิซูกิ
Y.2 | 170 cm

Co, role ; 24/7
Doc in bio

#OMTKSS2_YMS
เวลา6:00 ที่ลานกว้างของโรงเรียน

หลังจากได้ยินประกาศตามสายเธอรีบบึ่งมาพร้อมกับเครื่องแบบออกภารกิจที่ไม่ได้ใส่มานานเพื่อมารอทีมของเธอ

“ ยังไม่มากันสินะคะ น่าจะกินขนมปังเช้าของเร็นคุสักหน่อยก่อนออกมาจัง “

"ส่วนเรื่องชุดฉันว่าน่ารักดีออกนะคะ"
"แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่กระโปรงล่ะค่ะ"

เธอพึมพำขณะยกมาการองอีกซีกเข้าปาก รสชาติหวานละมุนและกลิ่นหอมตีขึ้นจมูกยามรสหวานไหลลงคอ แม้จะเพียงแค่น้อยนิดแต่ก็รับรู้ได้ว่ามันช่วยให้รู้สึกมีแรงไม่น้อย

เพราะแบบนี้คนเลยชอบเติมน้ำตาลก่อนออกแรงกันสินะ...

พอเห็นว่าอีกคนไม่กินก็ไหวไหล่น้อยๆ ก่อนขยับเอามาการองซีกนึงในมือเข้าปาก

หญิงสาวพยักหน้าเห็นด้วยเรื่องที่เขาบอกว่าจะไปถามชาวบ้านโดยรอบ อย่างน้อยการเก็บข้อมูลก็คงส่งผลดีกับพวกเขามากกว่า

"ลองถามจากคนแถวนี้ก็ได้นะคะ ยังไงพวกเขาคงให้ข้อมูลมากกว่าในเอกสาร"

ขยับมือว่างชี้ไปยังบริเวณที่มีคนจับกลุ่มยืนคุยกันอยู่

+

ใช่แล้ว...นี่แหละคือวิธีของ 'โฮโจ โอคามิยูกิ'

"ถ้าพวกเขาจนมุมกรทอแสดงให้เห็นว่าใครกันแน่ที่อยู่เหนือกว่า..."

"พอถึงตอนนั้นก็คงอยากพูดคุยกันด้วยเหตุผลมากขึ้นล่ะค่ะ^^"

รอยยิ้มร่าระบายบนใบหน้างามแม้คำพูดนั้นจะสวนทางกับการกระทำอ่อนหวานของเธอก็ตามที

รอยยิ้มบางคลายออกก่อนที่หญิงสาวจะเบี่ยงสายตาหันไปจ้องมองชายหนุ่มข้างกาย...

"มีเหตุผลมากมาย...แต่ว่าหลักๆแล้วー"
"เพราะความรุนแรง...มันให้ผลลัพธ์ที่เร็วกว่าการใช้ตรรกะเสมอค่ะ"

หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะยื่นมาการองในมือออกไปทางคนที่ยืนอยู่ข้างๆ คล้ายกับว่าจะป้อนนะ

"สำหรับโลกที่เป็นแบบนี้ー"
"ก็อย่ามัวแต่สนใจตรรกะ แล้วก็ซัดพวกมันให้ร่วงก่อนเลยนะคะ^^"

+

เธอไม่ได้ขัดคำพูดนั้นของเขาเสียทีเดียว เพียงแค่พิจารณามันขณะที่หลุบสายตามองมาการองในฝ่ามือของเธอ

"เป็นอย่างที่มาโกโตะจังว่าค่ะ"
"ถ้าทั้งสองฝ่ายมีเหตุผลมากพอหรือมีใจที่คิดอยากต่อรองกัน ทุกสิ่งอย่างก็คงง่ายกว่านี้เยอะเลยค่ะ"

ปลายนิ้วเรียวของมือทั้งสองข้าง ค่อยๆขยับปริชิ้นมาการองในฝ่ามือให้แบ่งออกเป็นสองชิ้นน้อยๆ ให้เบามือที่สุด

"แต่ถ้ามันง่ายแบบนั้น โลกก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอกนะคะ"

+

หญิงสาวเพียงฟังที่อีกคนเอ่ยพูดเงียบๆโดยไม่เอ่ยขัดสิ่งใด...แน่นอนว่าเธอไม่ปล่อยให้คำพูดพวกนั้นหลุดผ่านไปเลยสักนิด...

จวบจนมาการองชิ้นนึงถูกหยิบยื่นออกมาให้กับเธอ...สีเทาชวนให้นึกถึงรสชาโคลหรืออะไรพวกนั้นก็คงไม่ต่าง...

นัยน์ตาสีศุภรจ้องมองขนมในมือชิ้นนั้นอย่างพิจารณาก่อนเธอจะเอื้อมมือออกไปรับมันมาถือเอาไว้

"เดินกินระวังจะติดคอเอานะคะ"

เสียงหวานเอ่ยเอ่ยออกมาทั้งรอยยิ้ม

+

"ปกติแล้วมาโกโตะจังปราบโยไคจำพวกอะไรบ่อยๆหรืฝอคะ?"

ลองเอ่ยถามรุ่นน้องที่ยืนเคียงกายของเธอ ระหว่างที่ทั้งคู่สาวเท้าเดินไปยังด้านในหมู่บ้าน

ดูจะเป็นการพูดคุยเรื่อยเปื่อยที่ต้องการปรับบรรยากาศให้กดดันน้อยลงบวกกับถือโอกาสเก็บข้อมูลของคู่หูในภารกิจอีกด้วย