Maciek | Temptershell

Obejrzałem (kolejny raz) Zmierzch Tytanów z 1981 i jedno jest pewne: stop-motion ma w sobie duszę, której nie zastąpi żadne CGI! Meduza wciąż budzi emocje, a Laurence Olivier jako Zeus to castingowy majstersztyk. Nawet mechaniczna sowa Bubo starzeje się z godnością Olimpu!

Predatorzy lubią nazywać się łowcami, ale w "The Preserve" ktoś wreszcie wypomina im przewagę technologiczną. Brisson wraca na planetę-rezerwat: jest krwawo, szybko i bez litości, choć świeżość serii zaczyna się kruszyć. Jeszcze jeden tom przede mną.

Snowpiercer: Lodowy kolos dociera do mety! Po uratowaniu z produkcyjnego niebytu, serial serwuje nam militarny thriller i świetnego Clarka Gregga. Choć czuć pośpiech, to kilka ciekawych duetów dowozi emocje do samego końca. Solidne 7/10 za godne pożegnanie z Arką.

Głowa Olivii wybucha na 1. stronie, a potem jest tylko dziwniej. The Mammoth od @madcavestudios.com to miks horroru i traumy w Broke Tree Valley. Świetna kreska Susiniego, ale fabuła nie dotrzymuje jej kroku. #TheMammoth #ComicReview #Horror

#SlayThePrincess to jedna z tych gier, które udają prostą nowelę z wyborami moralnymi, a kończą jako egzystencjalny koszmar pełen wątpliwości i emocji. Genialny dubbing, ręczna malowane grafiki i fabuła, która nie chce wyjść z głowy. Polecam! Szkoda, że tak późno się za to zabrałem.

Czy uczeń może przerosnąć mistrza? Theta od 15 lat kolekcjonuje maski Predatorów, szukając mordercy swojej rodziny. Ed Brisson serwuje brutalny survival, w którym myśliwy staje się zwierzyną. Trochę tu scenariuszowych dróg na skróty, ale wizualna rzeź nadrabia braki. #Predator #DayOfTheHunter

Największą siłą gry jest oczywiście klimat: organiczny, obcy, niemal cielesny. Żywe bronie, mutujące środowiska i narracja oparta na sugestii budują doświadczenie gęste i hipnotyzujące podobne do SCORN. To tytuł dla graczy cierpliwych, którzy cenią atmosferę i sensowny opór.

GRIME to mroczna metroidvania z duszą souls-like’a, w której kluczową mechaniką jest absorpcja wrogów. Parowanie staje się tu aktem pochłaniania, a walka - ciężkim, rytmicznym procesem uczenia się świata. Poziom trudności (dla mnie) wysoki, ale sprawiedliwy.

To tak, jakby Monty Python przejął plan Downton Abbey. 280 żartów w 90 minut, oczywiście nie wszystkie trafione, ale Damian Lewis i Tom Felton to absolutne komediowe bestie! Jeśli lubicie absurd i parodie w stylu „Nagiej Broni”, musicie to sprawdzić. #FackhamHall

[3/3] Film jednak dzieli widzów; repetytywność i brak katharsis w finale mogą rozczarować. O 15 min za długi, pełen szarpanych rozmów, ale to wciąż top thriller 2025. Zostawia z pytaniem: „Co ja bym zrobił?”. Żałuję, że nadrabiam go dopiero teraz, a nie w październikową premierę.

2/3 Siłą filmu jest struktura: te same 20 min z różnych perspektyw. #IdrisElba (POTUS) kontra #RebeccaFerguson (logika vs panika) to aktorsko bardzo wysoki poziom. Do tego fenomenalny sound design, każde tyknięcie zegara czuć w żyłach.

1/3 "Atomowy" powrót Bigelow na #Netflix! Duszny, klaustrofobiczny #NightmareProcedural. Brutalnie realistyczny zapis 20 min przed globalnym kryzysem. To nie jest kino akcji o ratowaniu świata, a studium paraliżu i narastającego lęku. #AHouseOfDynamite

Kolejny mały tytuł za mną: #DestaTheMemoriesBetween od @ustwogames.co.uk Tutaj trauma i rozmowa o żałobie zmienia się w oniryczną, taktyczną grę w zbijaka. Proste, ale wymagające zasady sprawiają, że starcia na planszy są angażujące, choć nieprzesadnie karzące.

Oh. What. Fun. miało być świąteczną komedią z sercem, a zamiast tego dostajemy chaotyczny misz-masz klisz, głośną obsadę i mało zabawnych gagów. Napięta rodzinna narracja traci sens, a klimat świąt ginie pod warstwą taniej sentymentalności. Film nuży, a nie bawi.

Troll 2 mógł być efektowną kaiju-przygodą, ale zamiast tego serwuje wtórną fabułę, przewidywalne zwroty i krótko mówiąc: cyfrową wydmuszkę. Trolle wyglądają efektownie, ale brakuje im logiki, napięcia i charakteru, kontynuacja nuży bardziej niż bawi.

#PredatorBadlands odświeża legendę, młody Yautja jako antybohater, znakomite efekty wizualne, solidna akcja i niespodziewana głębia emocjonalna. Film wciąga, a klimat sci-fi i survivalu bije mocno po głowie. Dla fanów serii to nowy klasyk.

Sisu 2 to surowa, bezkompromisowa petarda, rytmiczna, brutalna i stylowa. Świetna gra Jorma Tommila jako twardego, milczącego mściciela, spektakularne sceny walki i spójny, grindhouse’owy klimat to największe atuty. Jeśli lubicie krwawy, niestroniący od przesady roller-coaster to film dla Was.

Bugonia
Prowokująca, czarna komedia (lub thriller - jak kto woli). Porwanie korporacyjnej szefowej przez konspiracyjnych fanatyków, brutalne sceny i surrealistyczna satyra na współczesny świat. Jak to u Lanthimosa bywa, świetne kreacje i mroczną atmosferą.Zaskakująco dużo chaosu i zero kompromisów.

Anniversary
Intensywny thriller polityczny, który pokazuje upadek rodziny jako metaforę erozji demokracji. Mocne występy Diane Lane i Kyle’a Chandlera, stylowa realizacja i ciągły narastający niepokój. Narracyjna niejednorodność i łopatologiczne podejście do tematu zostawia pewien niedosyt.

Train Dreams to medytacyjna opowieść o życiu drwala w Ameryce początku XX wieku, z niezwykłą wizualną oprawą i emocjonalną głębią. Joel Edgerton daje subtelny, poruszający występ. Mimo że tempo filmu wydaje się powolne, jest to piękna i poruszająca historia.

Całość robi wrażenie ładnej wydmuszki: dobre pomysły, ciekawa narracja, ale brak ich rozwinięcia. Szkoda, bo potencjał widać na pierwszy rzut oka.

Tytuł zaintrygował mniej już po zwiastunie: thriller z ładnymi przerywnikami i turową walką, a do tego ładnie wykreowany świat. Szkoda

nabrałem się na "demo"
Rain of Reflections wygląda dobrze, brzmi obiecująco i ma kilka przyjemnych minigier logicznych oraz prostą, narracyjną strukturę z turową walką.
Problem w tym, że to faktycznie tylko pierwszy epizod, zamknięty w ok. 3 godzinach i sprzedawany jak pełnoprawna gra.

Tornado to surowe połączenie westernu i samurajskiego kina z klimatycznymi kadrami, minimalistyczną narracją i mocnym motywem zemsty. Warto docenić klimat, niestety postacie i tempo nie są najmocniejszą stroną produkcji. Film intryguje wizualnie, ale całość jest bardzo teatralna.

Sangre Del Toro / Krwawy Del Toro od Netflixa
Ciekawe spojrzenie na tego oryginalnego reżysera. Może to nie najoryginalniejszy dokument, ale warte uwagi spojrzenie na proces twórczy Guillermo i poznanie jego filozofii. Przyjemna produkcja.

The Running Man
Dzięki charyzmie Powella oraz dynamicznej reżyserii Wrighta jest bardzo znośny. Wizualnie ciekawa "satyra" na media i retrofuturyzm. Niestety drugi akt traci impet, a finał wydaje się niedopracowany. To solidny, dystopijny roller-coaster z kilkoma problemami.

Skończyłem #StillWakesTheDeep, klimatyczny horror na szkockiej platformie, który udowadnia, że atmosfera potrafi być istotniejsza niż rozbudowany gameplay. Świetny dubbing i oprawa wizualna tworzą wyjątkowe, emocjonalne doświadczenie. Mocny, sugestywny tytuł od @thechineseroom.co.uk / #SecretMode

The Invention of Lying (2009)
Inteligentna, przewrotna komedia, w której Ricky Gervais bawi się światem pozbawionym kłamstwa. Produkcja zabawna, błyskotliwa i momentami trafia w zaskakująco emocjonalne tony, choć nie każdemu może leżeć jej satyryczne, antydogmatyczne podejście.

Widowiskowe show: 456 uczestników rywalizuje w grach inspirowanych kultowym „Squid Game”, by zdobyć 4,56 mln $. Formuła wciąga wizualnie, ale emocjonalnie traci przez odejście od satyry, próbując rozdmuchać program emocjonalnymi rozterkami bohaterów. Drugi sezon równie słaby.

Próbuję ogarnąć wydania serii Jeffa Lindsay'a (Dexter) i to jakiś kosmos. Nie wydano u nas ostatnich dwóch tomów ("Dexter's Final Cut" z 2013 i "Dexter is Dead" z 2015), a 6. tom kosztuje 100zł. Dziwne to, mimo że uniwersum od 4 lat intensywnie się rozwija w formie sequeli i prequeli.

Narodziny kultowego show, z potencjałem na dynamiczny dokument/dramat, lecz ostatecznie za bardzo rozwlekła i miejscami nieśmieszna historia. Dla fanów gatunku warto, ale jako całość pozostawia pewien niedosyt.