Carlos Cabido

A lagoa de Antela recupera o seu espazo na Limia - G24 A que fora unha das zonas húmidas da Península Ibérica foi desecado en 1958 pola ditadura franquista para conseguir terras de cultivo A desecación provocou a desaparición de numerosas especies, tanto...

"Desecada e preñada de patacas pola man do franquismo, o baleiro que revela tórnase unha imaxe do sinistro freudiano: aquilo que, debendo ficar oculto, é desvelado."

www.g24.gal/-/a-lagoa-de...

A kākāpō egg being candled, showing development. Credit: Andrew Digby

A female kākāpō on a nest with two eggs. Credit: Andrew Digby

We found a 4th egg in #kakapo Waikawa's nest yesterday and found it was fertile. Waikawa has maintained her incredible 100% fertility record: 5 clutches of 4 fertile eggs in 4 breeding seasons. That's unmatched by any other kākāpō. #kakapo2026 #conservation #birds

Grande @davidpareja.com

➡️El uso, la toxicidad y el daño ecológico de los pesticidas aumentan a nivel global

🗨️Pilar Sandín: "Reducir la dependencia de los pesticidas químicos exige una voluntad política equiparable a la de las políticas de mitigación del cambio climático" sciencemediacentre.es/el-uso-la-to...

El consumo es una forma de comunicación y los ricos también se exhiben, pero entre ellos y con códigos discretos. Los wannabes gritan en un entorno masivo donde la visibilidad es supervivencia simbólica y Trump es su caricatura dorada.
www.jotdown.es/?p=277095

Person: say, i am alive. Computer: I am alive. Person: oh my god.

Steffi Graf ganó los 4 Grand Slams EL MISMO AÑO cuando tenía 19 años.
Pero no era tenista, era mujer.

Aaaamiha

Pois
bsky.app/profile/elia...

No, no se planta, sale sola. De hecho, se considera perjudicial y trata de evitarse. Pero cuando aparece (y siempre lo hace) es realmente difícil de eliminar o evitar que colonice otras macetas (dispara las semillas). Pero no suele hacerse grande; tal vez porque la maceta limita su crecimiento.

¿Esta no es la que aparece con frecuencia en las macetas de los bonsáis? Sé que son Oxalis, pero no sé si son O. pes-caprae.

Asumimos que si surge una IA autoconsciente y con agencia nos daremos cuenta. Que lo notaremos porque se manifestará. Que ella misma nos lo dirá. ¿Pero lo haría? Incluso podemos preguntarnos si la respuesta es no y acaso no vivimos ya ajenos a su existencia.
www.jotdown.es/?p=278866

Muller, grazas a vós por facerdes o podcast! Que é máis doado escoitar ca falar.

Os conxéneres levamos de serie o antropocentrismo —e, se me apuras, o egocentrismo—, e penso que para apreciar o mundo máis alá diso fai falta certo esforzo mental que non todo o mundo está disposto (ou pode) facer.

1/15 Ten que haber intencionalidade para falar de vandalismo ou a destrución cega tamén o é?
É vandalismo só cando se aplica á propiedade ou ao espazo público, ou tamén cando afecta ao medio natural?

Onte as @womansplainers.bsky.social falaron de vandalismo e acción directa: bulide a escoitalas!

O importante é ter claro que Jodorowsky si que está pasado de rosca máis alá do rescatable.

Ainda así, Moebius conseguiu facer O Incal con el...

Dende cando son opcións excluíntes ser gilipollas e ser boa persoa?

Creo que cando os artistas acadan determinados niveis —de creatividade, de drogamento, non sei— non é raro que queden presos do proceso e sexan vítimas do seu propio impulso artístico. A maxia sempre ten un prezo.

Por outra banda, David Bowie facía performance. E foina mellorando, claro. Pero os coñecidos de Óliver din que sempre é e foi así, que non é pose. Así que… 🤷

Dito o cal, e aínda que careza de importancia, aclaro: non sei se me cae ben ou mal, que apenas o oín falar.

Pero é que o Óliver Laxe xa ten 43 anos. Vamos, que nin é adolescente, nin é “novo”, nin creo eu que, con esa idade e o mundo que debe ter, estea instalado nunha “fase temporal” da súa evolución ontoxénica e cultural.

Esta semana, As Womansplainers rómpenche a porta do garaxe.

15/15 En resumo: un capricho propio de rebaños sen personalidade ten consecuencias ecolóxicas relevantes.

E logo está outra cuestión: que leva a alguén a pensar que a súa “obra” pode competir cunha paisaxe natural, que si que é única, moldeada pola xeoloxía e a ecoloxía durante milleiros de anos?

14/15 Se ademais se moven para amontoalas, o impacto é maior: tamén se altera a estrutura xeral do hábitat. E se se colocan en equilibrio, tarde ou cedo caerán —ou algún animal as tirará ao intentar refuxiarse ou buscar alimento—, con risco real de esmagamento.

13/15 A temperatura e a humidade —os microhábitats— son determinantes e varían moitísimo entre pedras. Por iso os animais escóllenas con coidado. O mero feito de levantar unha pedra xa altera esas condicións e reduce o hábitat dispoñible.

12/15 E que dicir da enorme cantidade de invertebrados que dependen das pedras. Se ben os anfibios son o grupo de vertebrados con máis especies ameazadas (case a metade), o colapso dos insectos en biomasa nas últimas décadas foi brutal.

11/15 Outras especies, como o escáncer, dependen case exclusivamente destes refuxios. E a humidade —ás veces tamén o fresco— é esencial para os anfibios, si, pero tamén para moitos réptiles. Por exemplo, para poñer os ovos precisan protección e unha combinación moi afinada de temperatura e humidade.

10/15 Outras pedras, máis grosas, fan xusto o contrario: funcionan como refuxios frescos ou conservan a humidade. Sabemos que lagartixas e lagartos toman o sol para quentarse, pero non tanto que tamén usan as pedras para manter a temperatura cando xa non hai sol.

9/15 Algunhas pedras, polo seu tamaño, grosor e situación, acumulan a calor do sol e libérana pouco a pouco. Moitos animais —mal chamados “de sangue frío”— dependen destes elementos para acadar e manter unha temperatura corporal óptima.

8/15 Porque si: como apuntaba Malvada Profe, esas pedriñas son o refuxio de moita fauna. Sobre todo invertebrados, pero tamén anfibios, réptiles e pequenos mamíferos as usan como refuxio térmico ou para manter a humidade, segundo o caso.

7/15 Motivacións e lecturas psicolóxicas ou sociais aparte, en realidade o que máis me amola do asunto é que amosa unha fonda incultura naturalista e un profundo desentendemento dun medio natural ao que cada vez máis xente se achega para usalo recreativamente coma se fose un obxecto de consumo máis.

6/15 Eu penso que o que fan é delatar a renuncia á consciencia de si mesmos: amosan unha carencia de personalidade e a renuncia a reivindicarse como individuos singulares, non sei se por incapacidade ou porque lles pesa máis a necesidade de aborregamento.

5/15 Igual pensan que están a facer arte —este é outro melón—, que así deixan unha pegada memorable para quen veña detrás, ou que é a foto imprescindible e “diferenciadora” para engordar o seu Instagram.